วันนี้สงครามออกบ้านสายกว่าเมื่อวานเล็กน้อยและจัดการกินข้าวเช้าฝีมือนางปลีเสียอิ่มแปล้เรียบร้อยแล้ว แกละมาทำหน้าที่คนขับรถให้เช่นเคย รถสีบรอนซ์ทองมาจอดอยู่หน้าบ้านหลังโอ่อ่าของเฮียเล้ง สงครามเดินเข้าไปในบ้าน คนขับรถของบ้านนี้เข้ามาไหว้ทักทายเขาทันที
“สวัสดีครับอาจารย์สงคราม เฮียเล้งบอกว่าถ้าอาจารย์มาถึงให้เชิญไปพบที่ห้องรับประทานอาหาร เฮียเล้งและคุณซ้งรออยู่ที่นั่นแล้ว”
“อืม… ขอบใจ” พูดแล้วสงครามก็เลี้ยวตรงไปห้องรับประทานอาหาร
เข้ามาถึงห้องรับประทานอาหารก็ตะลึง อาหารหรู ๆ เต็มโต๊ะไปหมด ทั้งหมูหันเอย กระเพาะปลาเอย เป็ดปักกิ่งเอย ฯลฯ อย่างที่สงครามอยากกินทั้งนั้นเลย น่าเสียดายที่เขาฟาดแกงไก่ฝีมือเมียสุดที่รักจนแน่นท้อง ยัดอะไรเข้าไปอีกไม่ไหวแล้วแม้แต่น้ำเปล่า ไปล้วงคออาเจียนได้ไหมนะ
“อ้าว… อาจารย์สงคราม ผมรออยู่เสียนาน กินข้าวเช้าด้วยกันก่อนสิครับ เลี้ยงฉลองล่วงหน้าที่ลูกชายผมกำลังจะมีเมียกับเขาแล้ว” เฮียเล้งชวน
“ขอบคุณครับ แต่ผมกินจากบ้านมาเรียบร้อยแล้ว” สงครามตอบไปด้วยความเสียดาย รู้อย่างนี้ปล่อยท้องว่างมาก็ดี เฮียเล้งก็ไม่โทรมาบอกกันก่อน
“น้ำมันพรายเจ็ดป่าช้าของผมเรียบร้อยแล้วใช่ไหมครับ?” ซ้งถามอย่างตื่นเต้น
“แน่นอนครับคุณซ้ง” สงครามเดินไปยืนใกล้ ๆ ซ้ง ควักวัตถุชิ้นเล็กออกจากกระเป๋าเสื้อส่งยื่นให้
ซ้งรับสิ่งนั้นมา มองวัตถุในมืออย่างประหลาดใจ เมื่อวานจำได้ว่าสงครามบอกจะเอาน้ำมันพรายให้เป็นขวด แต่นี่เรียกว่าหลอดเองได้มั้ง ขนาดของมันพอ ๆ กับสองข้อนิ้วก้อย แถมด้านในบรรจุของเหลวข้นหนืดสีเหลืองไว้เพียงครึ่งหลอด น้ำมันพรายเพียงเท่านี้จะพอทำให้น้ำเพชรหลงเขาหัวปักหัวปำได้จริงหรือ
สงครามเห็นซ้งมีท่าทีผิดหวังและไม่เชื่อมั่นวัตถุศักดิ์สิทธิ์ที่เขานำมาให้ จึงเอ่ยสร้างความมั่นใจให้แก่เขา
“คุณซ้งไม่ต้องกังวลครับ น้ำมันพรายเจ็ดป่าช้าฤทธิ์แรงมาก เพียงแค่ดมคนก็เคลิ้มแล้ว ปริมาณเพียงเท่านี้เพียงพอที่จะทำให้ผู้หญิงคนนั้นหลงคุณได้แน่นอน เอาชื่อเสียงผมเป็นประกันเลย”
ยืนยันมาขนาดนี้ ซ้งจะยอมเชื่อใจดูสักครั้ง เขาขอตัวออกมาต่อสายโทรศัพท์ถึงเพื่อนของเขา
“ว่าไงวะไอ้ซ้ง” ปลายสายทักทายมา
“เรื่องที่ข้าให้เอ็งไปสืบ ได้เรื่องหรือยังวะ?”
“ฝีมือระดับไอ้ยุทธ์ต้องได้เรื่องสิวะ ตอนนี้แม่นั้นมาทำอะไรไม่รู้ที่ตึกสโมสรฯ แกรีบมาดักรอเถอะ วันนี้เป็นวันหยุด คนไม่เยอะ เป็นโอกาสของแกแล้ว”
“ขอบใจว่ะเพื่อน ถ้าฉันได้น้ำเพชรมาเป็นเมียเมื่อไหร่ แกอยากได้อะไรบอกเพื่อนซ้งคนนี้มาได้เลย เดี๋ยวเพื่อนซ้งจัดให้” พูดจบก็วางสาย ซ้งเหลือบมองหลอดเล็กในมือแล้วแสยะยิ้ม การรอคอยแสนยาวนานถึงสองปีกำลังจะสิ้นสุดลงก็วันนี้ เขาต้องขึ้นไปเสริมหล่อเสียหน่อย เอาให้สมกับเป็นว่าที่เจ้าบ่าวของน้ำเพชร
วันนี้ชมรมอาสาเพื่อสังคม นัดคณะกรรมการที่มีอยู่แปดคนมาประชุมที่ห้องชมรมในวาระกิจกรรมพิเศษที่จะทำในช่วงปิดภาคเรียนที่หนึ่งนี้ การะเกดเสนอความเห็นให้ออกค่ายพัฒนาชุมชนและอาจารย์พรชัยก็เห็นด้วยพร้อมจะสนับสนุนเต็มที่ วันนี้จึงมาหาข้อสรุปว่าชุมชนใดจะโชคดีได้พวกเขาไปช่วยพัฒนา
“โรงพยาบาลบ้านหนองกระทิงดุน่าสนนะ ไปช่วยซ่อมเตียง ซ่อมวิลแชร์ก็ดีนะ” การะเกดเสนอความเห็น พลางยื่นเอกสารภาพประกอบให้ทุกคนดู
“น่ากลัวจังเลยค่ะพี่เกด ไปอยู่คลุกคลีใกล้คนไข้อย่างนั้น พวกเราที่ไม่ได้เรียนหมอเหมือนพี่จะหดหู่เอานะคะ” ทิพย์โต้ความเห็นเกี่ยวกับสถานที่ที่การะเกดเสนอมา เธอเรียนอยู่คณะวิทยาศาสตร์ชั้นปีที่หนึ่ง
“วัดบ้านป่าสะแด่วนี้เป็นไง ศาลาวัดทรุดโทรมมากจนใช้การไม่ได้แล้ว เราไปช่วยบูรณะกัน” โมทย์เสนอสถานที่ที่ค้นเสาะหามา พร้อมยื่นเอกสารภาพประกอบ เขาเรียนอยู่คณะวิศวกรรมศาสตร์ชั้นปีที่สี่ เคยบวชเรียนชั้นมัธยมถึงหกปีเต็ม จึงติดบุคลิกสมัยยังครองผ้าเหลืองมาจนทุกวันนี้
“ไกลไปนะคะ กลัวว่างบจะไม่พอค่ารถไปกลับสำหรับพวกเราทั้งหมดน่ะสิคะ” ฟ้าแย้งเพราะเธอเป็นเหรัญญิกควบคุมงบใช้จ่ายของชมรม เธอเรียนคณะเศรษฐศาสตร์ชั้นปีที่สอง “ของพี่น้ำเพชรล่ะคะ หาสถานที่ไหนมาเอ่ย?”
“อ้อ… สักครู่นะ”
น้ำเพชรค้นเอกสารภาพประกอบเพื่อนำมาเสนอจากในแฟ้ม แต่หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ หรือว่าเธอจะเอาใส่ผิดแฟ้ม เอกสารที่เตรียมมาต้องหลงไปอยู่ในแฟ้มคุณยายแน่เลย
“เอ๊ะ! หายไปไหนนะ สงสัยติดไปกับแฟ้มของคุณยาย ขอตัวไปเอามาแป๊บนะ ยายมุกเธอนำเสนอก่อนเลย” พูดแล้วน้ำเพชรก็ลุกจากโต๊ะประชุมเดินออกจากห้องไป ณภัทรมองตามร่างนั้นใจนึกเป็นห่วง
ซ้งขับรถยี่ห้อหรูราคาแพงมาจอดแอบไว้หลังอาคารเรียนรวม ขณะกำลังจะเดินไปสมทบกับยุทธ์ที่ตึกสโมสรนักศึกษาตามที่นัดหมายกันไว้ โทรศัพท์มือถือที่ยัดใส่กระเป๋ากางเกงก็สั่นขึ้นเสียก่อน
“เอ่อ ๆ ข้ากำลังจะไปแล้ว ตอนนี้อยู่อาคารเรียนรวมเนี่ย” ซ้งกรอกเสียงลงโทรศัพท์เมื่อเห็นว่าเป็นหมายเลขของยุทธ์โทรเข้ามา
“แกไม่ต้องมาที่นี่แล้ว แม่นั่นเดินลงมาจากตึกสโมสรฯ ท่าทางเหมือนจะมุ่งหน้าผ่านคณะเรา แกไปดักรออยู่ที่คณะเราเถอะ”
“อย่างนี้ก็หวานหมูสิวะ ขอบใจมากนะเพื่อนที่อุตส่าห์เป็นหูเป็นตาให้” ขอบคุณเพื่อนแล้วก็เก็บโทรศัพท์เข้าที่เดิม จากนั้นรีบก้าวขายาวตรงไปดักรอหญิงสาวที่ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ทันที
ร่างอรชรของหญิงสาวเดินออกจากตึกสโมสรนักศึกษามาตามทางเดินเลียบถนน เธอไม่น่าสะเพร่าเลย ตอนที่เอาเอกสารใส่แฟ้มน่าจะดูให้แน่ก่อนว่าเป็นแฟ้มของตนเอง นี่ต้องกลับไปเอาที่ตึกฝ่ายเอกสารเพราะมั่นใจว่าเอกสารนั่นอยู่ในแฟ้มของคุณยายอย่างแน่นอน เสียเวลากรรมการคนอื่น ๆ ที่ต้องรอเธอ เพื่อเป็นการประหยัดเวลาจำต้องใช้ทางที่สั้นที่สุดในการไปที่ตึกฝ่ายเอกสาร นั่นคือทะลุคณะวิศวกรรมศาสตร์ หวังว่าประวัติศาสตร์คงไม่ซ้ำรอย วันนี้ก็เป็นวันหยุด คงไม่มีใครมาทำอะไรที่นั่นนอกจากเจ้าหน้าที่
เดินมาได้ครึ่งทางน้ำเพชรก็รู้สึกเหมือนถูกใครสะกดรอยตาม หันไปมองเห็นชายคนหนึ่งสวมแว่นตาดำใส่หมวก กำลังแสร้งทำเป็นชมนกชมไม้ท่าทางพิรุธ พฤติกรรมเช่นนี้น่าสงสัยนักเพราะคนปกติคงไม่ทำตัวเช่นนี้ น้ำเพชรเร่งฝีเท้าให้ไวขึ้นเพื่อทิ้งห่างจากชายคนนั้น
ยิ่งเร่งเท่าไหร่ชายคนนั้นยิ่งตามมาไวขึ้นเท่านั้น สถานการณ์ไม่สู้ดีแล้ว จะหันหลังกลับไปหาทุกคนที่ตึกสโมสรนักศึกษาก็ดูจะเป็นวิธีที่ไม่ฉลาดนัก ทางที่ดีที่สุดในตอนนี้คือหนีไปให้ถึงตึกฝ่ายเอกสาร น้ำเพชรออกแรงวิ่ง วิ่งให้เร็วที่สุด เธอหันหลังไปมอง เห็นชายคนนั้นวิ่งตามมาพอหันหน้ากลับก็ชนเข้ากับแผงอกล่ำสันของชายคนหนึ่ง เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็ตกใจมือไม้เย็นเฉียบ รับรู้ได้ถึงอันตรายที่กำลังจะคุกคาม
ซ้งนั่นเอง
“ว่าไงน้ำเพชร วิ่งหนีใครมาเหรอ? คนนั้นน่ะเพื่อนฉันเอง ไม่น่ากลัวหรอก” ซ้งพูดพลางจัดเผ้าผมยุ่งเหยิงของน้ำเพชรให้เข้าที่ ผมนุ่มสลวยของเธอสัมผัสมือให้ความรู้สึกดีจริง ๆ
“ใช่! ฉันไม่น่ากลัวเท่าไอ้ซ้งที่กำลังจะยัดเยียดความเป็นผัวให้เธอหรอก” ยุทธ์บอกพร้อมยิ้มกว้าง
น้ำเพชรใจหายวาบ ชายสองคนนี้จะทำอะไรเธอ
“อย่าแตะต้องตัวฉันนะ” น้ำเพชรปัดมือซ้งทิ้ง จะวิ่งหนีแต่เขาฉุดมากอดไว้เสียก่อน
“จะไปไหนเล่า ฉันรับรองว่าถ้าเธอได้เจอของดีที่ฉันเพิ่งได้มา เราจะสนุกไปด้วยกันแน่” ซ้งใบหน้าหื่น ยัดจมูกเข้าซอกคอโลมเล้าน้ำเพชร
“ปล่อยฉันนะไอ้บ้า ฉันไม่มีวันเป็นของแกหรอก” น้ำเพชรดิ้นขัดขืน ทว่าสู้แรงไม่ไหว
“ปากดีไปเถอะ ถึงเวลาฉันหยิบขึ้นมาใช้ เธอได้หลงฉันหัวปักหัวปำ” ซ้งเปลี่ยนมาหอมแก้มนวลของเธอแทน
“อิจฉาโว้ย ฉันอยากหอมแก้มผู้หญิงแบบนั้นบ้างจัง” ยุทธ์ที่ยืนมองอยู่ห่าง ๆ ทำปากจู๋พลางจินตนาการว่ากำลังจูบน้ำเพชร
พลั่ก!
เท้าของใครไม่รู้ถีบเข้าก้นของยุทธ์เต็มแรง จนเขาล้มหน้าคว่ำลงไปจูบกับพื้นปูน เมื่อเงยหน้าขึ้นมาเห็นเม็ดฝุ่นเกาะเต็มริมฝีปาก บางส่วนเข้าไปสัมผัสลิ้นทำให้รู้ว่าพื้นปูนที่คณะรสชาติไม่ได้เรื่อง
“ใครวะ?” ยุทธ์เอามือลูบปาก หันไปมองด้านหลังเห็นณภัทรยืนอยู่
“ณภัทรช่วยฉันด้วย!” น้ำเพชรตะโกนร้อง พลางดิ้นไปด้วย
“แกอีกแล้วเหรอไอ้ก้างขวางคอ” ซ้งบ่นอย่างรำคาญ
“ปล่อยน้ำเพชรเดี๋ยวนี้นะ ถ้าไม่อยากเจ็บตัวอย่างวันนั้นอีก” ณภัทรชี้หน้าประกาศก้อง ไม่ทันระวังหมัดของยุทธ์ที่ซัดเข้าท้อง
“ฮ่า ๆ ๆ คราวที่แล้วมันหนึ่งต่อหนึ่ง แต่คราวนี้มันสองรุมหนึ่ง จะไม่ให้ฉันชนะได้ยังไง” ซ้งขำก๊ากกับใบหน้าจุกแน่นท้องของณภัทร
“ไอ้คนนี้นะเหรอที่เล่นงานแกจนสลบ ไม่เห็นจะแน่เท่าไหร่เลยนี่หว่า” ยุทธ์เดินมาใกล้ซ้งโดยยืนหันหลังให้ณภัทร เขาดูภูมิอกภูมิใจที่ทำณภัทรเข่าทรุดลงไปกองกับพื้นได้
“ครั้งนั้นฉันพลาดท่ามันหน่อยเดียวเท่านั้น เฮ้ย! ไอ้ยุทธ์ระวัง”
ซ้งร้องเตือนเมื่อเห็นณภัทรลุกขึ้นมา แต่ไม่ทันการณ์ ณภัทรเตะขายุทธ์ให้ล้มหน้าหงายแล้วซัดหมัดเข้าท้องยุทธ์เป็นการเอาคืน ด้วยความรักเพื่อน ซ้งจึงผละจากน้ำเพชรด้วยรู้ดีว่าสาวเจ้าไม่อาจทิ้งเพื่อนที่อุตส่าห์มาช่วยไปไหน เขาวิ่งมากระโดดถีบณภัทรจนตัวปลิว กลิ้งไปกับพื้นหลายตลบ แล้วย่างสามขุมเข้ามาจะเอาคืนให้สาสมกับที่ทำเขาวันนั้น
ซ้งเหวี่ยงเท้าซึ่งสวมรองเท้าหนังสีดำขัดเงาวับกระแทกปากณภัทร ณภัทรกลิ้งไปตามแรง เลือดสีแดงจากปากไหลออกมา ลอยกลางอากาศก่อนตกลงมาเลอะเปรอะหน้า น้ำเพชรเห็นยุทธ์ลุกขึ้นจะไปช่วยซ้งรุมณภัทรอีกแรงจึงวิ่งเข้ามาทุบกำปั้นใส่ แต่ถูกชายหนุ่มบีบข้อมือไว้แน่น
ซ้งมองณภัทรด้วยความสมเพช อยากเป็นพระเอกนักหรือไอ้ก้างขวางคอ อย่างแกฉันจะส่งไปเป็นพระเอกที่โลกหน้าก็แล้วกัน ณภัทรรอจังหวะแล้วกระโดดพุ่งแทงเข่าใส่ซ้งที่หน้าอก ซ้งล้มลงหลังกระแทกพื้นดังอัก ณภัทรรีบมาช่วยน้ำเพชรทันใด โดยดึงคอเสื้อยุทธ์ให้ถลันถอยหลังมาจากน้ำเพชร ซ้งเห็นว่ามัวแต่ตีกันไปตีกันมาอย่างนี้จะไม่ได้ตัวน้ำเพชรเสียที จึงล้วงเอาน้ำมันพรายเจ็ดป่าช้าออกมาเปิดจุกหลอดออก ลุกเดินตรงมายังเป้าหมายคือน้ำเพชร
“โดนน้ำมันพรายเจ็บป่าช้านี้ไป เธอได้หลงฉันหัวปักหัวปำแน่”
ซ้งคำรามเตรียมสาดของเหลวในหลอดมาทางน้ำเพชร น้ำเพชรยืนตัวแข็ง ตกใจทำอะไรไม่ถูก ณภัทรที่กำคอเสื้อยุทธ์อยู่เห็นอย่างนั้นก็ผลักยุทธ์ใส่ซ้ง น้ำมันพรายไม่โดนน้ำเพชรแม้แต่น้อย ซ้งลงไปนอนหงายหน้าที่พื้นโดยมียุทธ์นอนประกบคว่ำหน้าทับอยู่ข้างบน ทั้งสองชะงักไปชั่วขณะหนึ่ง ก่อนยุทธ์จะถอดแว่นตาดำเผยให้เห็นสายตาแวววาววิบวับ อกเสื้อของเขาเลอะเป็นดวงใหญ่สีเหลืองคือน้ำมันพรายนั่นเอง
“ทำไมวันนี้เอ็งสวยอย่างนี้วะซ้ง” ยุทธ์เสียงหวาน จ้องซ้งตาเป็นประกาย “คบกันมานานข้าเพิ่งรู้หัวใจตัวเองก็วันนี้ว่าข้ารักเอ็งแบบคนรักไม่ใช่เพื่อน”
ซ้งเบิกตากว้าง ทำไมอะไร ๆ ผิดไปจากที่คิดที่ฝันอย่างนี้ เพราะไอ้ก้างขวางคอนั่นคนเดียว ทำเขาชวดจากน้ำเพชร แถมเปลี่ยนรสนิยมทางเพศเพื่อนรักของเขาให้บริโภคเพศเดียวกันอีก ตอนนี้เขารู้สึกเสียววาบที่ประตูหลังอย่างไรก็ไม่รู้
“เป็นของข้าเถอะนะซ้ง” ยุทธ์ยัดจมูกเข้าซอกคอซ้ง หนวดแหลม ๆ แทงผิวทำจั๊กกะจี้ ตอนนี้ซ้งเข้าใจหัวอกแล้วว่าน้ำเพชรรู้สึกอย่างไรตอนโดนเขาทำแบบนี้
“อะไรของเอ็งวะเนี่ยไอ้ยุทธ์ ข้าไม่ใช่ผู้หญิงนะโว้ย” ซ้งถีบยอดอกยุทธ์เต็มแรงให้ถอยห่างตัว ตอนนี้ต้องหนีไปให้ไกลที่สุด ก่อนยุทธ์จะกลายเป็นยอดชาย
“ไปไหนล่ะจ๊ะคนสวย มาหาพี่นี่มะ!” ยุทธ์วิ่งตามไป
ปลอดภัยแล้ว ณภัทรโผเข้ามากอดน้ำเพชรอย่างโล่งอก ไม่อยากคิดเลยว่าถ้าเขาไม่ตามออกมาดูเธอจะประสบพบเจอกับอะไร เขาเคยเตือนเธอแล้วว่าช่วงนี้จะประสบเหตุการณ์เลวร้ายให้ระวังตัว เธอก็ไม่เชื่อ หาว่าพูดจาไร้สาระ แล้วมันก็เกิดขึ้นจริง ๆ เขาอยากให้มันผ่านพ้นไป ไม่อยากหยิบกลับมาซ้ำเติมเธอ
“เตือนแล้วก็ไม่ฟัง รู้ไหมว่าฉันเป็นห่ว…” ณภัทรหยุดกึก ไตร่ตรองคำพูดในหัวตัวเองให้ถี่ถ้วนก่อนเอ่ยออกไปใหม่ “ฉันหวังดีต่อเธอนะ”
อึดอัดใจเหลือเกินที่พูดอะไรอย่างที่คิดไม่ได้ น้ำเพชรร้องไห้เพราะรู้สึกผิดที่ปฏิเสธความปรารถนาดีของเขา เกลียดตัวเองเหลือเกินที่ได้แต่ทำเฉยเมยใส่ อดีตน้ำเพชรคิดอยู่เสมอว่าตัวเองคืออินทรีอหังการ สามารถจัดการทุกอย่างได้ด้วยตัวเอง แต่ตอนนี้มารู้ความจริงว่าตัวเองเป็นเพียงนกตัวน้อยที่เพิ่งโผบินเป็น รอบข้างมีแต่ฝูงแร้งคอยรังแก ได้อยู่ในอ้อมปีกอันอบอุ่นของพญาปักษาก็อุ่นใจไม่หวั่นต่ออันตรายใด ๆ
Leave a comment