เหตุการณ์วุ่นวายสงบลงแล้ว รถพยาบาลนำฤดีมาส่งรักษาที่โรงพยาบาล อาการของเธอปลอดภัยดี มีแผลแตกที่หัว ผิวถลอกตามไหล่กับแขนและมีรอยช้ำบริเวณขา ณภัทรและน้ำเพชรตามมาที่นี่ด้วย เมื่อรู้ว่าฤดีไม่เป็นอะไรมากก็โล่งใจ ทั้งสองนั่งอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน น้ำเพชรรบเร้าให้ณภัทรเข้าไปให้หมอตรวจดูอาการ แต่เขาก็ไม่ยอมฟัง
“เข้าไปให้หมอตรวจดูหน่อยเถอะ นายไม่รู้สึกเจ็บตอนนี้ ไม่ได้หมายความว่าอวัยวะภายในของนายจะไม่บาดเจ็บอะไรนะ”
“ไม่เป็นไรหรอกน่า แค่ล้มนิดหน่อยเอง กระดูกฉันแข็งแรงจะตาย ไม่หักง่าย ๆ หรอก”
ณภัทรหันไปมองข้าง ๆ เห็นเพื่อนผียืนอยู่ เขาส่งสายตาเคลือบแคลง ทำมาวินไม่กล้าสู้หน้า
“อธิบายให้ฉันฟังได้ไหม นายเกี่ยวอะไรกับผีเด็กสองตนนั้น?” ณภัทรถาม
มาวินก้มหน้า เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้วคงปกปิดณภัทรต่อไปไม่ได้ หากเล่าความจริงให้เขาฟังแล้ว ความเป็นเพื่อนที่เคยมีจะยังเหลือให้กันเช่นเดิมหรือเปล่า แต่ก็ช่างเถอะ มาวินก็รู้ตัวดีว่าตนเองเป็นผี ไม่ได้มีความสลักสำคัญอะไรกับชีวิตคนหนึ่งคนมากมาย เล่าความจริงเสียเพื่อตนเองจะได้ไม่รู้สึกผิดไปมากกว่านี้
“ฉันขอโทษณภัทร ที่ผ่านมาฉันปกปิดนายไว้หลายเรื่อง ยิ่งนายแสดงท่าทีเชื่อใจและจริงใจต่อฉันมากเท่าไหร่ นั่นยิ่งทำให้ฉันละอายใจต่อคำโกหกของตัวเองมากขึ้นเท่านั้น นายถามมาตลอดใช่ไหม ว่าเหตุผลที่แท้จริงที่ฉันให้นายเปิดสำนักหมอดูคืออะไร”
ณภัทรนึกขึ้นมาได้ว่าเขาเคยถามมาวินหลายครั้ง ถึงเหตุผลที่มาวินช่วยหาเงินจากการดูดวง เพื่อนผีตอบว่าแค่เพียงอยากตอบแทนที่ช่วยให้พ้นจากอาคมของหมอผีแกละ ณภัทรไม่เชื่อว่านี่เป็นเพียงเหตุผลเดียว เขาคอยถามมาวินอยู่เนือง ๆ เพราะคิดว่าต้องมีเหตุผลอื่นแอบแฝง บางครั้งเมื่อโดนถามมาก ๆ เข้ามาวินก็แสดงท่าทีกระฟัดกระเฟียด ไม่พอใจแล้วหายตัวหนี ตอนนี้ณภัทรจะได้รู้เสียที ว่าเหตุผลนอกเหนือจากนั้นคืออะไร
“ฉันต้องการใช้นายเพื่อเป็นเครื่องมือในการตามหาคนที่ฉันต้องการล้างแค้น”
ได้ยินที่มาวินพูดณภัทรก็อึ้ง ที่ผ่านมาเขาเป็นคนโง่ที่ถูกผีหลอกใช้เป็นเครื่องมือมาโดยตลอด รู้สึกเสียดายความรู้สึกดี ๆ ที่เคยมอบให้มาวิน ตอนนี้ใบหน้าของเขาเริ่มบึ้งตึงและร้อนผ่าว รู้สึกไม่อยากพบเพื่อนผีตนนี้อีก
“ฉันให้นายดูดวง เพื่อจะได้มองทะลุอดีตหาคนที่ฉันต้องการล้างแค้น บางครั้งฉันเจอคนที่ผีตนอื่นกำลังแค้น ก็บอกผีพวกนั้นให้ไปจัดการกันเอง ตอนที่นุชกับฤดีมาดูดวง ฉันมองทะลุอดีต พบว่าสองคนนั้นเคยทำแท้งมาแล้วทั้งคู่ จึงบอกวิญญาณลูกของเธอ ซึ่งก็คือผีเด็กสองตนนั้น”
ณภัทรหายสงสัยถึงท่าทีกระวนกระวายและตื่นตระหนกของฤดี ตอนมาขอร้องให้เขาช่วย เธอรู้ตัวอยู่แล้วนี่เองว่ากำลังจะโดนผีเด็ก ซึ่งเป็นลูกของเธอตามล้างแค้นเป็นรายต่อไปถัดจากนุช พอณภัทรรับปากว่าจะลองช่วยดูเธอก็โล่งใจ แต่โล่งใจได้ไม่นานก็ถูกผีเด็กซึ่งเป็นวิญญาณลูกของเธอจัดการเข้าเสียก่อน
“ฉันเคยเล่าให้นายฟัง ว่าฉันตายเพราะถูกสิบล้อเสยท้ายรถ แต่นั่นเป็นเรื่องโกหก ที่จริงแล้วฉันตายเพราะแม่ใจแตกทำแท้งฉันต่างหาก ฉันไม่มีโอกาสได้เกิดมาด้วยซ้ำ และตั้งปณิธานไว้ว่าจะมอบบทเรียนแก่คนที่ทำแท้งอย่างสาสม ตอนนี้ฉันก็รู้ตัวคนที่ทำแท้งฉันแล้ว ผู้หญิงใจแตกคนนั้นคือน้าของน้ำเพชร คนที่ชื่อยุวภายังไงล่ะ”
เรื่องราวแท้จริงที่มาวินเปิดเผย ทำณภัทรสะเทือนและหดหู่ใจ ชีวิตของเพื่อนผีตนนี้ช่างน่าเห็นใจ เขาไม่มีโอกาสเติบโตขึ้นมาในฐานะมนุษย์ ต้องเป็นเพียงวิญญาณเร่ร่อนเปล่าเปลี่ยวเดียวดายหลายปี กว่าจะมีเพื่อนช่วยคลายเหงาสักคน ที่น่าตกใจคือแม่ของเขานั้นเป็นน้าของน้ำเพชร ทำไมผู้หญิงคนนี้ช่างเลือดเย็นเหลือเกิน นิสัยใจคอผิดกับแม่ พี่สาวและหลานสาวของตัวเองนัก
“นายรู้แล้วว่าแม่ของนายคือใคร แล้ว…”
ณภัทรพูดไม่ทันจบประโยคมาวินก็รีบแทรก
“นายจะให้ฉันเรียกผู้หญิงคนนั้นว่าแม่เหรอ แม้แต่ให้กำเนิดฉันเธอยังไม่ได้ทำเลย”
น้ำใสไหลจากตาทั้งสองของเพื่อนผีทำณภัทรอึ้ง เขาเปลี่ยนสรรพนามเรียกยุวภาใหม่
“เอ่อ… นายจะทำยังไงกับคนที่ทำแท้งนาย คงไม่คิดจะล้างแค้นเอาชีวิตเหมือนผีเด็กสองตนนั้นใช่ไหม?”
มาวินถอนหายใจแล้วยิ้มให้กำลังใจตนเอง แววตาของเขาไม่แสดงอาการเจ้าคิดเจ้าแค้นอย่างที่ณภัทรคิด
“ทีแรกฉันก็คิดจะทำอย่างนั้น วันที่เธอเจอเรื่องประหลาดเป็นฝีมือของฉันเองทั้งหมด ฉันตั้งใจว่าจะค่อย ๆ หลอกให้เธอเป็นบ้าเสียสติ แต่เมื่อได้เห็นชีวิตของเธอในตอนนี้ก็ล้มเลิก เวรกรรมสมัยนี้ตามทันเร็วยิ่งกว่าจรวด ไม่ต้องรอถึงชาติหน้าเวรกรรมก็ตามสนองในชาตินี้ เธอไม่สามารถมีลูกได้อีก เพราะระบบสืบพันธุ์ไม่ปกติเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว สามีก็เจ้าชู้อยู่ไม่ติดบ้าน ตอนนี้เธอเหมือนตกนรกทั้งเป็น ใช้ชีวิตอย่างคนอมทุกข์ที่ปล่อยให้แต่ละวันเปลี่ยนผ่านไป ปล่อยให้ชดใช้ผลกรรมที่ตนเองก่อ โดยที่ฉันไม่เข้าไปยุ่งจะดีกว่า”
ณภัทรโล่งใจที่มาวินไม่ได้เป็นผีเจ้าคิดเจ้าแค้นเหมือนผีเด็กสองตนนั้น ดีแล้วที่เขาปล่อยให้ยุวภารับผลกรรมที่ตนเองเป็นคนก่อ หากมาวินไปล้างแค้นเอาชีวิตเธอ จะเป็นการต่อเวรต่อกรรมไปเรื่อย ๆ ไม่จบไม่สิ้น ชีวิตของคนเรามันสั้นนัก ควรรู้จักขอโทษเมื่อตนเองทำผิด รู้จักให้อภัยแก่คนที่สำนึก เมื่อร้องไห้ต้องรู้จักยิ้ม เมื่อเจอทุกข์อย่าเอามากอดไว้ ให้สลัดทิ้ง ความสุขนั้นไม่ต้องไปตามหาที่ไหนไกล เพียงแค่รู้จักปล่อยวาง แล้วความสุขจะเกิดขึ้นข้างในใจของเรานี่เอง
“นายคงทนเห็นหน้าฉันต่อไปไม่ได้อีกแล้วใช่ไหม ฉันเข้าใจดี เป็นใครก็ต้องโกรธทั้งนั้นที่โดนหลอกใช้ ฉันขอโทษนายอโหสิกรรมให้ฉันด้วย ต่อจากนี้ฉันจะไม่มาให้นายเห็นหน้าอีกแล้ว” มาวินหน้าเจื่อนอย่างคนสำนึกผิด
“ทำไมพูดอย่างนั้น ฉันเคยบอกนายไปแล้วไงว่าเราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป ฉันดีใจที่ได้รู้จักนาย ต่อจากนี้เราอย่าโกหกหรือปกปิดอะไรกันอีกนะ” ณภัทรยิ้มให้กำลังใจ มาวินซาบซึ้งในมิตรภาพที่ณภัทรมอบให้ทั้ง ๆ ที่เขาเป็นวิญญาณ แม้น้ำเพชรจะไม่รู้ว่าทั้งสองคุยอะไรกัน แต่ก็รับรู้ได้ถึงมิตรภาพของเพื่อนต่างภพคู่นี้
วันนี้เป็นอีกวันที่ยุวภานั่งหงอยอยู่กับบ้าน ภาณุไม่กลับบ้านและปิดมือถือ ติดต่อไม่ได้มาหลายวันแล้ว ออกบ้านเธอก็ไม่รู้จะไปที่ไหน เพื่อนฝูงที่คุยแก้เหงาได้ก็ต่างทำงานหาเงินเพราะไม่มีใครอยู่เฉย ๆ แล้วมีเงินใช้อย่างเธอ
แต่ก่อนยุวภาคิดเสมอว่าชีวิตของเธอสมบูรณ์พร้อมเสียทุกอย่าง แต่ตอนนี้เธอคิดกลับกัน ชีวิตคู่ของเธอมีแต่ปัญหา เธอพยายามทุกวิธีเพื่อให้มีลูกกับภาณุ เผื่อเขาจะอยู่ติดบ้านบ้างแต่ก็ไม่ได้ผล จนเขาออกหาเศษหาเลยนอกบ้าน ชีวิตของเธอเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือขนาดนี้ น่าจะมีสาเหตุเกี่ยวเนื่องมาจากเรื่องในอดีต
ตอนเป็นนักศึกษาเธอควรจะใช้ชีวิตให้มีสติคิดถี่ถ้วน เพื่อจะได้ไม่มานั่งเสียใจเอาตอนนี้ เธอไม่น่าหลงคารมหนุ่มหล่อตำแหน่งเดือนประจำคณะเดียวกัน ที่บ้านของเขาทำกิจการปั๊มน้ำมันจึงพาเธอขับรถตะลอนเที่ยวที่โน่นที่นี่บ่อย จนวันหนึ่งเธอเชื่อคำลวงหลอกที่เขาบอกจะดูแลเธอไปทั้งชีวิต จึงหลวมตัวให้เขาแสดงสัญชาตญาณชายออกมา จากนั้นไม่นานเธอก็ตั้งท้อง
ความรู้สึกแรกที่รู้ว่ากำลังจะได้เป็นแม่คนคือตกใจ เพราะไม่คาดคิดว่าการมีเพศสัมพันธ์เพียงครั้งเดียวจะทำให้ตั้งท้องได้ เมื่อตั้งสติให้กลับมาอยู่กับเนื้อกับตัวก็ดีใจที่กำลังจะมีพยานรักไว้ร่วมเลี้ยงดูกับชายผู้เป็นที่รัก แต่เมื่อนำข่าวดีนี้ไปบอก เขากลับตีตัวออกห่างไม่ยอมพบหน้า บุกไปฟ้องพ่อแม่ของเขาถึงที่บ้าน หวังได้รับความเห็นอกเห็นใจในฐานะลูกสะใภ้ แต่กลับถูกไล่ตะเพิดเหมือนหมูเหมือนหมา
ลูกในท้องที่คิดว่าเป็นของขวัญจากความรักของเธอและเขา มาวันนี้กลับคิดว่าเจ้าสิ่งที่โตวันโตคืออยู่ในท้องคือมารหัวขน เธอตัดสินใจยุติการตั้งครรภ์โดยการทำแท้งเถื่อน เพื่อรักษาอนาคตด้านการเรียน
หากย้อนเวลากลับไปได้ เธอจะบอกตัวเองในตอนนั้นว่าให้รักนวลสงวนตัว ตอนนี้เธอพร้อมสำหรับการมีทายาท แต่กลับไม่สามารถมีได้ เธอเจ็บปวดทุกครั้งเมื่อนึกถึงบาดแผลในอดีตคราวนั้น เป็นไปได้เธออยากให้ลูกคนแรกและคนเดียวของเธอกลับมาอยู่ในท้องอีกครั้ง สัญญาว่าครั้งนี้จะอุ้มท้องเขาให้ครบเก้าเดือน เมื่อคลอดออกมาจะเลี้ยงดูประคบประหงมอย่างดีที่สุด แต่มาคิดได้ตอนนี้จะมีอะไรดีขึ้นมา ชีวิตเธอพังทลายเพราะการทำแท้ง
ประมวลกฎหมายอาญาประเทศไทย มีกฎหมายที่ระบุว่าการทำแท้งเป็นเรื่องผิดกฎหมาย เว้นแต่เป็นการท้องที่มีผลมาจากการถูกข่มขืน หรือการท้องนั้นเป็นอันตรายต่อชีวิตของผู้หญิงที่ตั้งท้อง ดังนั้นผู้หญิงที่ท้องจากสาเหตุอื่น เช่น ท้องเพราะมีเพศสัมพันธ์และไม่สามารถเลี้ยงดูบุตรได้ จึงไม่สามารถทำแท้งได้อย่างถูกต้องตามกฎหมาย อันเป็นสาเหตุให้ผู้หญิงเหล่านี้พึ่งพาคลินิกทำแท้งเถื่อนดังที่เป็นข่าว บทลงโทษสำหรับผู้กระทำความผิดเกี่ยวกับการทำแท้งมีดังนี้
มาตรา 301 หญิงใดทำให้ตนเองแท้งลูกหรือยอมให้ผู้อื่นทำให้ตนแท้งลูก ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินสามปี หรือปรับไม่เกินหกพันบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ
มาตรา 302 ผู้ใดทำให้หญิงแท้งลูกโดยหญิงนั้นยินยอม ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินห้าปี หรือปรับไม่เกินหนึ่งหมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ ถ้าหญิงรับอันตรายสาหัสอย่างอื่นด้วย ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินเจ็ดปี หรือปรับไม่เกินหนึ่งหมื่นสี่พันบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ ถ้าเป็นเหตุให้ถึงแก่ความตาย ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินสิบปีและปรับไม่เกินสองหมื่นบาท
มาตรา 303 ผู้ใดทำให้หญิงแท้งลูกโดยหญิงนั้นไม่ยินยอม ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินเจ็ดปี หรือปรับไม่เกินหนึ่งหมื่นสี่พันบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ ถ้าหญิงรับอันตรายสาหัส ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่หนึ่งปีถึงสิบปี และปรับตั้งแต่สองพันบาทถึงสองหมื่นบาท ถ้าเป็นเหตุให้ถึงแก่ความตาย ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่ห้าปีถึงยี่สิบปี และปรับตั้งแต่หนึ่งหมื่นบาท ถึงสี่หมื่นบาท
มาตรา 304 ผู้ใดเพียงแต่พยายามกระทำความผิดตามมาตรา 301 หรือมาตรา 302 วรรคแรก ผู้นั้นไม่ต้องรับโทษ
มาตรา 305 ถ้าการกระทำความผิดดังกล่าวในมาตรา 301 และมาตรา 302 เป็นการกระทำของนายแพทย์และจำเป็นต้องกระทำเนื่องจากปัญหาสุขภาพของหญิงนั้น หรือการทำแท้งให้แก่หญิงที่ถูกกระทำผิดอาญาเช่น ถูกข่มขืนแล้วท้อง ผู้กระทำไม่มีความผิด
ตอนที่หัวหน้าฝ่ายรู้จากปากของลูกสาวคนเล็ก ว่าเพิ่งไปทำแท้งมาแกเสียใจมาก รู้สึกผิดหวังในตัวลูกสาวคนนี้ ทำไมเธอไม่ใช้ชีวิตอย่างมีสติจดจ่อแต่การเรียน และทำไมต้องแก้ปัญหาเอง โดยการตัดสินใจทำแท้งลูกในท้อง โดยไม่ปรึกษาผู้เป็นแม่เลยสักคำ
ทุกครั้งที่เข้าวัดไปทำบุญ หัวหน้าฝ่ายจะกรวดน้ำอุทิศส่วนกุศลให้หลานชายที่ไม่ได้เกิดมาเสมอ จึงทำให้มาวินมีพลังวิญญาณกล้าแกร่ง สามารถมาปรากฏตัวให้ณภัทรเห็นได้ ครั้งแรกที่หัวหน้าฝ่ายพบณภัทร ทำให้แกฉุกคิดถึงหลานชายที่ไม่ได้เกิด หากหลานชายคนนั้นมีบุญวาสนาได้ออกมาลืมตาดูโลก เขาคงวัยใกล้เคียงกับณภัทร ที่เยาวภาเหน็บแนมน้องสาวถึงเรื่องในอดีตอยู่ทุกครั้งที่เจอกัน เป็นเพราะว่าเธอไม่อยากให้น้องสาวกลับไปใช้ชีวิตอย่างไม่มีสติแบบครั้งนั้นอีก นั่นเป็นความหวังดีที่พี่มีให้น้อง
ร้อยตำรวจโทปัญญ์ แต่งชุดเจ้าหน้าที่เต็มยศเดินเข้ามาในสถานีตำรวจที่ตนประจำการอยู่ นายตำรวจหลายนายที่ยศต่ำกว่า แต่อาวุโสหยุดทำความเคารพเขาตั้งแต่ก้าวขึ้นบันไดขั้นแรก จนถึงห้องทำงานส่วนตัว เขาวางกระเป๋าเอกสารลงบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แล้วทิ้งน้ำหนักตัวใส่เก้าอี้บุหนัง หยิบหนังสือพิมพ์ฉบับวันนี้ขึ้นมากางเพื่ออ่านพาดหัว พบข่าวทะลายคลินิกทำแท้งเถื่อนตัวใหญ่เบ้อเริ้ม เมื่อไรคลินิกนรกเหล่านี้จะหายไปจากสังคมไทยเสียที แต่ต่อให้บุกทะลายทุกวัน คลินิกพวกนี้คงไม่มีวันหายไปไหน หากยังมีคนใช้บริการอยู่ก็จะผุดขึ้นมาใหม่ จ่าสิบตำรวจชงกาแฟร้อนหอมกรุ่นมาบริการเอาใจหัวหน้าถึงที่โต๊ะ
“กาแฟร้อน ๆ ครับผู้หมวด” จ่าสิบตำรวจวางกาแฟลง แล้วหันหลังจะเดินออกจากห้องแต่ผู้หมวดเรียกเสียก่อน
“เดี๋ยวจ่า! จ่าจำเด็กนักศึกษาที่มาแจ้งเบาะแสคลินิกทำแท้งเถื่อนเมื่อหลายอาทิตย์ก่อนได้ไหม?”
จ่าสิบตำรวจทำท่านึก แม้จะอายุมาก แต่สมองก็ไม่เลอะเลือนขนาดจำเรื่องราวที่ผ่านมาในรอบหนึ่งเดือนไม่ได้
“อ๋อ… เด็กวัยรุ่นผู้ชายใช่ไหมครับ จำได้ครับจำได้ เหมือนจะดังอยู่นะครับในมหาวิทยาลัย”
“ผมอยากได้เบอร์ติดต่อเขา รบกวนจ่าช่วยหามาให้หน่อยนะ”
“ไม่มีปัญหาครับผู้หมวด รอเดี๋ยว ผมจะรีบหาเบอร์ติดต่อเด็กคนนั้นมาให้เร็วที่สุด”
จ่าสิบตำรวจยิ้มให้แล้วเดินออกมาใบหน้าเปลี่ยน เขาเบ้ปากรำคาญใจที่ผู้หมวดหนุ่มหาเรื่องเหนื่อยให้เขาตั้งแต่เช้า โชคดีที่ณภัทรเป็นคนดังในมหาวิทยาลัย หลานสาวของเขาเคยเอารูปของณภัทรให้ดู แล้วบอกว่าหนูอยากได้แฟนแบบนี้ ไม่อย่างนั้นเขาต้องเสียเวลาสเก็ตช์รูปณภัทรจากความจำในหัว แล้วเอาไปไล่ถามเด็กนักศึกษาในมหาวิทยาลัยว่าใครรู้จักคนในรูปบ้าง งานยุ่งยากเหนื่อยตายเลยแบบนั้น
หลังจากเรียนเสร็จ ณภัทรและจ้อนมารับประทานอาหารกลางวันที่โรงอาหารใต้ตึกสโมสรนักศึกษา กินมากี่ปี ๆ รสชาติอาหารที่นี่ไม่เคยถูกใจณภัทรเลยสักครั้ง แต่ทำอย่างไรได้ในเมื่อเพื่อนของเขาอยากมากินก็ต้องตามใจ แม้จ้อนจะไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ระทึกเมื่อคืน แต่ณภัทรก็เล่าลำดับเหตุการณให้เขาฟังเป็นฉาก ๆ
“ไม่น่าเชื่อนะว่าพี่นุชกับพี่ฤดีจะเป็นผู้หญิงใจง่ายแบบนั้น ฉันเสียดายหน้าตาพี่เขาทั้งสอง แค่ตอนทำแท้งก็เอาชีวิตไปเสี่ยงตายทีหนึ่ง แล้วยังโดนผีเด็กตามมาเอาชีวิตอีก การทำแท้งไม่ใช่ทางออกที่ดีที่สุดของปัญหาท้องในวัยเรียน ต่อไปนี้พวกพี่เขาคงใช้ชีวิตได้ไม่ปกติเหมือนเดิมอีกแล้ว ตราบาปนี้จะติดตัวพวกเขาไปจนตาย” จ้อนว่า
“ถ้าตอนนั้นมีสติเสียหน่อย พวกพี่เขาคงไม่พลาดตั้งท้องแล้วต้องทำแท้ง จนชีวิตมืดมนแบบนี้ สงสารก็แต่เด็กที่ไม่ได้เกิดมา เป็นชีวิตบริสุทธิ์ที่ไม่มีความผิดอะไรเลย เพียงแต่แม่มีเขาตอนที่ตนเองไม่พร้อม ไอ้หมอทำแท้งเถื่อนก็เลวเหลือเกิน มันกล้าคร่าชีวิตคนได้ยังไง”
“แกเคยบุกไปทะลายคลินิกทำแท้งเถื่อนทีหนึ่งแล้ว แต่ไม่สำเร็จ ตอนนี้แกเลิกล้มความตั้งใจนั่นหรือยัง ฉันว่าแกน่าจะแจ้งเบาะแสให้ตำรวจจัดการจะได้ผลกว่าไหม”
“ใครว่าฉันไม่ได้ไปแจ้งล่ะ เคยไปแจ้งแล้ว แต่พวกนั้นสนที่ไหน ก็เลยบุกไปที่นั่นคนเดียว จะรอเวรกรรมตามทันพวกมัน ก็ไม่รู้ต้องรอถึงชาติหน้าเลยหรือเปล่า”
ขณะกำลังจะลุกเอาจานอาหารไปเก็บ เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือของณภัทรก็ดังขึ้น เขาล้วงจากกระเป๋ากางเกงออกมาดู เห็นหมายเลขไม่คุ้นแต่ก็ตัดสินใจรับสาย ช่วงนี้มีแต่ใครก็ไม่รู้โทรมาหาอยู่เนือง ๆ
“สวัสดีครับ” ณภัทรพูดใส่โทรศัพท์
“ใช่น้องณภัทร บรรจงธรรมหรือเปล่า? พี่เป็นตำรวจ อยากจะคุยเรื่องที่น้องเคยมาแจ้งเบาะแสเมื่อวันก่อน สะดวกคุยหรือเปล่า?”
“ตำรวจ?” ณภัทรแปลกใจ จะมีสักกี่คนที่ได้รับโทรศัพท์จากตำรวจเหมือนเขา “เบาะแสเรื่องคลินิกทำแท้งเถื่อนเหรอครับ?”
“ใช่! น้องรู้เบาะแสอะไรบอกพี่ได้เลยนะ แล้วพี่จะจัดการปิดคลิกนิกนรกนั่นเอง”
ณภัทรยิ้ม ตำรวจไทยยังไม่ทำให้เขาหมดหวังเสียทีเดียว หากคลินิกทำแท้งเถื่อนของนางปลีถูกทะลายหายสิ้น แผ่นดินประเทศนี้คงสูงขึ้นมาก
“จะให้ผมไปหาที่สถานีตำรวจเลยไหมครับ?”
“ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่จะไปกินข้าวที่มหาวิทยาลัยของน้อง แล้วเราค่อยคุยกัน พี่ร้อยโทปัญญ์ เรียกพี่ปัญญ์เฉย ๆ ก็ได้”
ณภัทรบอกผู้หมวดปัญญ์ให้มาเจอเขาที่ใต้ตึกสโมสรนักศึกษา เมื่อเก็บจานอาหารแล้วณภัทรและจ้อนก็มารอยังจุดนัดหมาย พบน้ำเพชรและมุกลัดดากำลังนั่งติวหนังสืออยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อนจึงเข้าไปขอนั่งด้วย มะรืนนี้สองสาวมีสอบเก็บคะแนนวิชาที่เข้าเรียนทีไรมุกลัดดาหลับในคาบตลอด เธอยืมสมุดเลคเชอร์ของน้ำเพชรไปอ่าน แต่ก็ไม่รู้เรื่องเพราะจับต้นชนปลายไม่ถูก น้ำเพชรจึงต้องมาติวให้ตัวต่อตัว ไม่อย่างนั้นเพื่อนของเธอคนนี้ติดเอฟวิชานี้แน่
นั่งรอได้ยี่สิบนาที ตำรวจหนุ่มนายหนึ่งก็เดินเข้ามา รูปร่างของเขาสูงสมส่วน ผิวขาวผ่องสะอาดสะอ้าน ผมตัดสั้นจัดแต่งเป็นทรงดูเรียบร้อย เขาเดินมาหาสี่หนุ่มสาว ในมือถือถุงข้าวโพดคั่วมาด้วย
“น้องณภัทรใช่ไหม?” นายตำรวจหนุ่มทัก เมื่อเขาถอดแว่นกันแดดออก ทำสาว ๆ ทั้งบริเวณหันมามองเป็นตาเดียว
“ใช่ครับ” ณภัทรตอบ
“ไม่รู้ว่าอยู่กับเพื่อน พี่จะได้ซื้อขนมมาเยอะกว่านี้” ผู้หมวดปัญญ์วางถุงข้าวโพดคั่วลงบนโต๊ะม้าหินอ่อน แล้วทิ้งตัวลงนั่งร่วมวง
น้ำเพชรและมุกลัดดาเห็นตำรวจเข้ามานั่งร่วมโต๊ะก็ประหลาดใจ ในชีวิตนี้พวกเธอไม่มีคนรู้จักที่ประกอบอาชีพตำรวจเลยสักคน สำหรับผู้หมวดปัญญ์ เขาคิดว่าการจะร่วมมือกับวัยรุ่นกลุ่มนี้ให้ราบรื่น ต้องวางตัวให้เข้าถึงง่าย ให้รู้สึกเหมือนเขาเป็นสมาชิกคนหนึ่งในกลุ่ม
“ขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการนะครับ พี่ร้อยตำรวจโทปัญญ์ ทุกคนเรียกว่าพี่ปัญญ์ก็ได้ เพราะอายุเราไม่ห่างกันมาก” ผู้หมวดปัญญ์แนะนำตัว พลางยิ้มหวานให้
“พวกเราไม่ได้ทำอะไรผิด ถ้าอยากจับยาเสพติดแนะนำไปตรวจผับบาร์หลังมหาลัยค่ะ” มุกลัดดาแสดงท่าทีระแวง
“พี่ปัญญ์ไม่ได้จะมาจับอะไรเรา เขามาขอเบาะแสจากไอ้พัด เพื่อบุกทะลายคลินิกทำแท้งเถื่อน คลินิกที่ไอ้พัดเคยบุกไปตัวคนเดียวแล้วเจ็บตัวนั่นไงล่ะ” จ้อนบอก
“นายพัดเคยไปแจ้งเบาะแสครั้งหนึ่งแล้ว แต่ตำรวจเพิกเฉยจนเจ็บตัวกลับมา” น้ำเพชรว่า เธอรู้สึกฉุนกับการทำงานของตำรวจสถานีนี้ ต้องรอให้มีคนเป็นอะไรไปก่อนใช่ไหม ถึงจะลุกจากเก้าอี้ประจำตำแหน่งออกมาทำงานได้
“ครั้งนั้นพี่ขอโทษด้วย ลูกน้องของพี่ทำงานสะเพร่าเอง พี่ถามเขานะว่าตำหนักของอาจารย์สงครามเปิดคลินิกทำแท้งเถื่อนแอบแฝงอย่างที่น้องพัดบอกหรือเปล่า แต่เขาตอบว่าเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน นางปลีภรรยาของอาจารย์สงครามทำอาชีพปล่อยเงินกู้”
ณภัทรรีบแทรก “ไม่จริงครับ! อาชีพปล่อยเงินกู้นั้นมีเอาไว้บังหน้า ข้างในนั้นแอบเปิดเป็นคลินิกทำแท้งเถื่อน”
“มั่นใจขนาดนี้ แสดงว่าตอนนายบุกไปที่นั่นได้เห็นห้องที่ว่าแล้วใช่ไหม?” มุกลัดดาถาม
ณภัทรหน้าเจื่อนลง ครั้งที่บุกไปบ้านของสงคราม เขาเพียงแค่เกือบจะเห็นห้องที่ใช้ทำแท้ง ยังไม่ได้เห็นกับตาตัวเองจริง ๆ
“เอ่อ… อันที่จริงฉันก็ยังไม่เห็นห้องที่ใช่ทำแท้งหรอก แต่มั่นใจว่าหลังประตูบานนั้นต้องเป็นห้องทำแท้งแน่ ๆ พี่นำกำลังเข้าจับกุมเลยครับ”
“ยังก่อน ๆ พี่ทำอะไรบุ่มบ่ามไม่ได้ ไม่ใช่ว่าพี่ไม่เชื่อน้องพัดนะ แต่ขอพี่เห็นห้องทำแท้งในบ้านหลังนั้นก่อนว่ามีอยู่จริง ถึงจะจับกุมนางปลีไปดำเนินคดีได้”
ณภัทรเข้าใจว่าการทำงานของตำรวจต้องเป็นระบบระเบียบ การจะดำเนินการบุกจับกุมอะไรต้องมีหลักฐานเป็นรูปธรรมกระจ่างชัด ไม่ใช่แค่ลมปากจากใครคนหนึ่ง สมมุติว่าผู้หมวดปัญญ์นำกำลังเข้าบุกบ้านของสงคราม แต่ค้นจนทั่วแล้วไม่เจอห้องทำแท้งที่ว่า ผู้หมวดปัญญ์อาจหมดความศรัทธาในสายตาของลูกน้อง หรือร้ายแรงกว่านั้นอาจส่งผลกระทบต่อตำแหน่งหน้าที่การงาน เป็นตำรวจที่ดีไม่ใช่เป็นได้ง่าย ๆ ต้องละเอียดรอบคอบและรัดกุมให้มากที่สุด
“จะยากอะไร แกก็บุกไปที่นั่นอีกครั้ง แล้วถ่ายรูปมาให้พี่ปัญญ์ดูเป็นหลักฐาน” จ้อนเสนอความคิดเห็น
“ไปครั้งนี้ฉันได้เละกว่าเดิมแน่” ณภัทรหันมาว่าให้จ้อน
“ก็ไปตอนกลางคืนสิ ไปตอนที่สองผัวเมียนั่นหลับแล้ว”
“แกไปเองเถอะไอ้จ้อน” ณภัทรกระแทกเสียง แล้วหลบหน้าหนีมาใช้ความคิด
“ให้เพื่อนผีของนายแว๊บเข้าบ้านหลังนั้น แล้วถ่ายรูปมาเป็นหลักฐานสิ” มุกลัดดาเสนอความคิดเห็นบ้าง
“จะส่งกล้องไปให้มาวินใช้ยังไง?” ณภัทรถามสีหน้ารำคาญกับความคิดเห็นที่ไม่มีทางเป็นไปได้
“เผากล้องกงเต็กไปให้ไง นายจะเอารุ่นไหน กี่ล้านพิกเซลล์ล่ะ สมัยนี้เขามีหมด ไม่ว่าจะเป็นโทรศัพท์มือถือ บ้าน รถ หรือคนใช้ยังมีเลย”
“แล้วจะให้มาวินส่งรูปกลับมาให้เราดูยังไง ฝากวิญญาณสตีฟ จ๊อบส์อัพโหลดขึ้นอินเตอร์เน็ต ส่งข้ามภพข้ามมิติมาให้ฉันหรือยังไง?” ณภัทรประชดประชัน “อีกอย่างมาวินบอกฉันว่า ที่บ้านหลังนั้นลงอาคมกล้าแกร่ง เขาเข้าไปที่นั่นไม่ได้ เรื่องที่จะให้มาวินช่วยนั้นลืมไปได้เลย” แล้วณภัทรก็หลบหน้าหันไปใช้ความคิดต่อ
“อืม… จะแอบเข้าไปข้างในยังไง โดยไม่ให้คนในบ้านหลังนั้นรู้ตัว ว่ากำลังจะโดนเก็บหลักฐานนะ” น้ำเพชรพึมพำพลางใช้ความคิดไปด้วย
ณภัทรเผยยิ้มอย่างมีเลศนัย การแอบเข้าไปข้างในโดยไม่ให้คนในบ้านหลังนั้นรู้ตัวว่ากำลังจะโดนเก็บหลักฐานนั้นไม่ใช่เรื่องยากเลย เขาหันมามองที่จ้อน บุคคลผู้จะทำให้แผนการในหัวของเขาที่เพิ่งคิดออกสำเร็จเสร็จสมบูรณ์
Leave a comment