กลางแดดแรง ร้อนระอุในยามบ่ายเช่นนี้ เป็นใครก็ต้องหลบอยู่ในห้องแอร์เย็น ๆ แต่ไม่ใช่กับณเรศ วันหยุดยาวแบบนี้ เขาต้องใส่ชุดทำสวน ถือกรรไกรตัดหญ้ามาเล็มหญ้าที่สนามหน้าบ้าน ทั้งที่งานนี้มีมอดทำประจำอยู่แล้ว
อีกฟ้ากใต้ร่มเงาไม้ใหญ่ แป้งหอมนอนเอนกายอ่านนิตยสารอยู่บนเตียงผ้าใบ พลางยกน้ำส้มคั้นเย็น ๆ ขึ้นดื่มอย่างสบายอารมณ์ หันมามองชายหนุ่มที่ทำสวนเป็นระยะ
ณเรศพักมือ เอาแขนเสื้อปาดเหงื่อที่ท่วมหน้าผาก หันไปทางร่มไม้เห็นภรรยากำลังมองมา เธอเดินมาหาเขา ในมือถือแก้วน้ำส้มคั้นติดมาด้วย ส่งยื่นให้เขา เขารับมากระดกดื่มอย่างกระหาย
ณเรศดื่มน้ำส้มคั้นจนหมดแก้ว ส่งแก้วเปล่าคืนให้เจ้าของเดิม เขาเอ่ยถามหญิงสาวที่อยู่เบื้องหน้าด้วยอาการเบื่อหน่ายกับงานที่ทำ
“ตัดเสร็จแล้ว นี่คุณจะให้ผมไปพักได้หรือยัง?”
ตอนนี้ณเรศเปลี่ยนคำเรียกแทนตัวเองและแป้งหอมให้สุภาพขึ้นตามสถานะที่เปลี่ยนไป
“อะไรกัน ตัดยังไงของคุณ หญ้ายังยาวอยู่เลย”
“โห… นี่ผมว่าก็สั้นแล้วนะ คุณจะให้ผมตัดสั้นเท่าไหร่ถึงจะพอใจ?”
“คุณก็ตัดให้สั้นเหมือนที่พี่มอดเคยตัดสิ เดินผ่านอยู่ทุกวันไม่สังเกตบ้างเหรอ?”
“คุณจะให้ผมตัดสั้นจนติดรากเลยหรือไง?”
“ประมาณนั้นแหละคะ” แป้งหอมพูดแล้วเดินกลับเข้าที่
ขณะที่ณเรศกำลังจะลงมือต่อ มอดก็เดินถือถุงขยะผ่านมาพอดี ณเรศจึงร้องเรียก
“ไอ้มอด แกมาตัดหญ้าแทนฉันที”
มอดหันมามอง วางถุงขยะลงแล้วยิ้มรับอย่างเต็มใจ
“ครับ!”
คนสวนรีบวิ่งมาทำหน้าที่เดิมของตนทันที
“พี่มอด!” แป้งหอมตะโกนมาเตือนสติของมอด “จะทำอะไรคะ?”
“อูย… ลืมไป อาทิตย์นี้ทั้งอาทิตย์ พี่ยกหน้าที่คนสวนให้คุณณเรศทำแทนแล้ว”
มอดผละกรรไกรตัดหญ้าลงพื้น แล้วเดินไปหยิบถุงขยะนำไปทิ้งที่หน้าบ้าน
“เดี๋ยวมอด! แกจะไปไหน กลับมานี่ก่อน!” ณเรศตะโกนไล่หลัง แป้งหอมนั่งยิ้มกริ่มมองมาทางสามี
ที่ห้องนอนของณเรศ ซึ่งตอนนี้ไม่ได้เป็นห้องของเขาเพียงคนเดียวอีกต่อไปแล้ว ณเรศนั่งลงบนเตียง ปล่อยให้ภรรยาของตนล่ามโซ่พันธนาการที่ข้อเท้าของเขา
“นี่ถึงกับล่ามกันเหรอเหรอ?” ณเรศว่า
“ก็ใช่สิคะ คุณจะได้รู้ว่าความรู้สึกที่ถูกจำกัดอิสรภาพมันเป็นยังไง”
“โถ่… คืนนี้ผมต้องนอนพลิกตัวไม่ถนัดแน่เลย” ณเรศหันไปลูบที่ท้องของแป้งหอมแล้วพูดกับท้องนั้นว่า “ลูกครับ ดูคุณแม่ทำกับคุณพ่อสิ โหดร้ายที่สุดเลย ล่ามคุณพ่อไว้แบบนี้ ลูกเห็นใจคุณพ่อใช่ไหม ช่วยห้ามคุณแม่ทีสิครับ”
“เพ้อเจ้อไปใหญ่แล้วนะคะ ฉันเพิ่งท้องได้แค่ 4 เดือนเอง ลูกฟังคุณไม่รู้เรื่องหรอกค่ะ”
“อ้าว… ก็หมอบอกไว้ไม่ใช่เหรอ ว่าเราควรคุยกับลูกตั้งแต่อยู่ในท้อง จะทำให้ลูกของเราเกิดมาเป็นเด็กที่มีพัฒนาการดี เลี้ยงง่าย”
ณเรศจับไหล่แป้งหอมโน้มตัวเธอเข้ามาหาเขา เขาล้มตัวลงบนเตียง โดยมีเธอทับร่างอยู่ ใบหน้าของทั้งสองคนใกล้ชิดกันมาก
“ลูกคนแรกคลอดแล้ว เรารีบผลิตลูกคนที่สองเลยดีไหม แข่งกับไอ้ศกรและนิตา”
“ไม่ทันเขาหรอกคะ คู่นั้นลูกสามคนแล้ว แถมลูกแฝดใกล้คลอดในท้องคุณนิตาอีก ดูของเราสิคะ ลูกคนแรกยังไม่คลอดเลย”
“ทำไมจะไม่ทันเขาล่ะ เราขยันซะอย่างยังไงก็แข่งไหวอยู่แล้ว”
“บ้า! พูดอะไรของคุณ” แป้งหอมเขิน
“ผมรักคุณนะแป้งหอม”
“คุณบอกรักฉันทุกวันเลยไม่เบื่อบ้างเหรอคะ?”
“ผมไม่เห็นเบื่อเลย หรือว่าคุณเบื่อซะแล้ว?”
“เปล่าค่ะ ใครจะเบื่อคนรักบอกรักล่ะคะ ฉันก็รักคุณนะคะคุณณเรศ”
ทั้งคู่ยิ้มให้กันแล้วจูบปากกันอย่างดูดดื่ม ตอนนี้สิ่งใดที่พันธนาการใจของทั้งสองคนได้ถูกความรักทะลายลงไปแล้ว นับจากนี้ทั้งคู่ต้องทำหน้าที่เป็นพ่อแม่ที่ดีของลูก ความสุขที่ยิ่งใหญ่ในบ้านหลังนี้กลับคืนมาอีกครั้ง หลังจากที่ณเรศไม่เคยสัมผัสมานานหลายปี
จบ
