ประสาทเสีย
เรื่องสั้นแนวสยองขวัญ/ระทึกขวัญ กับเรื่องราวและตอนจบที่คุณคาดไม่ถึง ในเล่มประกอบด้วยเรื่องสั้นจำนวน 10 เรื่อง รางวัลที่หนึ่ง หญิงแก่ที่มีอาชีพขายผักโชคหล่นทับเมื่อถูกล็อตเตอร์รี่รางวัลที่หนึ่ง เงินก้อนนี้สามารถเปลี่ยนชีวิตคนคนหนึ่งได้เลย จึงเป็นที่หมายปองของเด็กหนุ่มผู้ติดหนี้พนันบอลซึ่งหวังจะเอาเงินรางวัลก้อนนี้มาใช้หนี้ …แต่มีหรือที่หญิงแก่จะยอม ศูนย์สี่ตัว หมายเลขโทรศัพท์ลึกลับเลขหนึ่งที่เราสามารถโทรฯไปขอให้ใครก็ได้ตายแบบใดก็ได้ตามที่เราบอก ก่อนตัดสินใจทุกอย่างควรศึกษารายละเอียดให้ดี …ไม่เช่นนั้นจะเจอสิ่งหมกเม็ดภายหลัง จี๊ด สองแม่ลูกย้ายกลับมาอยู่บ้านเก่าหลังที่เคยอยู่ ผู้เป็นแม่ดูหวาดระแวงที่ต้องกลับเข้ามาเพราะบ้านหลังนี้มี”มัน”ซ่อนอยู่ …มันรอเวลาที่เธอกลับมาเพื่อแก้แค้น ปรัมปรา นิทานหลายเรื่องเล่าว่าป่าเป็นสถานที่สุดอันตราย มีแต่สิ่งไม่น่าไว้ใจ …แม้แต่สิ่งที่สวยงามที่สุด โฉมงาม...
ชุดขาว – ตอนที่ 5/5 (จบ)
ถึงเวลาร้านปิด ทุกคนทะยอยกันกลับทางใครทางมัน กลุ่มของเหรียญยังมีสติกันครบ ยกเว้นหยวนที่หมดสภาพไปแล้ว ลำบากเหรียญและแบงค์ต้องหิ้วปีกกลับมาขึ้นรถของพี่ปอนด์ เหรียญกำชับให้เพื่อน ๆ หาถุงพลาสติกติดมือขึ้นรถไปด้วย เผื่อหยวนอ้วกระหว่างทางจะได้ไม่เหลือหลักฐานทิ้งไว้บนรถ ดูเหมือนฟรังก์จะติดใจบรรยากาศร้านในวงเหล้า ระหว่างทางกลับเธอเล่ามุกตลกที่โดนใจซ้ำให้เพื่อนในรถฟังอีกครั้ง คนระดับเธอมาเจออะไรแบบนี้เท่ากับได้เปิดโลกทัศน์เลยทีเดียว หยวนไม่ได้ก่อปัญหาอะไรระหว่างอยู่ในรถ เขานอนหราอ้าปากกรนอยู่ที่เบาหลัง หมดสภาพนายแบบแคทวอล์กไปเสียสิ้น ถนนเวลานี้โล่ง มีรถแล่นอยู่ไม่กี่คันเพราะมันดึกมาแล้ว เหรียญวางแผนอยู่ในใจว่าปิดเทอมนี้จะใช้เวลาทำอะไรบ้าง เขาคงต้องกลับบ้านไปให้พ่อแม่เห็นหน้าค่าตาบ้าง เพราะตั้งแต่มาเรียนที่นี่ เขากลับบ้านไปแค่ครั้งเดียวเอง คิดอย่างเพลิน ๆ...
ชุดขาว – ตอนที่ 4/5
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นสร้างความกังวลใจให้กับคนทุกระดับในสังคม แม้แต่ทางมหาวิทยาลัยก็ออกประกาศเตือนนักศึกษาให้ขับขี่รถอย่างระมัดระวัง งดสังสรรค์จนดึกดื่น ตลอดเวลาหนึ่งภาคการศึกษาในรั้วมหาวิทยาลัย มีข่าวเกี่ยวกับผีชุดขาวให้ได้ยินไม่เคยขาด หลังสอบวิชาหนึ่งเสร็จ เหรียญและเพื่อน ๆ นัดกันกินมื้อกลางวันที่โรงอาหารประจำคณะ กินไปพลางพูดเรื่องข้อสอบที่เพิ่งทำมา จนเข้าเรื่องผีชุดขาวในที่สุด “สักวันหนึ่งจะมีคนใดคนหนึ่งในกลุ่มเราเจอผีชุดขาวไหมวะ?” แบงก์เริ่มประเด็น “อย่าพูดแช่งกันเองแบบนี้สิ พวกเราก็ไม่ใช่พวกชอบเที่ยวกลางคืนสักหน่อย” ฟรังก์ปราม “ฉันนี่สิน่ากลัว บางทีเลิกงานเดินแบบดึก ๆ ก็หวั่นใจกลัวจะเจอผีชุดขาวเหมือนกัน” หยวนว่า “แต่พักนี้ไม่ค่อยได้ยินข่าวผีชุดขาวออกอาละวาดเลยนะ” เหรียญตั้งข้อสังเกต...
ชุดขาว – ตอนที่ 3/5
ใกล้เวลาเรียนวิชาแรกเข้าไปทุกที อาจารย์ประจำวิชายังไม่มีทีท่าว่าจะมาถึง ระหว่างนี้มีนักศึกษาชายคนถึงลุกไปเปิดประตูห้องเรียนให้ใครคนหนึ่งเดินเข้ามา ทีแรกทุกคนนึกว่าเป็นอาจารย์ พากันเงียบกริบแล้วหันมามองเป็นตาเดียว ทว่าแท้จริงแล้วเป็นอัฐ เพื่อนร่วมชั้นปี ชายหนุ่มร่างท้วม ผิวคล้ำ ที่ตอนเข้าค่ายวันนั้นยังเห็นปกติสบายดี แต่ตอนนี้เขาต้องเดินกะเผกโดยใช้ไม้ค้ำยันช่วยพยุง ขาข้างขวามีเฝือกดามอยู่ เพื่อนที่นั่งแถวหน้าเห็นสภาพอัฐดังนั้นก็เข้าไปช่วยประคองมานั่ง ทั้งห้องยังคนเงียบกริบ สายตาทุกคู่จ้องมายังเป้าหมายเดียวกัน เจ้าตัวเหมือนจะรู้ตัวว่าในหัวของเพื่อน ๆ มีคำถามเดียวกันที่อยากเอ่ยถามเขา แล้วใครคนหนึ่งก็เป็นตัวแทนถามคำถามประโยคนั้นออกมาในที่สุด “อัฐ… ขานายไปโดนอะไรมา?” “อุบัติเหตุน่ะ รถมอเตอร์ไซด์เราล้ม”...
เซิร์ฟเวอร์ – ตอนที่ 3/4
ทีแรกนายจ้างของอาทิตย์เสนอพี่ในที่ทำงานซึ่งมีประสบการณ์ด้านการโอนย้ายข้อมูลให้ตามไปช่วยอีกแรง แต่อาทิตย์ปฏิเสธเพราะไม่อยากให้ใครมารู้เห็นหรือสงสัยในภารกิจของเขา นายจ้างบอกว่าทำอย่างนั้นไม่ได้ ถ้าอาทิตย์ไปที่นั่นคนเดียว ทางสำนักวิจัยจะว่าเอาได้ว่าบริษัทของเราไม่มีความเป็นมืออาชีพและพลันหมดความน่าเชื่อถือลง อาทิตย์จึงเลือกให้น้องฝึกงานท่าทางเซ่อซ่าติดตามไปเป็นลูกมือแทน เมื่อเตรียมฮาร์ดดิสก์รุ่นใหม่เปี่ยมประสิทธิภาพไว้หลังรถตู้แล้ว อาทิตย์ก็ขับเพื่อขนมันไปที่สำนักวิจัยพร้อมกับน้องฝึกงาน ระหว่างทางน้องฝึกงานเอาแต่นั่งจิ้มโทรศัพท์มือถือ ตั้งแต่เข้ามาฝึกงานที่บริษัท อาทิตย์ไม่เห็นเด็กคนนี้มีปฏิสัมพันธ์กับใครเลย ถามอะไรคำก็ตอบคำอย่างกับเป็นหุ่นยนต์ แต่ดีเหมือนกันจะได้ไม่เป็นอุปสรรคมาจุ้นจ้านภารกิจของเขา มาลีบอกว่าไมค์หายตัวไปเมื่อวันที่ 5 ของ 3 เดือนที่แล้ว หากดูภาพจากกล้องวงจรปิดในวันนั้นคงรู้แน่ว่าไมค์หายไปไหน ภาพจากกล้องวงจรปิดถูกเก็บไว้ในห้องเก็บเซิร์ฟเวอร์ที่อาทิตย์กำลังจะเข้าไป แต่ไม่รู้ว่าผ่านมานานขนาดนี้ ระบบจะลบภาพเหล่านั้นทิ้งโดยอัตโนมัติหรือเปล่า...
เซิร์ฟเวอร์ – ตอนที่ 2/4
เมื่อได้ยินอาทิตย์ถามเช่นนั้น หญิงสาวลึกลับก็มีท่าทีลุกลี้ลุกลน หันมองซ้ายขวาอย่างกลัวใครจะมาเห็น “คุยกันที่นี่ไม่ปลอดภัย เรื่องที่เราจะคุยกันต่อไปนี้เป็นความลับระหว่างนายกับฉันเท่านั้น จะให้ใครมาได้ยินไม่ได้ ห้องของนายอยู่ชั้น 3 ห้อง 314 ใช่ไหม?” ไม่รอให้อาทิตย์พูดอะไร หญิงสาวลึกลับก็เดินดุ่ม ๆ หายเข้าไปในอพาร์ทเมนท์ของอาทิตย์เสียแล้ว ชายหนุ่มยืนงงอยู่กลางซอยที่ห้อมล้อมไปด้วยอาคารที่พัก เขาหิ้วถุงในมือเดินตามหญิงสาวลึกลับเข้าไปในอพาร์ทเมนท์ที่เขาเช่าอยู่ เมื่อเข้ามาถึงข้างในอาคารสร้างใหม่ ตกแต่งและทาสีด้วยสีสันสดใสก็พบว่าเธอรอเขาอยู่ในลิฟต์ ห้องพักของเขาอยู่ชั้นสาม ปกติไม่เคยใช้ลิฟต์เพราะเดินเท้าขึ้นบันไดตลอด แต่วันนี้เมื่อหญิงสาวลึกลับท่าทางไม่น่าไว้ใจปรากฏตัว เขาต้องจับตาดูเธอไว้ตลอด...
เซิร์ฟเวอร์ – ตอนที่ 1/4
งานดูแลรักษาระบบเครือข่ายคอมพิวเตอร์ เป็นงานที่น่าเบื่อมาก “อาทิตย์” ทำงานแสนน่าเบื่อนี้ให้บริษัทรับติดตั้งระบบเครือข่ายคอมพิวเตอร์แห่งหนึ่งมาย่างเข้าปีที่ 3 แล้ว โดยเริ่มตั้งแต่เรียนจบปริญญาตรี สมัยยังเป็นนักศึกษา เขาวาดฝันไว้ว่าอยากทำงานคลุกคลีกับคอมพิวเตอร์ เพราะหลงใหลเจ้าเครื่องคำนวณไฟฟ้านี้ แต่เมื่อได้เข้ามาทำงานจริง แต่ละวันกลับไม่สวยงามเหมือนดังวาดฝัน วันจันทร์ถึงวันศุกร์เขาเจอลูกค้าน่ารำคาญไม่ซ้ำกันเลย ลูกค้าบางคนไม่เข้าใจว่าทำไมอะไหล่คอมพิวเตอร์ชิ้นเล็ก ๆ ถึงราคาแพงหูฉี่และทำไมต้องรอนำเข้าจากต่างประเทศนานเป็นสัปดาห์ บางคนไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเสียเงินซื้อซอร์ฟแวร์ลิขสิทธิ์ที่จับต้องเป็นชิ้นเป็นอันไม่ได้ ในเมื่อของเหล่านี้สามารถหาดาวน์โหลดได้ฟรีจากอินเตอร์เน็ต ลูกค้าบางคนอวดรู้ ชอบหลับหูหลับตาเถียงเกี่ยวกับศัพท์เทคนิคด้านคอมพิวเตอร์ที่ตนเองจำมาผิด ๆ ถูก ๆ...
ฝันร้าย – ตอนที่ 4/4 (จบ)
ภาพต่อมาถ่ายที่บ้าน ตั้วโตขึ้นจากรูปก่อนอย่างก้าวกระโดด เขานั่งบนพื้น ที่ตักมีเด็กทารกคนหนึ่งซึ่งคงเป็นตั้ม รูปนี้ตั้วยังคงหน้าอมทุกข์เหมือนเดิม เขายังไม่ยินดีที่ได้น้องชายมาอยู่ร่วมบ้านด้วยอีกคน “สองพี่น้องใครหล่อกว่ากันเอ่ย?” นงเยาว์เปรย แล้วมองลูกชายคนโตกับคนเล็กสลับกัน “หล่อพอกันแหละแม่ แต่ตั้มอาจหล่อกว่าพี่ตั้วนิดหนึ่ง” ตั้มเล่นหูเล่นตาใส่แม่ นิสัยนี้เองที่ตั้วติดมาจากน้องชาย จนเขากลายเป็นคนใหม่ที่มองโลกสดใสและกล้าแสดงออก รูปถัดจากนั้นหลาย ๆ รูปเป็นสมัยตั้วเรียนมัธยม ถ่ายในงานวิชาการต่าง ๆ ที่ตั้วแข่งขันและได้รับรางวัล ตอนตั้วเล่นละครเวทีที่งานราตรีโรงเรียน ถ่ายกับเพื่อนตอนแข่งบาสเก็ตบอลเหงื่อโชก ไปทัศนะศึกษาที่ต่าง...
ฝันร้าย – ตอนที่ 3/4
ตั้วมองสองคนที่มายืนข้างเตียงอย่างพินิจวิเคราะห์ คนหนึ่งเป็นหญิงวัยกลางคนที่มีริ้วรอยแห่งวัยกระจายอยู่ทั่วใบหน้า อีกคนเป็นเด็กผู้ชายวัยประมาณ 12-13 หน้าตาดูฉลาดหลักแหลม ซึ่งน่าจะเป็นลูกชายของหญิงคนนี้ ตั้วนึกไม่ออกว่าสองคนนี้เกี่ยวข้องกับเขาอย่างไร ทำไมจึงมาอยู่ในห้องนี้ได้ “ฟื้นแล้วเหรอลูก รู้ไหมลูกนอนสลบไม่ได้สติไปสามวันสามคืนเต็ม ๆ แม่ค่อยโล่งใจหน่อยที่เห็นลูกฟื้นเสียที” หญิงวัยกลางคนพูดอย่างเก็บอาการดีใจเอาไว้ไม่ได้ “แม่เป็นห่วงพี่มากเลยนะ เตรียมข้าวต้มมาทุกวันเผื่อพี่ตื่นมาแล้วหิวจะได้กิน” เด็กชายพูด “แม่ถามหมอแล้วนะ หมอบอกว่าอนุญาตให้ลูกกินอาหารรสอ่อนได้ จะกินข้าวต้มเลยไหม แม่จะได้เอาไปอุ่นให้” จนถึงตอนนี้ตั้วยังนึกไม่ออกว่าเขาเกี่ยวข้องกับสองคนตรงหน้านี้อย่างไร ในหัวของเขาตอนนี้โล่งไปหมดไร้ซึ่งข้อมูลใด ๆ...
ฝันร้าย – ตอนที่ 2/4
ตั้วหยิบถุงพลาสติกใส่มะม่วงสุกลูกใหญ่หลายลูกจากหลังรถกระบะ ถือเดินเข้าไปในบ้านสองชั้นซึ่งเปิดประตูอ้าซ่า เหมือนรู้ว่าจะมีแขกมาวันนี้ แม้จะไม่ได้มาเยือนบ้านหลังนี้นานแล้วแต่ตั้วก็เดินเข้ามาจนถึงห้องครัวโดยไม่หลง “ป้าจันทร์ครับ แม่ฝากมะม่วงสุกมาให้ครับ” ตั้วเอ่ยแล้ววางถุงมะม่วงไว้บนโต๊ะกินข้าว หญิงวัยห้าสิบต้น ๆ ละสายตาจากหม้อกล้วยบวดชีหันมามองแขกผู้มาเยือน เมื่อเห็นว่าเป็นหลานชายหล่อนก็ทักทายด้วยความคุ้นเคย “อ้าวตั้ว แม่ฝากมะม่วงมาให้ป้าเหรอจ๊ะ สุกกำลังดีเลยขอบใจมากนะ ไว้บ่ายนี้ป้าจะทำข้าวเหนียวมะม่วง ถึงตอนตั้วกลับบ้านก็แวะมาเอาไปฝากทุกคนที่บ้านนะ แล้วนี่รีบเข้าร้านรึเปล่า รออีกนิดกล้วยบวดชีก็ได้ที่แล้ว ป้าจะฝากเอาไปให้คนงานที่ร้านหน่อยได้ไหม?” ตั้วอยู่รอตามคำขอของผู้เป็นป้า ไม่นานนักเธอก็ปิดเตาแล้วตักกล้วยบวดชีอุ่นๆ ร้อน ๆ...
ฝันร้าย – ตอนที่ 1/4
เด็กชายมาอยู่ในที่ไม่เคยคุ้น จำได้ว่าเมื่อครู่เขายังเล่นสนุกกับเพื่อนกลุ่มใหญ่ที่ลานกว้าง สถานที่ตรงนี้มีเพียงเขาคนเดียวโดดเดี่ยวในความมืด อากาศรอบข้างอบอ้าว แต่ภายในร่างกายกลับรู้สึกหนาวเหน็บ เขาหวาดวิตกจนตัวสั่น หาสาเหตุที่มาของอาการไม่ได้ คงกลัวความมืดล่ะมั้ง ขณะกำลังหวั่นใจในความมืด เด็กชายก็ตกใจที่จู่ ๆ มีบางสิ่งสากกระด้างคล้ายแผ่นไม้ไม่ได้ขัดเสี้ยนออก ตบฉาดอย่างแรงเข้าที่แก้มข้างซ้าย จนตัวเขาลอยล่องสู่กลางอากาศ ไม่นานนักร่างผอมบางก็ตกสู่หนองน้ำเสียงดังตูมใหญ่ หนองน้ำแห่งนี้ไม่ได้ใสจนเห็นฝูงปลาแหวกว่าย ไม่ได้มีสีเขียวเนื่องด้วยตะไคร่น้ำ ไม่ได้มีสีขุ่นของดินที่ละลายมาปน ทว่าหนองน้ำแห่งนี้กลับมีสีแดงฉานคล้ายสีของเลือด ร่างที่ดูไม่น่าจะหนักของเด็กชาย จมดิ่งสู่ก้นหนองไวปานมีเครื่องยนต์ฉุด เด็กชายพยายามตะเกียกตะกายหนีเอาตัวรอดจากมัจจุราชสุดชีวิต เขาตะโกนร้องขอความช่วยเหลือตามที่สัญชาตญาณสั่ง...
โฉมงาม – ตอนที่ 4/4 (จบ)
กิจกรรมปาร์ตี้ปิ้งย่างอาหารทะเลริมหาดเป็นอันต้องล่มไป อุตส่าห์มาถึงทะเลทั้งที แต่ไม่ได้ประสบการณ์ปิ้งอาหารทะเลกินเองริมหาดน่าเสียดายมาก แต่แหม่มก็ไม่ปล่อยให้สาว ๆ ผิดหวัง เธอเปลี่ยนแผนกิจกรรมมาจัดในห้องจัดเลี้ยงห้องเดียวกับเมื่อคืนแทน ระหว่างนี้ก็รอพนักงานจัดเตรียมห้องให้พร้อม แต่การจะปิ้งหรือย่างอาหาร คงทำในห้องจัดเลี้ยงนี้ไม่ได้ เนื่องจากควันที่เกิดขึ้นจะทำให้เพดานมีคราบเขม่า จึงสั่งทางโรงแรมจัดเตรียมอาหารทะเลปิ้งย่างพร้อมรับประทานให้ ป้าแก้วลุกขึ้นจากเตียงเป็นครั้งที่ 2 ของวันนี้ ครั้งแรกลุกมากินอาหารเช้า ครั้งที่ 2 นี้เธอรู้สึกอาการดีขึ้น จึงจะไปหายาพาราเซตามอนกิน แล้วเข้าร่วมกิจกรรมกับคนอื่น ๆ แกเดินผ่านมาที่ห้องจัดเลี้ยง...
พ่อ แม่ ลูก – ตอนที่ 2/3
ฉันกลัวเหลือเกิน… กลัวมากเหลือเกิน ไม่คิดเลยว่าเรื่องที่ฉันจินตนาการเอาไว้จะกลายเป็นจริงขึ้นมาวันนี้ มันน่าจะเห็นแก่ความเป็นลูกเป็นแม่ เป็นเลือดเนื้อเดียวกันบ้าง แทนที่จะทำเรื่องน่ากลัวแบบนั้น ฉันรู้สึกว่าลูกชายไม่ค่อยชอบฉันตอนมันอายุสัก 10 ขวบ ฉันขอเรียกลูกชายว่ามันเลยแล้วกัน เด็กเลือดเย็นแบบนั้นฉันรับในฐานะลูกไม่ได้ มันก็เหมือนสัตว์เดรัจฉานตัวหนึ่งที่ไม่รู้บุญคุณคนเบ่งคลอดมันออกมา หากรู้ว่าโตขึ้นมันจะเลือดเย็น กลายเป็นฆาตกรแบบนี้ ฉันกินยาขับเลือดให้แท้งมันออกมาเสียแต่แรกเลยดีกว่า ตั้งแต่มันอายุ 10 ขวบ มันชอบมองฉันด้วยสายตาแปลก ๆ เป็นสายตาคุกคามแบบที่คนอยู่เหนือกว่ามองคนที่ด้อยกว่า ไม่น่าเชื่อว่าฉันจะได้เห็นสายตาแบบนั้นจากเด็กอายุแค่...
