เมื่อหลายเดือนก่อนกระแสเบอร์มรณะเป็นที่ฮือฮามากในหมู่เด็กวัยรุ่นมัธยม เบอร์ที่ว่ากันว่าเป็นเบอร์ของยมทูต ซึ่งเมื่อโทรเข้าเครื่องของใครแล้ว คน ๆ นั้นจะเสียชีวิตในทันที ไม่น่าเชื่อว่าเรื่องที่ฟังดูเหลวไหลจะเกิดขึ้นจริงแล้ววันนี้
ในเย็นวันนั้นเอง เรื่องเบอร์โทรมรณะกลับมาเป็นที่โจษจันอีกครั้งบนสังคมออนไลน์ มันแพร่กระจายไปรวดเร็วมาก คนที่ขวัญอ่อนจริง ๆ ถึงขั้นปิดโทรศัพท์ของตนเองแล้วนำไปวางไว้บนหิ้งพระ ส่วนพวกหัวรั้นอยากลองดีก็โทรไปที่เบอร์มรณะ แต่กลับกลายเป็นว่าเบอร์นั้นยังไม่เปิดใช้บริการ
มีนากลับมาถึงหอพักใกล้โรงเรียนที่ตนและเมษาเช่าอยู่ด้วยกัน บัดนี้เพื่อนคนสนิทของเธอไม่อยู่เสียแล้ว เมษาจากไปอย่างไม่มีวันกลับ มีนาเก็บข้าวของเครื่องใช้และเสื้อผ้าของเมษาเข้ากระเป๋า พรุ่งนี้พ่อแม่ของเมษาจะมาเอาข้าวของพวกนี้กลับ จากนี้ไปเธอต้องอยู่หอพักห้องนี้ตามลำพังจนกว่าจะเรียนจบมัธยม
ผ่านพ้นเหตุการณ์เชียร์ลีดเดอร์สาวตายปริศนามาได้เกือบหนึ่งสัปดาห์แล้ว สารวัตรหนุ่มยังหาเหตุผลดี ๆ มาปิดคดีไม่ได้ หลังกลับจากพักกลางวัน นายตำรวจเดินมานั่งตรงโต๊ะประจำตำแหน่ง หน้าตาของเขาดูอ่อนล้าจนรุ่นน้องที่อ่อนกว่ากันแค่ไม่กี่ปีทัก เขาคนนี้ชื่อ “สิงหา”
“เป็นอะไรไปพี่ ทำหน้าอย่างกับแบกโลกไว้อย่างนั้นแหละ”
“เฮ้อ…” ตุลาเอนหลังกับพนักพิง พลางถอนหายใจยาว
“คิดไม่ตกกับคดีเบอร์โทรมรณะนั่นเหรอ?” คำว่าคดีเบอร์โทรมรณะเป็นชื่อเล่นไว้เรียกคดีการตายของเมษา
ตุลาพยักหน้า “จนถึงวันนี้ฉันยังหาเหตุผลมาอธิบายเรื่องมีดนั่นไม่ได้เลย ว่ามันมาได้ยังไง ส่วนเรื่องเบอร์โทรมรณะนั่นลืมไปได้เลย ฉันไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด”
“เรื่องเบอร์ยมทูตที่โทรหาใครแล้วคนนั้นจะตาย พี่บอกว่ามันไร้สาระเหรอ แต่ถ้าพี่ได้ฟังเรื่องเบอร์บริการส่งความตายล่ะก็ พี่คงหาว่าผมเพ้อเจ้อแน่ ๆ เลย”
เบอร์บริการส่งความตาย!
ตุลาเอียงหน้ามาหารุ่นน้องอย่างมีท่าทีสนใจขึ้นมาบ้าง
“มันเป็นยังไง ลองเล่าให้ฉันฟังหน่อย”
“ไหนพี่บอกว่าไม่เชื่อไง?”
“เครียด ๆ แบบนี้ได้ฟังนิทานหลอกเด็กสักเรื่อง คงจะอารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง ไหน ๆ ก็ไหน ๆ เล่ามาเถอะน่า” ตุลารบเร้า
“เรื่องมันเป็นอย่างนี้ ไอ้เรื่องเบอร์บริการส่งความตายมันเป็นกระแสมาก่อนไอ้เบอร์โทรมรณะสมัยนี้อีก ที่จำได้คงเป็นตอนผมเรียนอยู่ ม.ปลายมั้ง ไอ้เบอร์นี้นะ เราสามารถโทรไปขอให้คนที่เราไม่ชอบตายตามที่เราสั่งได้ แต่ก็อย่างที่พี่ว่าแหละ มันฟังดูเหลวไหลเพ้อเจ้อ กระแสของมันเลยเงียบหาย ผมว่าไอ้กระแสเบอร์โทรมรณะอยู่ได้อีกไม่เกินเดือน คนก็เลิกพูดถึงกันแล้ว”
“แกเคยโทรไปหรือเปล่า?”
“ไม่เคยพี่ คนอย่างผมมีคนให้เกลียดเสียที่ไหน ว่าแต่พี่สนใจเหรอ? ผมให้เบอร์นั่นเอาหรือเปล่า? จำง่ายมากเลยมีเลขศูนย์สี่ตัว”
0000!
สวัสดีค่ะ เดธลิเวอรีบริการส่งความตายยินดีต้อนรับ ที่นี่สามารถทำให้คนที่คุณเกลียดตายได้ด้วยวิธีการที่คุณต้องการภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง ต้องการใช้บริการกดหนึ่ง หรือต้องการฟังโปรโมชั่นสุดพิเศษกดสองค่ะ!
กดหนึ่ง
กรุณาบอกชื่อและสกุลของคนที่คุณไม่ชอบหลังเสียงสัญญาณ เสร็จแล้วกดหนึ่งค่ะ!
ตื๊ด… ดดด
…
กดหนึ่ง
กรุณาบอกวิธีการตายของคนที่คุณเกลียดหลังเสียงสัญญาณ จากนั้นกดหนึ่งค่ะ!
ตื๊ด… ดดด
…
กดหนึ่ง
คุณต้องการให้… ตายด้วยวิธี… ยืนยันกดหนึ่ง หรือแก้ไขกดสองค่ะ!
กดหนึ่ง
หลังจากนี้คนที่คุณเกลียดจะได้รับโทรศัพท์จากเราทุก ๆ หกชั่วโมงเพื่อแจ้งระยะเวลาที่เหลืออยู่ของการมีชีวิต ขอบคุณที่ใช้บริการเดธลิเวอรีบริการส่งความตาย ขอบคุณค่ะ!
พิเศษ! สำหรับลูกค้าทุกท่านที่โทรมาใช้บริการกับเรา เรามีโปรโมชั่นสุดพิ…
รถจักรยานยนต์คันใหญ่สำหรับใช้ในราชการ ขับเข้ามาจอดหน้าหอพักข้างโรงเรียนมัธยม สารวัตรหนุ่มและรุ่นน้องลงมาจากเบาะ ถอดหมวกนิรภัยควบไว้ที่ตัวถัง ทั้งสองเงยขึ้นมองตึกครึ่งเก่าครึ่งใหม่ตรงหน้า มันเป็นตึกสูงสี่ชั้นและมีดาดฟ้า มีนาพักอยู่ที่นี่ตามลำพังตั้งแต่เมษาเสียชีวิต เธอเดินออกมาจากด้านในหอพักแล้วทักทายสองตำรวจหนุ่มด้วยใบหน้าเรียบเฉย
“สวัสดีค่ะ โทรมาบอกว่ามีเรื่องจะคุย พวกพี่อยากคุยอะไรกับหนูเหรอคะ?”
“พี่อยากให้น้องดูอะไรนี่แล้วตอบคำถามของพี่หน่อย” ตุลายื่นกระดาษแผ่นเล็กให้มีนาดู
เด็กสาวรับมาดู มันเป็นกระดาษเขียนเลขศูนย์สี่ตัวด้วยหมึกสีน้ำเงิน
“น้องรู้จักเบอร์นี้หรือเปล่า? เขาว่ากันว่ามันเป็นเบอร์บริการส่งความตาย”
มีนามีอาการเลิกลั่กขึ้นมาทันที เธอก้มหน้าอยู่อย่างนั้นตอนตอบคำถามของนายตำรวจ
“ไม่รู้ค่ะ… หนูไม่รู้จัก แล้วมันเกี่ยวอะไรกับหนูด้วย?!”
“เอ่อ… พี่แค่ถามเฉย ๆ น้องไม่รู้จักก็ไม่เป็นไรครับ” ตุลารับกระดาษที่มีนาส่งคืน
“หมดธุระแล้วใช่ไหมคะ? หนูขอตัวก่อน พรุ่งนี้มีสอบต้องรีบไปอ่านหนังสือต่อ” ไม่เปิดโอกาสให้นายตำรวจได้พูด เธอปลีกตัวเดินหนีสองตำรวจหนุ่มไปทั้ง ๆ ที่ก้มหน้าอยู่อย่างนั้น
สองตำรวจหนุ่มมองหน้ากัน
“พี่สงสัยน้องคนนี้ว่าอาจเป็นคนโทรไปที่เบอร์บริการส่งความตายแล้วขอให้น้องเมษาตายอย่างนั้นหรือ?”
“อืม… แกเห็นว่ายังไงล่ะ?”
“แต่พี่บอกเองว่าน้องสองคนเขาสนิทกันมาตั้งแต่ ม.1 แถมเป็นรูมเมทกันด้วยนี่”
“สนิทจริงหรือเปล่าไม่รู้ น้องเมษาเขาเป็นเด็กกิจกรรมส่วนน้องมีนาใช่ที่ไหนกันเล่า อย่างนี้ทั้งสองคนจะได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันสักแค่ไหนเชียว”
“น้องเมษาเพิ่งเข้าทีมเชียร์ลีดเดอร์ตอน ม.4 นี้เอง แต่น้องสองคนเขาคบกันตั้งแต่ ม.1 ระดับความสนิทคงเรียกว่าแนบแน่นแล้วล่ะ”
“นิสัยไม่น่ารักอย่างหนึ่งของผู้หญิงคือขี้อิจฉา อิจฉาแม้กระทั่งเพื่อนสนิทของตัวเอง แกไม่คิดเหรอว่าน้องสองคนเขาแตกต่างกันขนาดไหน น้องเมษาเป็นเด็กกิจกรรม เป็นขวัญใจโรงเรียน ในขณะที่น้องมีนาเป็นผู้หญิงจืด ๆ ชืด ๆ ดูธรรมดาคนหนึ่ง ฉันว่าน้องมีนาคงรับไม่ได้ ที่อยู่มาวันหนึ่งเพื่อนสนิทดีเด่นเกินหน้าเกินตาตัวเอง เลยโทรไปที่เบอร์นั่นให้จัดการแทนซะ”
สิงหาคล้อยตาม ผงกหัวหงึกหงัก แอบนินทารุ่นพี่ในใจว่า นี่ขนาดไม่เชื่อนะ ยังคิดเป็นตุเป็นตะได้ขนาดนี้
ทางด้านของมีนา เมื่อปลีกตัวออกมาจากสองตำรวจหนุ่มก็รีบตรงเข้าห้อง ความว้าวุ่นปะทุอยู่ในใจ ทำเธอร้อนรน สารวัตรหนุ่มคงกำลังสงสัยว่าเธออยู่เบื้องหลังการตายของเมษาเป็นแน่
ระหว่างที่ทิ้งตัวลงนอนบนเตียง พลางขบคิดเรื่องราวต่าง ๆ จู่ ๆ โทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น เด็กสาวลุกเดินไปที่โต๊ะอ่านหนังสือแล้วหยิบโทรศัพท์ที่ร้องเพลงเสียงดังขึ้นมาดูสายเรียกเข้า
เด็กสาวถึงกับผงะ!
Calling
+668-4455-6xxx
เบอร์โทรฯมรณะ!
