เซิร์ฟเวอร์ – ตอนที่ 3/4

ทีแรกนายจ้างของอาทิตย์เสนอพี่ในที่ทำงานซึ่งมีประสบการณ์ด้านการโอนย้ายข้อมูลให้ตามไปช่วยอีกแรง แต่อาทิตย์ปฏิเสธเพราะไม่อยากให้ใครมารู้เห็นหรือสงสัยในภารกิจของเขา นายจ้างบอกว่าทำอย่างนั้นไม่ได้ ถ้าอาทิตย์ไปที่นั่นคนเดียว ทางสำนักวิจัยจะว่าเอาได้ว่าบริษัทของเราไม่มีความเป็นมืออาชีพและพลันหมดความน่าเชื่อถือลง อาทิตย์จึงเลือกให้น้องฝึกงานท่าทางเซ่อซ่าติดตามไปเป็นลูกมือแทน เมื่อเตรียมฮาร์ดดิสก์รุ่นใหม่เปี่ยมประสิทธิภาพไว้หลังรถตู้แล้ว อาทิตย์ก็ขับเพื่อขนมันไปที่สำนักวิจัยพร้อมกับน้องฝึกงาน

ระหว่างทางน้องฝึกงานเอาแต่นั่งจิ้มโทรศัพท์มือถือ ตั้งแต่เข้ามาฝึกงานที่บริษัท อาทิตย์ไม่เห็นเด็กคนนี้มีปฏิสัมพันธ์กับใครเลย   ถามอะไรคำก็ตอบคำอย่างกับเป็นหุ่นยนต์ แต่ดีเหมือนกันจะได้ไม่เป็นอุปสรรคมาจุ้นจ้านภารกิจของเขา

มาลีบอกว่าไมค์หายตัวไปเมื่อวันที่ 5 ของ 3 เดือนที่แล้ว หากดูภาพจากกล้องวงจรปิดในวันนั้นคงรู้แน่ว่าไมค์หายไปไหน ภาพจากกล้องวงจรปิดถูกเก็บไว้ในห้องเก็บเซิร์ฟเวอร์ที่อาทิตย์กำลังจะเข้าไป แต่ไม่รู้ว่าผ่านมานานขนาดนี้ ระบบจะลบภาพเหล่านั้นทิ้งโดยอัตโนมัติหรือเปล่า อาทิตย์ภาวนาของอย่าให้เป็นอย่างที่เขาสังหรณ์ใจ

รถตู้ของบริษัทเอเชียโมเดิร์นคอมพิวติ้งแอนด์เน็ตเวิร์คซิสเต็มเคลื่อนเข้ามาจอดในช่องที่ตีตารางเป็นระเบียบ หน้าตึกทรงโรมันที่ดูคล้ายวิหารโบราณ สถานที่รวมตัวของเหล่านักปราชญ์และศิลปินในสมัยก่อน แม้ตึกรูปทรงล้าสมัยจะดูไม่เข้ากับสิ่งก่อสร้างบริเวณข้างเคียงที่ท้าทายกฎด้านวิศวกรรม แต่ตึกทรงโรมันโบราณแห่งนี้กลับขลัง เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมา อาทิตย์เปิดท้ายรถตู้ ขนฮาร์ดดิสก์รุ่นใหม่ที่ยังอยู่ในกล่องเข้าไปข้างในตึกพร้อมกับน้องฝึกงาน คงต้องออกมาขนอีกหลายรอบ กว่าจะย้ายฮาร์ดดิสก์ท้ายรถทั้งหมดเข้าไปในห้องเก็บเซิร์ฟเวอร์ อาทิตย์แหงนมองเหนือหัว เห็นกล้องวงจรปิดส่องลงมายังทางเข้าตึก ตลอดทางที่เดินผ่านมีกล้องวงจรปิดติดไว้หลายตัว สามารถเก็บภาพทุกหลืบซอกมุมของตึกแห่งนี้

สองหนุ่มจากบริษัทดูแลเครือข่ายคอมพิวเตอร์ เดินสวนกับเหล่านักวิจัยนักวิทยาศาสตร์ที่เดินกับขวักไขว่ยุบยับเหมือนมดแตกรัง ดูพวกเขารีบเร่งเหลือเกิน ถ้าให้รีบเร่งขนาดนี้ ตัวอาทิตย์ไม่มีความสุขแน่ คนเราควรมีจังหวะชีวิตที่เร็วบ้างแผ่วบ้าง ขณะกำลังจะถึงห้องเก็บเซิร์ฟเวอร์ เจ้าหน้าที่สำนักวิจัยที่รับหน้าที่ดูแลห้องเก็บเซิร์ฟเวอร์คนเดิมก็เดินเข้ามาทักทาย

“อรุณสวัสดิ์ครับคุณอาทิตย์ มาแต่เช้าเชียวนะครับ” เจ้าหน้าที่คนนั้นทักทายด้วยรอยยิ้ม

“ก็ไม่เช้าไปกว่าคนที่นี่หรอกครับ เป็นนักวิจัยนี่เหนื่อยน่าดูเลยนะครับ คงตื่นมาทำงานตั้งแต่เช้ามืด”

“อันที่จริงคงยังไม่มีใครได้นอนเลยมั้งครับ เป็นนักวิจัยก็อย่างนี้แหละ ใช้ชีวิตยิ่งกว่าค้าวคาวเสียอีก” เจ้าหน้าที่พูดแล้วหัวเราะขำ เป็นหัวเราะที่เจือปนมากับความเคร่งเครียด “ฝากดูแลเรื่องเซิร์ฟเวอร์ด้วยนะครับ ผมขอตัวไปทำงานวิจัยต่อนะ” พูดแล้วก็เดินฉับ ๆ จากไป

อาทิตย์และน้องฝึกงานมาถึงห้องเก็บเซิร์ฟเวอร์แล้ว อาทิตย์ใช้ให้น้องฝึกงานเป็นคนขนฮาร์ดดิสก์ท้ายรถที่เหลือทั้งหมดมาไว้ที่นี่ ตัวเขาจะเริ่มลงมือเปลี่ยนและโอนย้ายข้อมูลจากลูกเก่าไปลูกใหม่

ทำงานไปด้วยอาทิตย์ก็แอบสวมสิทธิ์ผู้ดูแลระบบ เข้าไปในส่วนการจัดการของคลังภาพจากกล้องวงจรปิด โชคดีเหลือเกินที่ภาพของเมื่อ 3 เดือนก่อนยังอยู่ในระบบ ไม่ถูกลบทิ้ง การสืบหาเบาะแสการหายตัวไปของไมค์ เจ้าหน้าที่สืบสวนพิเศษสากลคงจะง่ายขึ้น อาทิตย์ทิ้งช่องโหว่เอาไว้ในระบบ สำหรับแอบเข้ามาในส่วนนี้อีกในภายหลัง จากที่ไหนเมื่อไหร่ก็ได้

ฮาร์ดดิสก์ท้ายรถถูกขนเข้ามายังห้องเก็บเซิร์ฟเวอร์ครบเรียบร้อยแล้ว ฮาร์ดดิสก์เก่าเริ่มทยอยเปลี่ยนเป็นฮาร์ดดิสก์ใหม่เอี่ยมเปี่ยมประสิทธิภาพ อาทิตย์ไม่เร่งรีบทำงานนี้ เพราะอยากมีเวลาสืบเบาะแสเกี่ยวกับสำนักวิจัยแห่งนี้ให้มากที่สุด แต่หากทำงานช้าอาจถูกสงสัยเอาได้ ทั้งจากสำนักวิจัยและนายจ้างเจ้าของบริษัท อาทิตย์จึงวางแผนจะทำงานนี้ให้เสร็จภายในหนึ่งสัปดาห์

อาทิตย์เลิกงานห้าโมงเย็น ระหว่างกำลังเตรียมตัวออกจากบริษัทกลับที่พัก โทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น เขาล้วงออกมาจากกระเป่ากางเกง ที่หน้าจอแสดงหมายเลยไม่คุ้น แต่เขาก็กดรับสายแล้วยกขึ้นแนบหู

“สวัสดี ฉันมาลีเองนะ อีก 6 ชั่วโมงก็จะหมดวันแล้วนะ ยังไม่รีบเอาเงินมัดจำ 5 ล้านมาคืนอีกเหรอ?” ปลายสายคือมาลี   เจ้าหน้าที่สืบสวนพิเศษสากลนั่นเอง น้ำเสียงของเธอที่ดังออกมาจากปลายสายฟังดูทีเล่นทีจริง เธอตั้งใจจะหยอกอาทิตย์เล่น

“ผมตกลงรับงานนี้”

“ว่าแล้วเชียว ฉันเลือกคนไม่ผิดจริง ๆ แล้วได้เบาะแสอะไรบ้างหรือยัง?” มาลีถามไปเล่น ๆ ไม่ได้หวังว่าอาทิตย์จะพบเจอเบาะแสอะไรรวดเร็วขนาดนั้น

“อืม… ก็พอจะเจออยู่ละมั้ง ไม่รู้จะใช้ได้หรือเปล่า ผมเจอภาพจากกล้องวงจรปิดวันที่เพื่อนคุณเข้าไปที่นั่นแล้ว มาช่วยผมดูหน่อยว่าเพื่อนคุณคือคนไหน แล้วหายไปอยู่ส่วนไหนของสำนักวิจัยบ้านั่น”

มาลีทึ่งกับฝีมือของอาทิตย์ เธอสังหรณ์ใจไว้แต่แรกว่าผู้ชายคนนี้ต้องพึ่งพาได้ และเธอก็เลือกคนไม่ผิด

“แจ๋วชะมัด งั้นเอามาให้ดูหน่อย ฉันจะรอที่ร้านในนามบัตรนะ แล้วเจอกัน”

มาลีหมายถึงร้านอาหารอิตาเลี่ยนที่อยู่ในนามบัตรที่เธอให้อาทิตย์เมื่อวานนี้ ร้านอาหารแห่งนั้นคงเป็นสถานที่นัดพบลับของเจ้าหน้าที่สืบสวนพิเศษสากล อาทิตย์รีบออกจากบริษัทนั่งแท็กซี่ตรงไปที่ร้านแห่งนั้นทันที เนื่องจากเขาจำแผนที่ร้านบนนามบัตรได้

อาทิตย์นั่งรอในร้านอาหารอิตาเลี่ยน ในร้านคนไม่มาก มีโต๊ะว่างเกินครึ่ง ไม่นานมาลีในชุดลำลองเสื้อเชิ้ตสีอ่อนแขนสั้นลายลูกไม้กับกางเกงเอวสูงขาบานก็ผลักประตูร้านเดินเข้ามา วันนี้เธอดูอ่อนเยาว์กว่าเมื่อวานราว 10 ปีได้ อาทิตย์ชูมือเรียก มาลีโบกมือทักทายแล้วเดินมานั่งร่วมโต๊ะ ทรวดทรงนางแบบอย่างมาลีไม่ว่าแต่งชุดไหนก็ดูดีไปหมด

“มารอนานหรือยัง?” มาลีถาม

“เพิ่งมาถึงเมื่อกี้นี้เอง”

บริกรของร้านเดินถือเมนูสองเล่มมาให้ทั้งคู่ อาทิตย์เปิดดูเจอแต่อาหารชื่อไม่คุ้นทั้งนั้นเลยไม่รู้จะสั่งอะไร

“นายจะสั่งอะไรเชิญตามสบายเลยนะ มื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง” มาลีมองเมนูพลางถามอาทิตย์

“ผมเอาเหมือนคุณแล้วกัน” พูดแล้วอาทิตย์ก็ปิดเมนูแล้ววางไว้บนโต๊ะ

มาลียิ้มเหมือนนึกอะไรสนุก เธอป้องปากกระซิบกับบริกร

“ขอสเต็กเนื้อทรายลายหินอ่อนสองที่”

อาทิตย์ประหลาดใจกับชื่ออาหารที่มาลีเอ่ยออกมา มันแปลกเกินกว่าจะอยู่ในร้านอาหารอิตาเลี่ยน อย่าว่าแต่ร้านอาหารอิตาเลี่ยนเลย ไม่ว่าร้านอาหารชาติไหนก็ไม่มีเมนูที่ว่าบรรจุไว้แน่ เมื่อบริกรฟังแล้วก็ยิ้มแบบเดียวกับมาลีเมื่อครู่นี้ เขาก้มหัวแล้วพูดว่า

“เชิญทางนี้ครับ”

มาลีกวักมือเรียกให้อาทิตย์ลุกเดินตามเธอและบริกรไป บริกรพาทั้งสองเดินเข้าหลังร้าน ทะลุผ่านห้องครัวที่เหล่าพ่อครัวแม่ครัวกำลังปรุงอาหารส่งกลิ่นหอมฟุ้ง บริกรหยุดหน้าประตูบานหนึ่ง เขาผลักมันเปิดออกแล้วเชื้อเชิญให้ทั้งคู่เข้าไป ภายในนี้เป็นห้องประชุมลับเล็ก ๆ มีโต๊ะไม้วางกลางห้อง มีเก้าอี้เพียงหกตัว มาลีนั่งลงที่เก้าอี้ตัวหนึ่งแล้วชวนอาทิตย์เข้าเรื่อง

“ขอดูเบาะแสที่ได้หาได้หน่อยสิ”

อาทิตย์นำคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กออกมาจากกระเป๋า เขาวางมันไว้บนโต๊ะแล้วกางหน้าจอขึ้นมา หน้าจอมีไฟสว่างวาบในทันที เพราะเขาไม่เคยปิดเครื่องเลยตั้งแต่ซื้อมา มีหน้าต่างเล็ก ๆ ขึ้นมาให้กรอกรหัสผ่าน อาทิตย์พรมนิ้วมือลงบนแป้นพิมพ์ กรอกรหัสกว่า 20 ตัวอักษรลงไป

เมื่อเข้าใช้ได้แล้ว เขาก็เชื่อมต่อสัญญาณอินเตอร์เน็ตไร้สายของร้านอาหารอิตาเลี่ยนที่เป็นหน้าฉากปิดบังห้องลับแห่งนี้   ชายหนุ่มกรอกหมายเลขที่อยู่ไอพีของเซิร์ฟเวอร์เก็บข้อมูลสำนักวิจัยเพื่อเข้าใช้งานจากระยะไกล เขาคลิกและกรอกช่องโน้นช่องนี้จนในที่สุดก็มาถึงส่วนของคลังภาพจากกล้องวงจรปิด

“เพื่อนคุณหายไปวันที่เท่าไหร่นะ?” อาทิตย์หันไปถามมาลี

“วันที่ 5 ของ 3 เดือนที่แล้ว”

อาทิตย์กรอกช่องวันที่เป็นวันที่ 5 ของ 3 เดือนที่แล้ว นอกจากวันที่แล้วยังสามารถระบุเวลาและเลือกชื่อกล้องที่ต้องการจะดูภาพวงจรปิดได้อีกด้วย

“เพื่อนคุณเข้าไปที่นั่นตอนประมาณกี่โมง?”

“ฉันไม่แน่ใจนะว่าไมค์วางแผนเข้าไปยังไง แต่คิดว่าเขาน่าจะปลอมตัวเป็นนักวิจัยเพื่อให้ดูกลมกลืน แล้วสำนักวิจัยนั่นเขาเริ่มเข้างานกันกี่โมงล่ะ?”

“ไม่มีเวลาเข้างานที่แน่นอนของคนที่นั่น พวกนั้นถ้าหมกมุ่นอยู่แต่งานวิจัยก็ลืมวันลืมคืนไปเลย”

“งั้นเรามาเริ่มตอนแปดโมงเช้าแล้วกัน”

อาทิตย์กรอกช่องเวลาเป็น 8.00 เอเอ็ม เลือกภาพจากกล้องที่ชื่อ เมนเกท กดตกลงแล้วก็มีภาพวิดีโอขึ้นมา มันเป็นภาพถ่ายมุมสูงมองเห็นบันไดหินอ่อนระยะสั้น ๆ หน้าประตูทางเข้าใหญ่ของตึกสำนักวิจัย ด้านหน้าตึกมีรถยนต์จอดอยู่ประปราย แต่ไม่เห็นเงาคนเลยแม้แต่คนเดียว เขาจึงเร่งให้วิดีโอเล่นเร็วขึ้น ทั้งสองเห็นเงาสีขาวเคลื่อนวูบผ่านประตูเข้าไปข้างในตึก ชายหนุ่มรีบหยุดภาพแล้วกรอกลับหลัง

เงาสีขาวที่เห็นนั่นคือนักวิจัยในชุดกาวน์สีขาวเดินดุ่ม ๆ เข้าไปในตึกพร้อมแก้วกาแฟและขนมปังแผ่นในมือ ซึ่งคงเป็นมื้อเช้าของเขาในวันนั้น เมื่อมองหน้านักวิจัยในจอให้ดี มาลีก็เอ่ยปากบอกว่าไม่ใช่ไมค์เพื่อนของเธอ ให้อาทิตย์เล่นวิดีโอต่อไป อีก 5 นาทีต่อมา มีนักวิจัยสองคนเดินเข้ามาพร้อมกันในมือถือแก้วกาแฟและขนมปังแผ่นเหมือนคนแรก มาลีไม่คุ้นหน้าชายสองคนนี้เลยสักนิด