เซิร์ฟเวอร์ – ตอนที่ 4/4 (จบ)

อาทิตย์เลื่อนต่อไปอีก มีนักวิจัยเดินถือแก้วกาแฟและขนมปังแผ่นผ่านกล้องไปอีก 6-7 คน มาเดี่ยวบ้าง มาคู่บ้าง ทว่าก็ไม่ใช่คนที่มาลีตามหา อาทิตย์คิดในใจว่าหากเพื่อนของมาลีที่ชื่อไมค์ปลอมหน้าตาด้วยล่ะ เธอคงจะจำเพื่อนของเธอไม่ได้แน่ เขาอาจเป็นใครสักคนที่เดินผ่านกล้องไปแล้วก็เป็นได้ และในที่สุดมาลีก็นั่งไม่ติดเก้าอี้ เมื่อมีนักวิจัยในชุดกาวน์ถือแก้วกาแฟและขนมปังแผ่นเดินเข้ามาอีกคน

“คนนี้แหละๆ” มาลีร้องพร้อมชี้นิ้วมาที่หน้าจอโน้ตบุ๊กของอาทิตย์

ไมค์เป็นคนรูปร่างสูงใหญ่แบบนักกีฬา ผิดกับนักวิจัยส่วนใหญ่ในนี้ที่สูงผอม ใบหน้าของเขาคมสัน ดูหล่อเหล่าแม้มองจากภาพที่ไม่ค่อยชัดของกล้องวงจรปิด เขาคงศึกษาพฤติกรรมของผู้คนในนี้มาอย่างดี รู้ว่าควรเข้ามาเวลาไหน แต่งตัวอย่างไรและต้องถืออะไรติดมือมาบ้าง ไมค์เดินเลยกล้องที่ชื่อเมนเกทไปแล้ว อาทิตย์กดสลับไปที่กล้องตัวถัดไปซึ่งถ่ายบริเวณทางเดิน

ไมค์เดินสวนกับนักวิจัยตัวจริงในนั้นโดยไม่มีใครสงสัย เมื่อเขาหายลับจากกล้อง อาทิตย์ก็สลับไปดูภาพจากกล้องที่อยู่ใกล้เคียงเช่นนี้ไปเรื่อย ๆ ไมค์เดินเข้ามาลึกมาก จนมาหยุดอยู่หน้าห้อง ๆ หนึ่งที่มีบานประตูใหญ่กว่าห้องอื่น ๆ มาก แถมยังเป็นเหล็กเสียด้วย

ไมค์หันซ้ายหันขวาไม่มีใครอยู่บริเวณนี้เลย เขาเดินเอาแก้วกาแฟและขนมปังแผ่นไปทิ้งถังขยะใกล้ ๆ แล้วหยิบบัตรออกมาจากกระเป๋าเสื้อกาวน์ ขึ้นทาบกับแป้นกดรหัสผ่านบนบานประตู ประตูปลดล็อก   ไมค์ผลักแล้วเดินเข้าไปในนั้น ภาพจากกล้องมองไม่เห็นว่าภายในห้องนั้นมีอะไร อาทิตย์เร่งให้วิดีโอเล่นเร็วขึ้น แต่ภาพก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ   มีแค่ประตูบานใหญ่กับถังขยะที่วางอยู่ใกล้ ๆ ไม่ไหวติง มาลีใจจดใจจ่อกับวิดีโอเบื้องหน้า เล่นภาพมาถึงวันที่ 7 แล้ว แต่ไร้ซึ่งการเปลี่ยนแปลงใด ๆ แม้แต่แม่บ้านทำความสะอาดก็ไม่โผล่มาให้เห็น

“หายไป 2 วันเลยนะ ไม่คิดจะออกมากินข้าวกินปลาบ้างเลยหรือยังไง?” อาทิตย์หยอกเชิงทีเล่นทีจริง

มาลีผลักไหล่อาทิตย์พลางมุ่ยหน้าใส่ นี่มันไม่ใช่เวลาพูดจาอะไรสนุกสนานแบบนั้น

“หรือว่ามีทางออกอื่นอีก ไมค์อาจจะออกทางนั้นไม่ย้อนกลับทางเดิมก็เป็นได้”

ได้ยินดังนั้นอาทิตย์จึงเปิดแผนผังตำแหน่งกล้องวงจรปิดขึ้นมาดู มันเป็นแผนผังโครงสร้างตึกแบบคร่าว ๆ แสดงให้เห็นห้องต่าง ๆ ประตูทางเข้าออกและตำแหน่งกล้องวงจรปิดพร้อมชื่อ เห็นได้ชัดว่าห้องที่ไมค์หายเข้าไปมีขนาดใหญ่มาก ใหญ่กว่าห้องวิจัย 8 ห้องรวมกันเสียอีก ประตูเข้าออกมีทางเดียวคือทางที่ไมค์เข้า อีกทั้งกล้องวงจรปิดหน้าห้องก็ไม่มีชื่อระบุไว้เหมือนกล้องตัวอื่น ๆ

“มีทางเข้าแค่ทางเดียวจริงเสียด้วย” มาลีพึมพำ “นายลองดูวิดีโอวันที่ 8 ต่อไปสิ”

อาทิตย์กลับมาที่หน้าวิดีโอ เปิดภาพวันที่ 8 จากกล้องวงจรปิดไม่มีชื่อ ภาพที่ปรากฏเป็นภาพเดียวกันตลอดทั้งวัน ปราศจากการเปลี่ยนแปลงใด ๆ เช่นเดียวกับอีก 7 วันถัดมา ไมค์หายเข้าไปในห้องนั้นถึง 10 วัน

หากห้องนั้นไม่ใช่ห้องเก็บเสบียง เขาคงหิวตายกลายเป็นศพอยู่ในนั้นแล้ว คำถามมากมายที่อาทิตย์และมาลีต่างสงสัยคือ ไมค์ยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า? เขายังอยู่ในห้องนั้นไหม? และห้องขนาดใหญ่นั่นซ่อนความลับอะไรเอาไว้?

มาลีถอนหายใจ โยกเก้าอี้ให้พนังพิงไปชนกับผนังและสองขาหน้าของเก้าอี้ลอยเหนือพื้น

“ตอนนี้เราก็รู้แล้วว่าไมค์หายไปไหน   ยิ่งสืบลึกเข้าไปมากขึ้นเท่าไหร่ สถาบันวิจัยแห่งนั้นยิ่งน่าสงสัยมากขึ้น เราได้เบาะแสชิ้นใหญ่มาแล้ว ฉันอยากให้นายสืบต่อทีว่าภายในห้องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่”

“ได้เบาะแสนี้แล้วพวกคุณน่าจะสืบกันเองต่อได้นะ ผมหวั่นใจเหมือนกัน กลัวจะหายไปแบบเพื่อนคุณด้วยอีกคน”

“สืบต่อเถอะน่า… นายน่ะสะดวกที่สุดแล้ว เข้าออกที่นั่นได้โดยไม่มีใครสงสัย อย่าลืมสิถ้านายทำสำเร็จจะได้ค่าจ้างตั้ง 20 ล้านเชียวนะ นี่ก็ใกล้ความจริงเข้ามาทุกที นายใกล้จะได้จับเงินสด 20 ล้านแล้ว” มาลีเดิมมาวางมือบนบ่าอาทิตย์เป็นการให้กำลังใจ

อีกนิดเดียวเท่านั้น ใกล้จะได้รู้กันแล้วว่าเจ้าหน้าที่สืบสวนพิเศษสากลนามว่าไมค์ยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า? ในห้องขนาดใหญ่นั้นปกปิดซ่อนเร้นสิ่งใดเอาไว้? และปริศนาก่อนหน้านี้ที่ไมค์ตั้งใจเข้าไปสืบว่า ดร.มาติน ผู้มีอายุ 110 ปียังมีชีวิตอยู่หรือไม่? ปริศนาทั้งหมดใกล้กระจ่างแล้ว อาทิตย์จะเป็นคนไขมันเอง พร้อมรับเงินค่าจ้าง 20 ล้านบาท

---

เมื่อคืนนี้อาทิตย์แทบไม่ได้หลับ เขารู้สึกตื่นเต้น ประหม่า หลายอารมณ์ปะปนระคนกันอยู่ภายในใจ วันรุ่งขึ้นจึงตื่นแต่เช้า   อาบน้ำแต่งตัวในชุดทำงาน อุ่นอาหารแช่แข็งรับประทานเป็นมื้อเช้า แล้วเดินออกมาโบกแท็กซี่นั่งไปยังที่ทำงาน เขาวางแผนไว้ว่าจะนำกล้องถ่ายรูปของบริษัทติดตัวไปที่สำนักวิจัยฯ เมื่อไปถึงก็ทำเป็นย้ายข้อมูลจากฮาร์ดดิสก์เก่าไปยังฮาร์ดดิสก์ใหม่ รอจังหวะสบโอกาสก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของน้องฝึกงานจัดการต่อ เขาจะปลีกตัวออกมาเพื่อแอบไปยังห้องลึกลับนั่น

ดูจากภาพวงจรปิดเมื่อวานนี้จะเห็นได้ว่า ทางเดินละแวกห้องลึกลับขนาดใหญ่ที่เจ้าหน้าที่ไมค์หายสาบสูญไปนั้นปลอดผู้คน อาทิตย์สามารถแอบไปที่นั่นได้โดยไม่มีใครรู้ ไม่มีใครห้าม จากนั้นเขาก็จะนำกล้องที่เอาติดตัวมาด้วยถ่ายภาพภายในห้องลึกลับนั่น หวังว่าแผนการที่นอนคิดทั้งคืนนี้จะคลายปริศนาที่ค้างคาใจทุกคนได้

อาทิตย์มาถึงที่ทำงานก็ถามหาน้องฝึกงานทันที เพื่อนร่วมงานตอบเขาว่าน้องยังไม่เข้า เขาจึงมานั่งที่โต๊ะทำงานส่วนตัว นั่งคิดทบทวนแผนการในหัวเป็นการฆ่าเวลาระหว่างรอน้องฝึกงานเข้ามาบริษัท แต่รอถึง 45 นาที น้องคนนั้นก็ยังไม่โผล่มาให้เห็นเงา อาทิตย์ร้อนรนใจ เขาอยากคลี่คลายปริศนาให้กระจ่าง เป็นการสิ้น ๆ เรื่องไปเสียแล้วรับเงิน20 ล้าน เขาตัดสินใจไม่รอน้องฝึกงานแล้ว ขับรถตู้ของบริษัทตรงไปยังสำนักวิจัยเลย

รถตู้ของบริษัทเอเชียโมเดิร์นคอมพิวติ้งแอนด์เน็ตเวิร์คซิสเต็มเซอร์วิสเลี้ยวเข้ามาจอดหน้าตึกตระหง่านของสำนักวิจัยและเผยแพร่ความรู้ทางด้านวิทยาศาสตร์ แหล่งรวมบุคคลหัวดีในชุดกาวน์ อาทิตย์เดินเข้ามาในตึก มุ่งไปยังห้องเก็บเซิร์ฟเวอร์ เขาลงมือย้ายข้อมูลจากฮาร์ดดิสก์เก่าไปยังฮาร์ดดิสก์ใหม่ลูกแล้วลูกเล่า จนคิดว่าถึงเวลาสมควรแล้วในการดำเนินการตามแผน

ก่อนออกจากห้อง อาทิตย์ยืนมองบรรดาตู้คอมพิวเตอร์เซิร์ฟเวอร์ขนาดใหญ่ที่ตั้งเรียงแถวเป็นระเบียบ อาทิตย์เปรียบเซิร์ฟเวอร์เหล่านี้ว่ามีคุณสมบัติคล้ายกับสมองมนุษย์ในด้านการจดจำ หากเก็บรักษาเซิร์ฟเวอร์เหล่านี้เป็นอย่างดีข้อมูลในฮาร์ดดิสก์อาจอยู่ได้หลาย 10 จนถึง 100 ปีโดยไม่ประสบปัญหาอัลไซเมอร์เหมือนมนุษย์ ทว่าเซิร์ฟเวอร์เหล่านี้ไม่สามารถคิดริเริ่มสร้างสรรค์สิ่งใหม่ ๆ ได้เหมือนสมองของมนุษย์ กว่าเทคโนโลยีนั้นจะมาถึงคงต้องรอไปอีกหลายชั่วอายุคน หรืออาจไม่มีทางเป็นไปได้เลยก็ได้

อาทิตย์เดินออกมาจากห้องเก็บเซิร์ฟเวอร์พร้อมกล้องถ่ายรูปที่ห้อยคออยู่ เขาจำทางจากห้องนี้ไปห้องลึกลับนั่นได้ขึ้นใจ เพราะเมื่อคืนนั่งท่องมาอย่างดี จนภาพแผนผังภายในตึกฝังติดหัว นักวิจัยเดินสวนกับอาทิตย์คนแล้วคนเล่า พวกเขารีบจ้ำอ้าวผ่านไปโดยไม่สนใจใคร ราวกับว่าอาทิตย์ไม่มีตัวตน เมื่อเดินมาได้ครึ่งทาง บรรดานักวิจัยก็บางตาลง จนในที่สุดก็เหลืออาทิตย์เพียงคนเดียวที่เดินอยู่กลางทางเปลี่ยวในตึกที่ซ่อนความลับเอาไว้เต็มแห่งนี้

เขามายืนหน้าห้องลึกลับขนาดใหญ่แล้ว

อาทิตย์ยืนจังงัง จ้องประตูเหล็กบานใหญ่เบื้องหน้า เขาเอื้อมมือที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อขึ้นมาจับราวประตูเหล็กที่เย็นเฉียบ ออกแรงผลักประตูใหญ่สุดกำลังเพราะคิดว่ามันคงหนักน่าดู ทว่าประตูเหล็กบานยักษ์กลับเปิดออกง่ายราวกับมันทำมาจากพลาสติก

เมื่อประตูเปิดออกก็เผยให้เห็นสิ่งที่สำนักวิจัยแห่งนี้ซ่อนเร้นเอาไว้

อาทิตย์ตะลึงงันกับภาพเบื้องหน้า ร่างกายชาไปหมด ขยับตัวไม่ได้ราวกับป่วยเป็นอัมพาต เขาปล่อยให้กล้องถ่ายรูปที่ยืมมาจากบริษัทห้อยคอตัวเองอยู่อย่างนั้นโดยไม่คิดยกขึ้นมาลั่นชัตเตอร์ ภาพเบื้องหน้านี้ช่างน่าสะอิดสะเอียนเหลือเกิน  อาทิตย์รู้สึกว่าตนโชคร้ายที่ได้มารู้มาเห็นอะไรเช่นนี้

เบื้องหน้าของอาทิตย์คือสิ่งประดิษฐ์ชนิดหนึ่ง ซึ่งกินพื้นที่ทั้งหมดของห้องขนาดใหญ่ห้องนี้ มันเป็นโครงสร้างเหล็กแข็งแรงหลายชั้น รองรับขวดโหลที่บรรจุของเหลวบางชนิด แต่ละขวดโหลมีทั้งท่ออากาศ ท่อสารเคมีและสายไฟเรียงร้อยเชื่อมต่อกัน สิ่งที่ลอยอยู่กลางขวดโหลเหล่านั้นคือสมองของมนุษย์ สมองของบุคคลสำคัญของโลกที่ได้ตายจากพวกเราไปแล้ว

สมองเหล่านี้ทำงานประสานกันเหมือนดั่งเซิร์ฟเวอร์คอมพิวเตอร์ที่อาทิตย์คุ้นเคยเป็นอย่างดี แต่ที่เห็นอยู่นี้คือเซิร์ฟเวอร์ชีวภาพจากอวัยวะมนุษย์ “หากไม่สามารถสร้างอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เลียนแบบสมองมนุษย์ได้ ก็เอาของจริงมาประยุกต์เลยดีกว่า” พวกนักวิจัยเหล่านั้นคงคิดแบบนี้

ขวดโหลทุกใบมีฉลากติดเอาไว้ มีสมองของ ดร.มาติน มูติเย่ ซึ่งระบุวันที่บรรจุใส่ขวดโหลว่าเป็นเมื่อ 45 ปีก่อน หมายความว่าดร.ท่านนี้มีอายุได้เพียง 85 ปีเท่านั้น ไม่ถึง 110 ปีตามที่มาลีสันนิษฐาน มีสมองของนักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์ชาวอเมริกาเชื้อสายรัสเซีย มีสมองของนักประดิษฐ์ผู้ยิ่งใหญ่ ที่ทำให้กลางคืนสว่างไสวด้วยหลอดไฟที่เขาประดิษฐ์ มีสมองของผู้พลิกวงการเทคโนโลยี ผู้เปลี่ยนโทรศัพท์มือถือให้สามารถทำได้มากกว่าแค่โทรออกและรับสาย มีสมองของนักฟิสิกส์ชื่อก้องโลกที่เชื่อว่าจินตนาการสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด   และมีแม้กระทั่งสมองของเจ้าหน้าที่สืบสวนพิเศษสากลนามว่าไมค์รวมอยู่ในเซิร์ฟเวอร์นี้ด้วย

เซิร์ฟเวอร์สมองมนุษย์ มันมีอยู่จริง!

พลั่ก!

อาทิตย์รู้สึกเจ็บแปลบที่ท้ายทอย เขาล้มลงไปกองกับพื้น ก่อนที่หูตาจะฝ้าฟางและดับวูบไป เขาเห็นนักวิจัยในชุดกาวน์สองคนยืนค้ำหัวอยู่ พวกเขาคุยกันว่า

“คราวนี้เราก็ไม่ต้องจ้างคนมาดูแลรักษาเซิร์ฟเวอร์เก็บข้อมูลแล้ว เซิร์ฟเวอร์สมองมีความสามารถในการซ่อมบำรุงอุปกรณ์คอมพิวเตอร์แล้ว”

“รีบเอาไปผ่าสมองออกมาใส่ขวดโหลเถอะ ชักช้ากว่านี้เซลล์ประสาทจะตายเอาได้”

แล้วร่างอันไร้วิญญาณ แต่ยังอุ่นอยู่ของอาทิตย์ก็ถูกลากเข้าไปในห้องเก็บเซิร์ฟเวอร์สมองมนุษย์ ถัดจากนั้นไม่นานน้องฝึกงานก็มาถึงสำนักวิจัย นักวิจัยบอกไปว่าที่นี่ไม่ต้องการคนย้ายเซิร์ฟเวอร์เก็บข้อมูลแล้ว เพราะเจ้าหน้าที่ที่นี่สามารถย้ายได้ด้วยตนเอง น้องฝึกงานเดินออกมาด้วยท่าทีงุนงง เขามองหารถตู้ของบริษัทที่อาทิตย์ขับออกมาแต่ว่าไม่เจอ มาลีต้องได้ปวดหัวอีกครั้งเป็นแน่ ที่เพื่อนร่วมงานของเธอหายสาบสูญเพิ่มอีกหนึ่งคน

จบ