เช้าวันใหม่นี้ดูน่าตื่นเต้นสำหรับพวกเขา ณเรศ ศกร นิตา วรา แสงวรวล และไอยรา ทุกคนต่างอยู่พร้อมกันที่บ้านดิเรกธานนท์ วันนี้ทุกคนจะดำเนินการตามแผนที่ศกรวางไว้ ถ้าทุกคนทำตามแผน ไม่ว่าโจรมันจะเก่งแค่ไหนก็พ่ายพลังสมองและพลังสามัคคีของพวกเขา
“ที่ผมบอกให้คุณยื่นข้อเสนอให้มัน คุณทำแล้วหรือยัง?” ศกรถามนิตา
“ฉันส่งข้อความตามที่คุณบอกไปให้มันแล้ว ตามเบอร์ที่มันเคยส่งข้อความเข้ามาในรายการ”
“งั้นก็ดี แล้วมันตอบกลับมาหรือยัง?”
“อืม… เอาไปอ่านดูสิ” นิตายื่นโทรศัพท์ของเธอให้ศกร ที่หน้าจอแสดงข้อความตอบกลับจากโจรโรคจิต
คุณยอมแพ้ผมจนได้นะ
ถ้าอยากเจอมาหาผมที่
หมู่บ้านศรธรรม ซอย 3
หลังในสุด
จาก… แฟนคลับเบอร์หนึ่ง(ว่าที่สามีของคุณ)
ศกรเผยยิ้ม ทุกอย่างเป็นไปตามแผน ตอนนี้ได้ที่อยู่ของมันมาแล้ว พวกเขาอยู่เหนือเกม ชะตาชีวิตเจ้าโจรชั่วอยู่ในกำมือเจ้าของแผนการแล้ว
“งั้นเราไปกันเถอะครับ” ศกรออกคำสั่ง ทุกคนเดินออกมาขึ้นรถที่นอกบ้าน ศกรเตรียมนักแม่นปืนไปร่วมแผนการด้วยสี่คน กันไว้เผื่ออะไรผิดไปจากแผน
ขบวนรถหรูที่ดูแล้วไม่น่าเชื่อว่าจะพากันมาจับโจร จอดเรียงกันข้างทางที่เป็นดงหญ้าห่างจากทางเข้าซอยศรธรรม 3 พอสมควร แผนต่อไปคือนิตาจะเข้าไปหลอกล่อไอ้โจรโรคจิตให้มันตายใจ พอมันเปิดช่องว่าง ศกร ณเรศ และนักแม่นปืนจะเข้าไปจับกุมเจ้านั่นทันที
“ระวังตัวดี ๆ นะลูก” วราพูดกับนิตา
“พ่อไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ ไหนบอกว่าแผนการของหมอนั้นรอบคอบ รัดกุม หนูไม่มีทางเป็นอะไรไปได้ แล้วคุณพ่อจะยังห่วงอีกทำไม?” นิตาเหน็บแนม
“เอาเถอะจ้ะ โชคดีแล้วกันนะลูก”
ล่ำลากันเสร็จ นิตาก็สวมแว่นตากันแดดสีชา เดินสง่าออกจากจุดรวมพลเข้าซอยเล็ก ๆ แคบ ๆ ที่ทั้งดูรกและสกปรก ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คนอย่างนิตาควรจะมาเดินเลย
ตอนนี้นิตามาหยุดหน้าเพิงโทรม ๆ สถานที่กบดาลของเป้าหมายแล้ว เธอยกมือขึ้นหมายจะเคาะประตูเรียกคนข้างในออกมาต้อนรับ แต่ดูจากสภาพของประตู ไม่รู้ว่าถ้าเธอเคาะจริง ๆ มันจะพังไหม นิตาสะดุ้งโหยงเพราะจู่ ๆ ประตูก็เปิดเอง เธอถอยออกมา โจรโรคจิตโผล่ใบหน้าพร้อมรอยยิ้มอันน่าเกลียด เชื้อเชิญแขกสาวเข้าไปข้างใน
“เข้ามาข้างในเรือนหอของเราก่อนสิครับ ผมเตรียมขนมอร่อย ๆ ไว้กินกับคุณเยอะแยะ”
นิตาเบ้ปาก ขำกับคำพูดของเจ้าโจร เพิงเก่า ๆ โทรม ๆ อย่างนี้น่ะเหรอจะมาเป็นเรือนหอ ไม่รู้ว่าถ้าจามแรง ๆ ใส่ผนังไม้มันจะหลุดออกจากกันหรือเปล่า นิตาทำใจยอมเดินเข้าไปข้างในพร้อมกับมัน
“งานอดิเรกของผมคือตามแอบถ่ายชีวิตคุณ ดูสิผมมีรูปคุณเยอะจนติดเต็มผนังเลย” โจรโรคจิตชี้ไปที่ผนังฝั่งที่เต็มไปด้วยรูปของนิตา นิตาเห็นภาพแล้วขนลุก มันถ่ายเธอทุกกริยาบท จากนั้นมันก็ทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้เหล็กที่เก็บมาจากกองขยะ แล้วผายมือเชิญนิตาให้นั่งด้วย
“เชิญนั่งก่อนสิสุดที่รักของผม ยืนนานเดี๋ยวเมื่อย น่องจะปูดเอานะ.”
“แกจะเอายังไงก็ว่ามา”
“โถ่… จะรีบพูดเรื่องนั้นทำไม ไว้รอเราสนุกด้วยกันก่อนแล้วค่อยคุยเรื่องนั้นกันก็ได้” โจรโรคจิตพูดแล้วลุกขึ้นมาโลมลามเนื้อตัวนิตา
“อี๋… อย่ามาจับฉันนะ สกปรก” นิตาปัดมือไล่มือซุกซนของโจรโรคจิต
“คุณคิดว่าที่ผมเรียกคุณมา แค่ต้องการคุยเรื่องข้อตกลงงี่เง่าอะไรนั่นน่ะเหรอ ฮ่า ๆ ๆ ผมไม่โง่ปล่อยโอกาสนี้ให้เสียไปเป็นครั้งที่สองแน่” มันพูดแล้วกอดรัดนิตาแน่น
“ปล่อยนะ จะทำอะไรฉัน ไอ้โจรบ้า อี๋…”
โจรโรคจิตอุ้มตัวนิตาแล้วพาขึ้นเตียง มันถอดเสื้อผ้าของมันออก อวดรอยสักลายปีศาจน่าเกลียดน่ากลัวให้นิตาดู นิตาเห็นท่าไม่ดี คิดจะวิ่งหนีออกจากเพิง แต่ไอ้โจรมันคว้ามือเธอทัน เหวี่ยงเธอทิ้งลงเตียงเต็มแรง
“โอ๊ย!” นิตาร้อง ในใจตอนนี้นึกถึงคนข้างนอก อยากให้รีบเข้ามาช่วย นี่มันเลวร้ายกว่าที่คุยกันแล้วนะ ทำไมยังไม่มีใครมาช่วยอีก
ปัง!
นักแม่นปืนคนหนึ่งเดินชนปี๊บเหล็กล้มระหว่างที่กำลังลอบเข้ามา เขารีบเอ่ยปากขอโทษทุกคนเสียงแผ่วเบา
“ขอโทษครับ”
ตอนนี้เจ้าโจรมันรู้แล้วว่ามีแขกไม่ได้รับเชิญอยู่ข้างนอก มันหันไปพูดกับนิตาน้ำเสียงหวาดระแวง
“คุณพาใครมาด้วย คิดจะเล่นตุกติกกับผมเหรอ”
เจ้าโจรคว้าตัวนิตาขึ้นมา กระชากเธอเดินมามุมห้อง มันล้วงเอาปืนในลังไม้ออกมา ล็อกนิตาเป็นตัวประกันแล้วเอาปืนจ่อเธอที่เอว
“ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยที” นิตาแหกปากร้องสุดเสียง
“เงียบนะ ถ้าไม่อยากตายก็ทำตามที่ผมบอก เดินตามมา” โจรโรคจิตออกคำสั่ง ลากนิตาเดินมาที่ประตูหลัง มันจะพานิตาหนีออกจากที่นี่
ปัง!
กระสุนปืนถูกยิงเข้ามาเฉียดขาโจรโรคจิตไปหน่อยนึง มันชูปืนขึ้นยิงสวนไป
ปัง!
กระสุนจากปืนของโจรโรคจิตพุ่งเข้าฝังที่หัวไหล่ขวาของนักแม่นปืนผู้ซึ่งยิงกระสุนเข้าไปเมื่อกี้ เขาล้มลง แค่เจ็บแต่ยังไม่ตาย ศกรหันมามอง ทุกอย่างผิดแผนไปเสียหมด เขาตะโกนเข้าไปในเพิงเก่า ๆ
“ยอมมอบตัวเถอะ อีกเดี๋ยวตำรวจก็จะมากันแล้ว แกหนีไม่รอดหรอก อย่าคิดสู้เลย เรามีคนเยอะกว่า”
“คุณนิตา ทำไมคุณถึงเล่นตุกติกกับผมอย่างนี้ ผมทั้งรักทั้งหวังดีกับคุณ คุณไม่เห็นค่าความรู้สึกดี ๆ ของผมเลยใช่ไหม?” โจรโรคจิตบ่นพึมพำ
ปัง!
โจรโรคจิตยิงปืนมาอีกนัด ครั้งนี้ไม่โดนใคร นักแม่นปืนคนหนึ่งยิงสวนไป
ปัง!
“หนีไปกับผม ผมจะดูแลคุณเอง” โจรโรคจิตบอกกับนิตา
“ไม่! โจรอย่างแกจะเอาปัญญาที่ไหนมาดูแลฉัน ตอนนี้คิดหาทางเอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ”
“หน็อย… ปากดีนัก”
นิตาตัดสินใจเสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย กระทืบเท้าโจรโรคจิตแล้วแทงศอกเข้าที่ท้องของมัน มันล้มลง นิตาถือโอกาสรีบวิ่งออกมา
“จะหนีไปไหน ผมไม่ยอมเสียคุณไปหรอก” โจรโรคจิตชูปืนขึ้นมา ถ้ามันไม่ได้ตัวนิตา ใครก็อย่าหวังจะเอาตัวเธอไปได้ นิ้วชี้ของมันอยู่ในโกร่งไก เตรียมเหนี่ยวปืนใส่นิตา
ปัง!
…
กระสุนทะลุผ่านมือข้างที่ถือปืนของโจรโรคจิต นิตาหันไปมองคนยิง เห็นศกรยืนเล็งปืนมาทางโจรโรคจิต ที่ปากกระบอกมีควันจาง ๆ ลอยออกมา ศกรเป็นคนช่วยชีวิตเธอเอาไว้นั่นเอง เหล่านักแม่นปืนรีบเข้ามาจับตัวโจรโรคจิตไว้ ขณะเดียวกันเสียงสัญญาณไซเรนของรถตำรวจก็ดังขึ้น แม้จะดำเนินการนอกแผน แต่ก็ได้ผลลัพธ์ออกมาตามที่คาด คราวนี้นิตาไม่ต้องระแวงอะไรอีกแล้ว
นิตาดีใจที่เธอปลอดภัย เดินเข้ามาหาศกร ใจจริงเธออยากจะขอบคุณเขา แต่จำเป็นต้องวางท่า เพราะไม่ชอบเขาเท่าไหร่
“ฉันไม่ขอบคุณหรอกนะที่ช่วยฉัน เพราะมันเป็นหน้าที่ที่คุณจะต้องรับผิดชอบอยู่แล้ว เรื่องดูแลความปลอดภัยของฉัน”
“ไม่เป็นไร แผนการของผมมันไม่ดีเอง ผมขอโทษคุณด้วยแล้วกันที่พาคุณมาเสี่ยง” ศกรพูดแค่นี้แล้วเดินจากไป เขารู้สึกน้อยใจอยู่เหมือนกันที่ไม่ได้รับคำขอบคุณหรือคำชมเชยใด ๆ จากนิตาเลย
เหตุการณ์วันนี้ผ่านพ้นไปด้วยดี ไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครมาก่อนกวนอีก วันนี้ใช้แรงเยอะ ท้องจึงหิวมากเป็นพิเศษ แม้จะกินมื้อเที่ยงมาแล้วก็เถอะมันประทังได้ไม่นาน
ทุกคนในบ้านประภากรณ์อยู่กันครบในห้องรับประทานอาหาร เว้นเสียแต่
“อ้าว… แล้วนี่หนูแป้งหอมไปไหนล่ะแหวว ทำไมไม่มากินข้าวเย็นด้วยกัน” ไอยราเอ่ยถามเมื่อไม่เห็นแป้งหอมมานั่งร่วมโต๊ะ
“นั่นสิคะ วันนี้ทั้งวันแหววก็ยังไม่เห็นเลย งั้นแหววขึ้นไปตามบนห้องให้นะคะ”
ไอยราพยักหน้า แหววรีบเดินขึ้นบันไดไปชั้นสอง ไปยังห้องของแป้งหอม ณเรศที่นั่งกินอาหารส่ายหัวเบา ๆ ให้กับความไม่รู้จักเกรงใจเจ้าของบ้านของแป้งหอม
แหววยืนอยู่หน้าห้องของแป้งหอมแล้วในตอนนี้ เธอเคาะประตูเรียกอยู่นานแต่แป้งหอมก็ไม่ยอมมาเปิดประตู
ก๊อก ๆ ๆ
“น้องแป้งหอมขา คุณนายให้มาตามไปกินข้าวค่ะ”
ก๊อก ๆ ๆ
“อุ้ย ประตูไม่ได้ล็อก” แหววถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปในห้องแป้งหอม “พี่แหววขอเข้าไปนะคะ”
เมื่อเข้ามาแล้วแหววก็ไม่เห็นแม้กระทั่งเงาของแป้งหอม เธอหายไปไหน วันนี้ทั้งวันยังไม่เห็นตัวเลย มองดูรอบห้องแหววก็ไปสะดุดตากับซองจดหมายสีขาวซองหนึ่งวางอยู่บนหัวเตียง เธอเดินไปหยิบขึ้นมาอ่าน
แหวววิ่งแจ้นรีบสาวเท้าลงบันได ในมือถือจดหมายมาด้วย
“คุณนายขา เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ”
แหวววิ่งมาหยุดข้างไอยรา พลางหอบหายใจฮึกฮัก ไอยราเอ่ยถามถึงเหตุการณ์ที่เกิด
“มีอะไรแหวว เสียงดังเอะอะมาเชียว?”
“แฮ่ก ๆ” แหววพักหอบ ก่อนจะรีบพูดต่อให้จบความ “คุณนายลองอ่านนี่ดูสิคะ น้องแป้งหอม น้องแป้งหอมเขา แฮ่ก ๆ”
“ทำไม หนูแป้งหอมเธอทำไม?”
ไอยรารำคาญ แหววอ้ำอึ้งอยู่นั่นเลยหยิบจดหมายในมือแหววขึ้นมาอ่าน
กราบขอโทษคุณน้าไอยรา
ที่หนูออกไปโดยไม่ได้บอกกล่าว
แต่ก็ดีแล้วค่ะ เพราะถ้าลา คุณน้าต้องไม่อนุญาตแน่ ๆ
หนูไม่สามารถอยู่ที่บ้านประภากรณ์ได้อีกต่อไป
และหนูขอลาออกจากตำแหน่งเลขาของคุณณเรศด้วย
หนูไม่ได้รู้สึกไม่ดีต่อคุณน้านะคะ
หนูรักและเคารพคุณน้าเหมือนแม่แท้ ๆ
สาเหตุที่หนูตัดสินใจย้ายออกจากที่นี่เพราะมีเหตุผลส่วนตัว
หวังว่าคุณน้าจะเข้าใจหนู และเราคงได้พบกันอีกครั้งค่ะ
แป้งหอม
ไอยราอ่านจบก็จับอกตัวเอง ไม่อยากเชื่อว่าแป้งหอมจะหนีออกจากบ้าน ที่ผ่านมาไม่เห็นแป้งหอมจะมาปรึกษาเรื่องลำบากใจอะไรเลย แล้วเหตุผลส่วนตัวที่ว่าคืออะไร อยู่ที่นี่เธอดูแลแป้งหอมไม่ดีเหรอ แล้วแป้งหอมจะไปอยู่ไหน เป็นตายร้ายดียังไงบ้าง เธอเป็นห่วงเหลือเกิน
“มีอะไรเหรอครับแม่?” ณเรศถาม หลังจากเห็นแม่มีสีหน้าที่ผิดไป
“ก็แป้งหอมน่ะสิ เธอหนีออกจากบ้านเราไป”
ณเรศตกใจ ทำไมจู่ ๆ แป้งหอมถึงออกจากบ้านหลังนี้ อยู่ที่นี่เธอทั้งกินดีอยู่ดี มีงานทำ จะออกไประเห็จระเหินให้ลำบากเหมือนเดิมอีกทำไม หรือสาเหตุจะมาจากเขา ที่ทำไม่ดีกับเธอไว้หลายเรื่อง ใช่สินะ เธอคงจะโกรธเขา เพราะที่เขาทำไปมันไม่น่าให้อภัย
