ประสาทเสีย
ฝันร้าย – ตอนที่ 2/4
ตั้วหยิบถุงพลาสติกใส่มะม่วงสุกลูกใหญ่หลายลูกจากหลังรถกระบะ ถือเดินเข้าไปในบ้านสองชั้นซึ่งเปิดประตูอ้าซ่า เหมือนรู้ว่าจะมีแขกมาวันนี้ แม้จะไม่ได้มาเยือนบ้านหลังนี้นานแล้วแต่ตั้วก็เดินเข้ามาจนถึงห้องครัวโดยไม่หลง “ป้าจันทร์ครับ แม่ฝากมะม่วงสุกมาให้ครับ” ตั้วเอ่ยแล้ววางถุงมะม่วงไว้บนโต๊ะกินข้าว หญิงวัยห้าสิบต้น ๆ ละสายตาจากหม้อกล้วยบวดชีหันมามองแขกผู้มาเยือน เมื่อเห็นว่าเป็นหลานชายหล่อนก็ทักทายด้วยความคุ้นเคย “อ้าวตั้ว แม่ฝากมะม่วงมาให้ป้าเหรอจ๊ะ สุกกำลังดีเลยขอบใจมากนะ ไว้บ่ายนี้ป้าจะทำข้าวเหนียวมะม่วง ถึงตอนตั้วกลับบ้านก็แวะมาเอาไปฝากทุกคนที่บ้านนะ แล้วนี่รีบเข้าร้านรึเปล่า รออีกนิดกล้วยบวดชีก็ได้ที่แล้ว ป้าจะฝากเอาไปให้คนงานที่ร้านหน่อยได้ไหม?” ตั้วอยู่รอตามคำขอของผู้เป็นป้า ไม่นานนักเธอก็ปิดเตาแล้วตักกล้วยบวดชีอุ่นๆ ร้อน ๆ...
ฝันร้าย – ตอนที่ 1/4
เด็กชายมาอยู่ในที่ไม่เคยคุ้น จำได้ว่าเมื่อครู่เขายังเล่นสนุกกับเพื่อนกลุ่มใหญ่ที่ลานกว้าง สถานที่ตรงนี้มีเพียงเขาคนเดียวโดดเดี่ยวในความมืด อากาศรอบข้างอบอ้าว แต่ภายในร่างกายกลับรู้สึกหนาวเหน็บ เขาหวาดวิตกจนตัวสั่น หาสาเหตุที่มาของอาการไม่ได้ คงกลัวความมืดล่ะมั้ง ขณะกำลังหวั่นใจในความมืด เด็กชายก็ตกใจที่จู่ ๆ มีบางสิ่งสากกระด้างคล้ายแผ่นไม้ไม่ได้ขัดเสี้ยนออก ตบฉาดอย่างแรงเข้าที่แก้มข้างซ้าย จนตัวเขาลอยล่องสู่กลางอากาศ ไม่นานนักร่างผอมบางก็ตกสู่หนองน้ำเสียงดังตูมใหญ่ หนองน้ำแห่งนี้ไม่ได้ใสจนเห็นฝูงปลาแหวกว่าย ไม่ได้มีสีเขียวเนื่องด้วยตะไคร่น้ำ ไม่ได้มีสีขุ่นของดินที่ละลายมาปน ทว่าหนองน้ำแห่งนี้กลับมีสีแดงฉานคล้ายสีของเลือด ร่างที่ดูไม่น่าจะหนักของเด็กชาย จมดิ่งสู่ก้นหนองไวปานมีเครื่องยนต์ฉุด เด็กชายพยายามตะเกียกตะกายหนีเอาตัวรอดจากมัจจุราชสุดชีวิต เขาตะโกนร้องขอความช่วยเหลือตามที่สัญชาตญาณสั่ง...
โฉมงาม – ตอนที่ 4/4 (จบ)
กิจกรรมปาร์ตี้ปิ้งย่างอาหารทะเลริมหาดเป็นอันต้องล่มไป อุตส่าห์มาถึงทะเลทั้งที แต่ไม่ได้ประสบการณ์ปิ้งอาหารทะเลกินเองริมหาดน่าเสียดายมาก แต่แหม่มก็ไม่ปล่อยให้สาว ๆ ผิดหวัง เธอเปลี่ยนแผนกิจกรรมมาจัดในห้องจัดเลี้ยงห้องเดียวกับเมื่อคืนแทน ระหว่างนี้ก็รอพนักงานจัดเตรียมห้องให้พร้อม แต่การจะปิ้งหรือย่างอาหาร คงทำในห้องจัดเลี้ยงนี้ไม่ได้ เนื่องจากควันที่เกิดขึ้นจะทำให้เพดานมีคราบเขม่า จึงสั่งทางโรงแรมจัดเตรียมอาหารทะเลปิ้งย่างพร้อมรับประทานให้ ป้าแก้วลุกขึ้นจากเตียงเป็นครั้งที่ 2 ของวันนี้ ครั้งแรกลุกมากินอาหารเช้า ครั้งที่ 2 นี้เธอรู้สึกอาการดีขึ้น จึงจะไปหายาพาราเซตามอนกิน แล้วเข้าร่วมกิจกรรมกับคนอื่น ๆ แกเดินผ่านมาที่ห้องจัดเลี้ยง...
โฉมงาม – ตอนที่ 3/4
พวงมาลัยบังคับทิศทางรถกลายเป็นตักของเมียให้คนขับหนุนนอนไปเสียแล้ว ทุกคนบนรถนั่งหลับปุ๋ยไม่รู้สึกถึงอาการฉวัดเฉวียนของรถ พรุ่งนี้คงได้ออกข่าวโทรทัศน์ใหญ่โต เมื่อรถทัวร์ลวดลายการ์ตูนสีสันสดใสพุ่งมาด้วยความเร็วเต็มที่ อัดกับรถขนน้ำมันที่แล่นอยู่อีกช่องเดินรถ ซึ่งวิ่งมาด้วยความเร็วสูงไม่แพ้กัน น้ำมันที่บรรทุกมาเต็มอัตราทะลักออกมาจากถังบรรจุ เมื่อได้ทำความรู้จักกับสะเก็ดไฟที่เกิดจากโลหะเสียดสีกันก็กลายเป็นไฟลุกท่วม ตู้ม! เฮือก! ป้าแก้วตกใจ หายใจเฮือกใหญ่เอาอากาศเข้าปอด อาการนี้ทำให้ลัดดาที่นั่งหลับอยู่ข้าง ๆ พลอยหลุดจากนิทราตามมาด้วย เธอเพียงแค่ฝันไป มันเป็นเพียงแค่ความฝันเท่านั้น “เป็นอะไรไปคะพี่แก้ว?” ลัดดางัวเงียถาม ป้าแก้วระลึกถึงความฝัน เธอรู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมาเสียอย่างนั้น บอกกับลัดดาเสียงเหนื่อย ๆ...
โฉมงาม – ตอนที่ 2/4
ปัดพาเพื่อนมานั่งที่โต๊ะรับแขกข้างในสำนักงาน เห็นความเปลี่ยนแปลงของเพื่อนก็ทักขึ้น “เดี๋ยวนี้แกสวยขึ้นนะยะยายเกด ตกลงที่เคยบอกฉันว่าพอจบปีสี่จะบินไปทำศัลยกรรมที่เกาหลี นี่ไปมาแล้วใช้หรือเปล่า?” เกดชูนิ้วชี้ขึ้นมาปรามความคิดเพื่อน “เปล่าจ้า… ไม่จำเป็นต้องไปเจ็บตัวขนาดนั้น เดี๋ยวนี้โลกหมุนไหวจนศัลยกรรมเป็นของเชยไปเสียแล้ว” ปัดพยักพเยิดให้ท่าทีมั่นอกมั่นใจของเพื่อน หันมาทักเพื่อนอีกคนบ้าง “แกก็ดูเปลี่ยนไปนะ หน้าดูมีความสุขไม่ได้อมทุกข์เหมือนเมื่อก่อน ถามจริงตอบตรง แกมีความรักหรือเปล่ายะ?” “เปล่าย่ะ สถานะฉันยังขึ้นว่าโสด คงเป็นเพราะฉันได้อยู่กับตัวเองมากขึ้น เข้าใจชีวิตมากขึ้น แล้วก็กินอาหารเสริมอีกนิดหน่อย” “นี่! ขอเข้าเรื่องเลยนะ”...
โฉมงาม – ตอนที่ 1/4
ร่างท้วมนอนเอกเขนกบนโซฟาตัวใหญ่ หน้าโทรทัศน์ที่กำลังฉายรายการสุขภาพและความสวยความงาม ซึ่งมีผู้ดำเนินรายการเป็นสาวสวย เธอหยิบเรื่องโน้นเรื่องนี้มาคุย จากนั้นสักพักแอบโฆษณาขายอาหารเสริม เดี๋ยวนี้โทรทัศน์จานดำหาช่องรายการคุณภาพแทบไม่ได้ เปิดช่องนี้เจอขายคอลลาเจนจากปลาทะเลน้ำลึก เปิดช่องโน้นเจอขายยาเสริมสมรรถนะภาพแก่ท่านชายให้นกเขาขันทั้งวี่ทั้งวัน เปิดช่องนั้นเจอขายวัตถุมงคล ยันต์เสริมดวงหนุนราศี ยุคสมัยนี้ยันต์เริ่มลามไปติดนาฬิกา โทรศัพท์ เสื้อแจ็กเก็ต ใครรับสัญญาณจากดาวเทียมดวงนี้คงเปลืองถ่านรีโมทน่าดู เพราะกดหนีช่องขยะพวกนี้ “เฮ้อ…” แม้แต่สาวร่างท้วมผู้นี้ก็เพลียกับช่องขยะเหล่านั้น จนอดไม่ได้ที่จะพ่นลมหายใจออกมาแรง ๆ “ลัดดา” คือชื่อของเธอ...
ปรัมปรา – ตอนที่ 2/2 (จบ)
เด็กสาวเดินไปดูใกล้ ๆ เห็นแผลเหวอะที่ลำตัวของหมาป่าตัวนั้น โดนพรานผู้ชั่วร้ายยิงหรืออย่างไรนะ เธอสามารถจะช่วยอะไรหมาป่าตัวนี้ได้บ้าง คงใจดำน่าดูถ้าเธอปล่อยให้ความตายมาพรากชีวิตมันไป จริงสิ! เห็ดในตะกร้าที่เธอหิ้วอยู่นั้น มีสรรพคุณทางการรักษามหาศาลนี่นา หากหมาป่าเคราะห์ร้ายตัวนี้ได้กินมันแล้ว ต้องหายจากความเจ็บปวดทรมานแน่ แต่สมุนไพรนี้มีไว้สำหรับพระราชา เธอจะเอามาให้หมาป่ากินไม่ได้ มองดูหมาป่าก็รู้สึกสงสารขึ้นมาจับใจ จะทำอย่างไรดีนะ? เด็กหญิงตัดสินใจหยิบสมุนไพรออกจากตะกร้ามาให้หมาป่ากิน เธอยื่นเข้าไปใกล้ปากแต่มันไม่ยอมงับ เธอจึงแง้มปากของมันขึ้นเล็กน้อย แล้วยัดสมุนไพรใส่ปาก มันไม่ยอมเคี้ยว คงไม่มีแรงเหลือ เด็กสาวภาวนาขออย่าให้การช่วยเหลือนี้ไร้ค่า เธอหิ้วตะกร้าเปล่าเดินกลับเมืองด้วยความเปี่ยมสุข...
ปรัมปรา – ตอนที่ 1/2
ในค่ำคืนอันเหน็บหนาว กลางป่าลึกบนภูเขาสูง หมาป่าขนสีเงินกำลังวิ่งหนีสุดชีวิต นายพรานหัวใจเหี้ยมโหดสองคนแบกปืนกระบอกยักษ์ในมือวิ่งตามหลังมา พวกเขาส่องมันมาที่หมาป่า สัตว์ที่ได้ชื่อว่าเป็นเดรัจฉาน ปัง! นัดแรกเฉียดขาหลังไปนิดเดียวเท่านั้น นับว่ายังโชคดีที่ไม่เป็นอะไร หมาป่าเร่งฝีเท้าขึ้นอีกเพราะไม่รู้จะโชคดีเป็นครั้งที่สองหรือไม่ ขนสีเงินของมันแวววาว เมื่อต้องกับแสงจันทร์ในคืนนี้ มันรักชีวิตตัวเอง อยากหนีให้พ้นจากรัศมีลูกตะกั่วที่หมายมายังตัวปัง! คราวนี้โชคไม่ดีเหมือนคราวที่แล้ว ลูกตะกั่วแหวกอากาศมาอย่างรวดเร็ว แล้วพุ่งทะลุผิวหนังที่ปกคลุมไปด้วยขนหนาสีเงิน ฝังลึกเข้าไปในอวัยวะสำคัญภายในร่างกาย เจ็บปวดเหลือเกิน มนุษย์สองคนผู้มีจิตใจเหี้ยมโหด คิดเบียนเบียนชีวิตผู้อื่นเช่นนี้คงเรียกว่าเป็นเดรัจฉานไม่ต่างจากมันเท่าไร หนำซ้ำพวกเขาอาจเดรัจฉานกว่ามันเสียอีก เพราะแม้หมาป่าตัวนี้จะล่าสัตว์เล็กตัวอื่นที่อ่อนแอกว่า...
จี๊ด – ตอนที่ 3/3 (จบ)
บ้านที่อาศัยอยู่ก็เก่ามากแล้ว สีฟ้าที่เคยทาไว้นอกตัวบ้าน บัดนี้ถูกแสงแดดโลมเลียเสียจนซีดจางไม่น่ามอง เครื่องเรือนไม้เก่าก็สมควรได้รับการทาน้ำยาเคลือบเงาใหม่ พื้นบางแห่งควรรื้อแล้วปูใหม่ วันนี้ยุพาคิดว่าจะทุ่มเวลากับการสำรวจจุดต่าง ๆ ในบ้านที่เห็นว่าควรจะซ่อมโดยเริ่มที่ห้องนอนของเธอก่อนอันดับแรก ขณะที่ก้าวขาขึ้นบันไดถึงชั้นสอง ยุพาก็ได้ยินเสียงแหลมเล็กของมันดังขึ้นมาจากเพดานด้านบนหัว ฟังจากเสียงมันคงอยู่กันหลายตัว สิ่งสำคัญที่สุดที่ลืมไม่ได้ในการทำบ้านให้น่าอยู่ คือต้องกำจัดหนูทุกตัวให้สิ้นซาก! บันไดอะลูมิเนียมแบบกางตั้งได้ถูกขอยืมมาจากเพื่อนบ้าน ยุพาตั้งมันไว้ตรงทางเดินชั้นสองใกล้กับบันไดขึ้นลง จุดนี้เองที่เธอได้ยินเสียงหนูและตอนนี้มันยังดังอยู่ มือข้างหนึ่งถือค้อนอีกข้างถือสวิงพร้อมจัดการเก็บกวาด เธอค่อย ๆ ปีนขึ้นบันไดอะลูมิเนียมอย่างมั่นคง ออกแรงทุบเพดานด้วยค้อนจนมันเคลื่อนเปิดออก เธอปีนขึ้นอีกขั้น ชะโงกหน้าเข้าช่องเพดาน...
