กิจกรรมปาร์ตี้ปิ้งย่างอาหารทะเลริมหาดเป็นอันต้องล่มไป อุตส่าห์มาถึงทะเลทั้งที แต่ไม่ได้ประสบการณ์ปิ้งอาหารทะเลกินเองริมหาดน่าเสียดายมาก แต่แหม่มก็ไม่ปล่อยให้สาว ๆ ผิดหวัง เธอเปลี่ยนแผนกิจกรรมมาจัดในห้องจัดเลี้ยงห้องเดียวกับเมื่อคืนแทน
ระหว่างนี้ก็รอพนักงานจัดเตรียมห้องให้พร้อม แต่การจะปิ้งหรือย่างอาหาร คงทำในห้องจัดเลี้ยงนี้ไม่ได้ เนื่องจากควันที่เกิดขึ้นจะทำให้เพดานมีคราบเขม่า จึงสั่งทางโรงแรมจัดเตรียมอาหารทะเลปิ้งย่างพร้อมรับประทานให้
ป้าแก้วลุกขึ้นจากเตียงเป็นครั้งที่ 2 ของวันนี้ ครั้งแรกลุกมากินอาหารเช้า ครั้งที่ 2 นี้เธอรู้สึกอาการดีขึ้น จึงจะไปหายาพาราเซตามอนกิน แล้วเข้าร่วมกิจกรรมกับคนอื่น ๆ แกเดินผ่านมาที่ห้องจัดเลี้ยง เห็นสาว ๆ นั่งกับพื้นจับกลุ่มคุยกัน ลัดดาเห็นป้าแก้วก็เดินเข้าไปหา เพื่อถามไถ่อาการ
“พี่แก้วรู้สึกดีขึ้นแล้วเหรอคะ?”
“จ้ะ ดีขึ้นกว่าเมื่อเช้านี้มาก พี่ว่าจะลงไปซื้อยาพารามากินหน่อย ได้กินสักสองเม็ดคงหายเป็นปกติ”
“หนูลงไปซื้อให้ดีกว่าไหม?”
“ไม่เป็นไรจ้ะ พี่ไปเองดีกว่า จะได้ยืดเส้นยืดสายด้วย วันนี้นอนพักมาทั้งวันแล้ว น้องลัดดากลับไปคุยกับเพื่อน ๆ เถอะจ้ะ ท่าทางกำลังสนุกกันอยู่เชียว ไว้พี่กินยาแล้วจะตามมาคุยด้วยนะ”
“เอาอย่างนั้นก็ได้ค่ะ ระวังตัวด้วยนะคะ”
ป้าแก้วยิ้มขอบคุณ พยักหน้าให้แล้วเดินผ่านห้องจัดเลี้ยงไป เธอคิดชื่นชมลัดดาอยู่ในใจ ลัดดานิสัยน่ารัก เป็นห่วงเป็นใยผู้อื่น ป้าแก้วรู้สึกประทับใจจนอยากได้ลัดดามาเป็นลูกสะใภ้ แต่ติดตรงที่ว่าเธอไม่มีสามี จึงไม่มีลูกมาสืบเชื้อสายเลยสักคน
เดินมาจนจวนจะถึงลิฟต์ ป้าแก้วก็สะดุดตากับแหม่มที่ปลีกตัวมาคุยโทรศัพท์หน้าตาคร่ำเครียดอยู่ตรงมุมบันได ด้วยความอยากรู้อยากเห็นเรื่องของคนอื่นที่ติดตัวแกมาแต่กำเนิด บังคับแกให้เดินไปหลบอยู่หลังเสาต้นใหญ่ เพื่อแอบฟังแหม่มสนทนา หน้าตาคร่ำเครียดแบบนี้คงมีปัญหากับแฟนหนุ่มเป็นแน่
ทว่าเรื่องที่ป้าแก้วคิดไว้กลับผิด แหม่มไม่ได้มีปัญหาเรื่องความรัก แต่กลับเป็นปัญหาใหญ่สำหรับตัวป้าแก้วและผู้โชคดีคนอื่น ๆ ต่างหาก ลางสังหรณ์ที่แกสัมผัสได้เมื่อวานนี้ไม่ได้ผิดไป ตอนนี้กำลังจะเกิดเรื่องราวร้ายแรงขึ้นกับทุกคนที่อยู่บนรถทัวร์ ป้าแก้วไม่เสียเวลาอ้าปากค้างไปมากกว่านี้ จึงคีบรองเท้าแตะไว้แน่น แล้ววิ่งสุดแรงเกิดไปบอกเรื่องนี้ให้ทุกคนในห้องจัดเลี้ยงรู้ตัว
แต่อนิจจัง แหม่มกลับรู้ตัวเสียก่อนว่ามีคนแอบฟังเธอคุยโทรศัพท์ แผนการอันแยบยลกำลังจะรั่วไหล เธอต้องรีบจัดการก่อนที่เรื่องราวจะวุ่นวาย ว่าแล้วก็ย่างสามขุมด้วยขาเรียวยาวตามไปหยุดป้าแก้ว
ป้าแก้ววิ่งหน้าตั้งมาหาทุกคนในห้องจัดเลี้ยง เสียงรองเท้าแตะที่ดีดพื้นหินอ่อน เรียกทุกคนให้หันมามองเป็นตาเดียว แกหยุดหอบหายใจก่อนจะพูดออกไปอย่างละล่ำละลัก
“หนีเร็ว… พวกเรา… พวกเรากำลังตกอยู่ในอันตราย… เรากำลังจะถูก กรี๊ด!”
ป้าแก้วร้องเสียงหลง ร่างกายกระตุกเกร็งสั่นเทิ้ม ท่าทางพิลึกดูน่ากลัว ทุกคนแปลกใจว่าแกเป็นอะไรไป สักพักตัวแกก็อ่อน ค่อย ๆ ล้มลงพื้นเผยให้เห็นบุคคลซึ่งยืนอยู่ด้านหลัง บุคคลผู้นั้นคือแหม่ม เธอถือเข็มฉีดยาเล่มใหญ่สำหรับฉีดสัตว์ไว้ในมือ อุปกรณ์ชิ้นนี้เองที่ทำให้ป้าแก้วล้มลงไปนอนกับพื้น ดวงตาของแหม่มฉายแววอำมหิตผิดมนุษย์มนา แถมยังแสยะยิ้มน่าขนลุก ทำสาว ๆ ร่างตุ้ยนุ้ยกรีดร้องลั่นสุดเสียง ลุกขึ้นวิ่งหนีเพราะไม่อยากมีสภาพแบบเดียวกับป้าแก้ว
แล้วเรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น พนักงานเตรียมอาหารทุกคนในห้องจัดเลี้ยงต่างชูเข็มฉีดยาแบบเดียวกับแหม่มขึ้นมา เข็มแต่ละเล่มบรรจุของเหลวสีเขียวขุ่นไว้เต็ม พวกเขามีใบหน้าเหี้ยมโหดไม่ผิดไปจากแหม่ม วิ่งไล่แทงเข็มลงบนตัวสาว ๆ ที่กรีดร้องวิ่งพล่านไปทั่วห้องจัดเลี้ยงราวกับเป็นคนป่าออกล่าสัตว์อย่างไรอย่างนั้น
กรี๊ด!
ฉึก!
ฟุบ!
เหล่าผู้โชคดี ไม่ใช่สิ ต้องเรียกว่าเหล่าผู้เคราะห์ร้ายถึงจะถูก พวกเธอวิ่งหนีกันจ้าละหวั่นจะออกจากห้องจัดเลี้ยงไปก็ไม่ได้ เพราะมีพวกมัน 3-4 คนยืนปิดทางออก แม้จะวิ่งไวสุดแรงเกิด แต่คนอ้วนก็สู้แรงขาคนผอมไม่ไหว พวกเธอถูกวิ่งตามจนประชิดตัว แล้วโดนเข็มแหลมปักแทงร่างกาย บางคนโดนที่หลังเหมือนป้าแก้ว บ้างโดนแขนโดนขา ไม่ว่าจะโดยตรงส่วนไหนของร่างกาย ยาสลบก็วิ่งเข้าสู่กระแสเลือดไวเท่ากัน พวกเธอล้มลงพื้นทีละคน ๆ จนหมด
คนที่อยู่ชั้นสามคงแปลกใจไม่น้อยว่าชั้นข้างบนนี้เอะอะตึงตังเสียงดังอะไรกัน พวกเขาคิดว่าข้างบนนี้คงมีงานมีทแอนกรี๊ดของนักร้องหนุ่มขวัญใจวัยรุ่นและมีมินิคอนเสิร์ต จึงไม่แปลกที่จะมีสาว ๆ มาแหกปากร้องชื่นชมในความหล่อเหลาจนเส้นเสียงแทบขาด ขยับโยกย้ายกันบ้างตามจังหวะเพลง สนุกในอารมณ์ ได้ยินอย่างนี้ก็อยากขึ้นมาร่วมงานบ้าง แต่เจ้าหน้าที่คงให้เข้าได้เฉพาะแฟนคลับที่ถือบัตรเท่านั้น หารู้ไหมว่าขณะนี้ที่ชั้นสี่กำลังเกิดอาชญากรรมเขย่าขวัญอยู่ต่างหาก สาวร่างใหญ่โตเกินคนปกติธรรมดาทั่วไป ล้มระเนระนาดเกลื่อนพื้นห้องจัดเลี้ยง
เปลือกตาของลัดดาค่อย ๆ เปิดขึ้น เธอพยายามปรับสายตาสู้แสงสว่างจากบนเพดาน เมื่อคืนเธอฝันแปลก ๆ ฝันว่ามีคนมาไล่แทงทุกคนในห้องจัดเลี้ยง คงเป็นเพราะเมื่อคืนเธอกินอาหารเย็นน้อยไป ร่างกายเลยเครียดแล้วกระตุ้นให้เกิดฝันร้าย เมื่อตาสู้แสงได้ก็มองไปรอบ ๆ ตัว เธอไม่คุ้นกับสถานที่นี้เลย
ที่นี่เป็นห้องขนาดใหญ่เพดานสูงดูแล้วเหมือนโรงงานอุตสาหกรรม มากกว่าโรงแรมหรูที่เธอพัก มีสายอะไรระโยงระยางทั่วตัวเธอไปหมด หันไปมองข้าง ๆ เจอคนคุ้นเคยอย่างป้าแก้ว ป้าผกาและพจมาน พวกเธอนอนสลบบนเตียงโลหะสีเงิน สายที่โยงเข้าร่างกายเธอมีของเหลวสีเหลืองขุ่นอยู่ภายใน ดูเหมือนไขมันก็ไม่ปาน ใช่! มันเป็นไขมันนั่นแหละ ขยับตัวลุกไปไหนก็ไม่ได้ราวกับตอนนี้เธอเป็นอัมพาตไปเสียแล้ว
แหม่มเดินมาทางเตียงที่ลัดดานอนอยู่ ข้าง ๆ เธอมีชายหนุ่มแต่งตัวภูมิฐานดูมีอายุอานามขนาบมาด้วย ฟังจากที่ทั้งสองคนคุยกัน พิจารณาได้ว่าชายคนนี้คงเป็นเจ้านายของแหม่ม
“ใช่ค่ะท่านประธาน ยาปรับแต่งโมเลกุลไขมันสูตรใหม่นี้ดีกว่าสูตรเดิมมาก ดูไขมันของแต่ละคนสิคะ เหมาะแก่การเอาไปทำเครื่องสำอางยี่ห้อเอ็กวายซีมาก”
“อืม ยาตัวนี้ดีกว่าตัวอื่นจริงเสียด้วย คุณเร่งปล่อยยานี้ในชื่อผลิตภัณฑ์อาหารเสริมยี่ห้อเอบีซีออกสู่ท้องตลาดให้มากกว่าเดิมนะ แล้วจัดกิจกรรมพาลูกค้าเที่ยวฟรีให้ถี่กว่านี้ แต่ละครั้งเพิ่มผู้โชคดีเป็น 50 คนเลย ตอนนี้ยอดสั่งซื้อเครื่องสำอางยี่ห้อเอ็กวายซีเติบโตขึ้นมาก เราต้องเร่งกำลังการผลิตวัตถุดิบให้มากขึ้น”
“รับทราบค่ะท่าน ตอนนี้ยอดสั่งซื้ออาหารเสริมยี่ห้อเอบีซีก็เพิ่มขึ้นเยอะเหมือนกัน เราคงมีไขมันมนุษย์เพียงพอต่อความต้องการค่ะ”
ทั้งสองเดินไปถึงพจมาน
“ผมชอบไขมันของ ซี-16 จริง ๆ” ประธานบริษัทชี้นิ้วมาที่พจมาน โดยเรียกรหัสที่แขวนคอเธอ เหมือนเป็นสัตว์ในฟาร์มอย่างไรอย่างนั้น
“ยาปรับแต่งโมเลกุลไขมัน ทำให้ร่างกายของเธอไม่ขจัดไขมันส่วนเกินทิ้ง แต่นำมาสะสมไว้ที่ใต้ผิวหนังแทน” แหม่มอธิบาย
เมื่อมองภาพขยายออกไป ห้องนี้คือโรงเรือนขนาดใหญ่สำหรับรีดเอาไขมันมนุษย์ ที่นี่ยังมีเตียงว่างอีกมากมายรอเหยื่อชุดต่อไปมานอนแน่นิ่งให้ดูดวัตถุดิบสำหรับผลิตเครื่องสำอาง ข้าง ๆ กันมีโรงงานอีกสองโรงงาน โรงงานแห่งแรกเป็นโรงงานผลิตอาหารเสริมสุขภาพสำหรับคนอ้วนยี่ห้อเอบีซี อีกโรงงานเป็นโรงงานผลิตเครื่องสำอางพลิกชีวิตสาวขี้เหร่ยี่ห้อเอ็กวายซี ผลิตภัณฑ์ทั้งสองยี่ห้อนี้มีเจ้าของเป็นคนเดียวกัน
คืนนี้เกดหนักอกหนักใจ เพราะเครื่องสำอางที่ใช้อยู่เป็นประจำใกล้จะหมด เธอทั้งรีดหลอด ทั้งตัดปลายแล้วเอานิ้วควักทุกหยดทุกเม็ดออกมาประทินผิว ดูเหมือนจะพอแค่สำหรับคืนนี้คืนเดียว กว่าเครื่องสำอางชุดใหม่จะจัดส่งมาถึงก็อีกตั้งสามวัน เครื่องสำอางยี่ห้อเอ็กวายซีใช้อะไรมาเป็นวัตถุดิบถึงมีน้อย ผลิตได้ไม่เพียงพอต่อความต้องการของลูกค้า
แต่นับจากนี้เกดมั่นใจว่า อีกไม่นานเครื่องสำอางยี่ห้อนี้จะไม่ขาดมือเช่นนี้อีก เพราะได้ยินมาว่าบริษัทมีแผนจะเพิ่มกำลังการผลิต ไม่แน่เครื่องสำอางชุดหน้าที่จะได้ใช้ อาจมีส่วนผสมเป็นไขมันจากตัวลัดดา เพื่อนสนิทแสนรักของเธอก็เป็นได้
จบ
Leave a comment