ปรัมปรา – ตอนที่ 2/2 (จบ)

เด็กสาวเดินไปดูใกล้ ๆ เห็นแผลเหวอะที่ลำตัวของหมาป่าตัวนั้น โดนพรานผู้ชั่วร้ายยิงหรืออย่างไรนะ เธอสามารถจะช่วยอะไรหมาป่าตัวนี้ได้บ้าง คงใจดำน่าดูถ้าเธอปล่อยให้ความตายมาพรากชีวิตมันไป

จริงสิ! เห็ดในตะกร้าที่เธอหิ้วอยู่นั้น มีสรรพคุณทางการรักษามหาศาลนี่นา หากหมาป่าเคราะห์ร้ายตัวนี้ได้กินมันแล้ว ต้องหายจากความเจ็บปวดทรมานแน่ แต่สมุนไพรนี้มีไว้สำหรับพระราชา เธอจะเอามาให้หมาป่ากินไม่ได้ มองดูหมาป่าก็รู้สึกสงสารขึ้นมาจับใจ จะทำอย่างไรดีนะ?

เด็กหญิงตัดสินใจหยิบสมุนไพรออกจากตะกร้ามาให้หมาป่ากิน เธอยื่นเข้าไปใกล้ปากแต่มันไม่ยอมงับ เธอจึงแง้มปากของมันขึ้นเล็กน้อย แล้วยัดสมุนไพรใส่ปาก มันไม่ยอมเคี้ยว คงไม่มีแรงเหลือ เด็กสาวภาวนาขออย่าให้การช่วยเหลือนี้ไร้ค่า เธอหิ้วตะกร้าเปล่าเดินกลับเมืองด้วยความเปี่ยมสุข

อาทิตย์ลาลับขอบฟ้า พอดีที่เด็กหญิงกลับมาถึงเมือง ชาวเมืองมารอต้อนรับเธอเป็นจำนวนมากที่ประตูเมือง แต่ละคนถือคบไฟไว้คนละอันในมือ เมื่อแม่เห็นลูกสาวก็โผเข้ามากอด ขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายที่ช่วยปกปักรักษาลูกของเธอให้กลับมาได้อย่างปลอดภัย

“เก่งมากเลยลูกแม่ ปลอดภัยดีใช่ไหมจ๊ะ?”

“ค่ะ”

ชายชาวเมืองคนหนึ่งถามเด็กหญิง

“ได้สมุนไพรมาแล้วใช่ไหม? รีบเอาไปถวายแก่พระราชาเร็ว”

เด็กหญิงใบหน้าเปลี่ยนสี

“เอ่อ… คือ…”

หญิงชราเห็นท่าทางอ้ำอึ้งของเด็กหญิงก็เดินเข้ามาดึงออกจากอ้อมอกแม่

“อะไร? ตกลงได้สมุนไพรมาหรือเปล่า?”

“ได้มาค่ะ”

“งั้นก็รีบเอาไปถวายพระราชาเลยสิ” หญิงชราจะจูงเด็กหญิงไปที่พระราชวัง

เด็กหญิงชะงัก

“แต่ว่า…”

“แต่ว่าอะไร? รีบตอบมาเร็ว ๆ สิ ทุกคนรอฟังเธออยู่” หญิงชราเร่งเร้า เขย่าตัวเด็กหญิงทำเธอตั้งท่าจะร้องไห้

“หนู… หนูเอาสมุนไพรให้หมาป่าไปแล้ว”

ทันใดนั้นเสียงของชาวเมืองก็เซ็งแซ่ ต่างวิพากษ์วิจารณ์ถึงการกระทำของเด็กหญิง เธอเป็นความหวังของชาวเมืองที่เข้าไปเอาสมุนไพรวิเศษกลับมารักษาพระอาการประชวรของพระราชาผู้เป็นที่เคารพรัก แต่นี่เธอกลับเอาไปให้หมาป่าสัตว์เดรัจฉานอย่างนั้นหรือ เธอเห็นเจ้าสัตว์ชั้นต่ำไร้ค่าอย่างนั้น ดีกว่าพระราชาไปได้อย่างไร

“ทำไมทำอย่างนี้ รู้ไม่ใช่หรือว่าสมุนไพรนั่นต้องนำมาให้พระราชา”

“ก็หมาป่าตัวนั้นน่าสงสารนี่คะ” เด็กหญิงตอบใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตา

“เรายอมไม่ได้ เธอต้องถูกลงโทษ” ชาวเมืองคนหนึ่งพูด แล้วทุกคนก็ตีวงแคบเข้ามา เป้าหมายคือตัวเด็กหญิง

“อย่าทำอะไรลูกฉันเลยนะ” แม่ของเด็กหญิงวิงวอน จะเข้าไปกอดปกป้องลูกสาว แต่ถูกชาวเมืองดึงตัวออกมา

ด้วยความผิดหวังในตัวเด็กหญิง ชาวเมืองมีความคิดตรงกันว่าต้องลงโทษเด็กหญิงให้สาสมกับการกระทำผิด พวกเขาล้อมวงแคบเข้ามาเรื่อย ๆ เด็กหญิงหวาดกลัว ไม่รู้จะเอาตัวรอดอย่างไรดี จะกอดแม่ไว้ก็ไม่ได้ เพราะไม่รู้ชาวเมืองพาแม่ของเธอไปไว้ไหนเสีย เธอส่งเสียงร้องไห้ออกมาดังลั่น ขณะวงล้อมของประชาชนกระชับเข้ามา

โฮ่ง!

เสียงคำรามของหมาป่าขนสีเงินดังก้องไปทั่วบริเวณ มันกระโจนเข้ามาในวงล้อม พลางส่งเสียงขู่มนุษย์ทุกคน ไม่ให้ทำอะไรเด็กหญิงผู้ช่วยชีวิตมันเอาไว้

กรร…

“หมาป่าตัวนี้ใช่ไหมที่กินสมุนไพรวิเศษไป ไหน ๆ ก็ไม่ได้สมุนไพรมารักษาพระราชาแล้ว พวกเราทุกคนช่วยกันถลกหนังของมัน มาทำเป็นพรมเช็ดเท้าแล้วเอาไปถวายพระราชากันดีกว่า” ชาวเมืองคนหนึ่งว่า

“เฮ้…”

ชาวเมืองทุกคนชูไม้ชูมือกู่เสียงก้อง เห็นดีเห็นงามด้วย

“อย่านะ อย่าทำอะไรหมาป่าตัวนี้” เด็กหญิงร้องแต่ไม่มีชาวเมืองคนไหนฟัง

หมาป่าวิ่งลอดขาของเด็กหญิงเพื่อให้เด็กหญิงขี่บนหลังของมัน จากนั้นมันก็กระโจนหลบคมจอบที่ชาวเมืองฟาดลงมา หมายเอาชีวิตได้อย่างหวุดหวิด มันเร่งฝีเท้าวิ่งพาเด็กหญิงไปหลบยังที่ปลอดภัย

“พวกเราตามมันไปเร็ว”

“ฮูเร…”

ชาวเมืองคว้าจอบคว้าเสียบ หรืออะไรก็ตามที่ใกล้มือและสามารถเด็ดชีวิตเจ้าสัตว์เดรัจฉานตัวนั้นได้ ทุกคนรีบวิ่งตามฝีเท้าว่องไวของหมาป่าไป เปลวไฟที่ลุกไหม้อยู่ปลายคบไฟในมือแต่ละคน ต้องลมวูบไหวดูราวกับกำลังเต้นระบำในคืนงานเลี้ยง

หมาป่าพาเด็กหญิงมาหลบอยู่ใต้สะพานไม้ทรงครึ่งวงกลม ชาวเมืองวิ่งผ่านศีรษะไป ไม่มีใครสังเกตเห็นว่ามีอะไรอยู่ข้างใต้ เด็กหญิงขวัญเสีย หมาป่าจึงเข้าไปปลอบใจโดยการคลอเคลีย เธอคงต้องการที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ เป็นใครสักคนที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย

เธอกอดหมาป่าตัวนั้นไว้แน่น ราวกับเป็นแม่ของเธอ หมาป่าอยากขอบคุณเด็กหญิงสำหรับความช่วยเหลือที่ทำให้มันรอดกลับมามีชีวิตได้อีกครั้ง แต่ไม่รู้จะแสดงออกให้รับรู้ได้อย่างไรดี หวังว่าการช่วยเหลือครั้งนี้จะทำให้เด็กหญิงรู้สึกถึงคำขอบคุณที่หมาป่าอยากส่งถึง

เด็กหญิงคนนี้ช่างมีจิตใจเมตตาเหลือเกิน สำหรับเธอแล้วทุกชีวิตในโลกล้วนมีค่าเท่าเทียมกัน

หมาป่าปฏิญาณต่อตนเองว่าจะอยู่ดูแลความปลอดภัยแก่เด็กหญิงตลอดไป

หมาป่าคลอเคลียเด็กหญิง ราวกับมนุษย์ผู้นี้เป็นลูกของมัน

เด็กหญิงกอดหมาป่าไว้แน่น เสียงร้องไห้นั้นเงียบไปนานแล้ว

ทุกอย่างนิ่งสงบ ใต้สะพานไม้มีเพียงเด็กหญิงและหมาป่าเท่านั้น

ฉึก!

คมมีดปลายแหลมแทงเข้าบริเวณคอของหมาป่า เลือดสีแดงฉานพุ่งกระฉูดออกมาจากปากแผลเลอะมือเล็กของเด็กหญิงที่ถือมีดคมกริบ บัดนี้ใบหน้าของเด็กหญิงไม่แสดงออกถึงความอ่อนโยนใด ๆ แต่กลับฉายแววตาเหี้ยมโหดไม่ต่างจากพรานจิตใจชั่วสองคนที่ไล่ล่ามันเมื่อคืน มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่น่าไว้ใจอยู่วันยังค่ำ มันผิดเองที่คิดว่าเด็กหญิงคนนี้เป็นคนดีจากการมองเพียงผิวเผิน

เปลือกตาทั้งสองข้างเริ่มหนักอึ้ง หมาป่าฝืนลืมตาต่อไปไม่ไหว ลมหายใจอ่อนโรยริน เด็กหญิงหมุนมีด คว้านตัดหลอดลมที่เชื่อมระหว่างจมูกและปอดของหมาป่า ทันใดนั้นเองลมหายใจของสัตว์ที่ถูกเรียกว่าเดรัจฉานตัวนี้ก็จางหายไป

---

พระราชวังโอ่อ่า ถูกตกแต่งด้วยวัสดุหลากหลายด้วยความประณีตดูสวยงามวิจิตร เด็กหญิงเดินเข้ามาในห้องโถง ซึ่งพระราชาผู้ปกครองเมืองทรงประทับ ในมือของเธอถือถาดไม้บรรจุของน่าสะอิดสะเอียด เด็กหญิงเดินมานั่งคุกเข่าอยู่หน้าบัลลังก์กษัตริย์ พลางยื่นถาดไม้ให้พระราชาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นผิดวิสัยเด็ก

“นี่พะย่ะค่ะ ยาอายุวัฒนะ เชิญท่านเสวยได้เลย”

พระราชาผู้แก่เฒ่า เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นทั่วร่างกาย ฝืนพยุงสังขาร ยื่นพระพักตร์มาดูดกลืนของน่าขยะแขยะในถาดไม้อย่างหิวกระหาย สิ่งนี้คือสมุนไพรวิเศษในกระเพาะหมาป่าสับละเอียดจนเละ พระราชาทรงเสวยจนหมด พระองค์ทรงเลียแม้ติดขอบถาด ไม่ยอมให้เสียเปล่า

ทันใดนั้นก็เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นกับพระองค์ พระเกศาขาวลีบบางค่อย ๆ ผลัดกลายเป็นสีดำดกเงางาม คิ้วด้วยก็เช่นกัน พระฉวีที่เหี่ยวย่น ค่อย ๆ กลับมาเต่งตึงอีกครั้ง รอยตกกระจางหายไปในพริบตา ร่างกายกลับมาดูล่ำสันไม่ผอมแห้งเหมือนเก่า กำลังหนุ่มกลับคืนมาอีกครั้ง จากชายชรากลายเป็นหนุ่มวัย 25 ปี ใช้เวลาเปลี่ยนแปลงไม่กี่นาที พระราชาผู้ครองเมืองยืนสง่าอยู่หน้าบัลลังก์ พระองค์ทรงลูบศีรษะเด็กน้อย ผู้ทำให้พระองค์กลับมาเป็นหนุ่มได้อีกครั้ง   

ตามตำราการแพทย์ประจำเมืองที่เขียนขึ้นโดยบรรพบุรุษของชาวเมือง ซึ่งตกทอดต่อกันมาจากรุ่นสู่รุ่นระบุเอาไว้ว่า มีสมุนไพรป่าชนิดหนึ่ง สามารถบรรเทาอาการทรมานได้ทุกชนิด หากทำให้สมุนไพรนี้ถูกย่อยไปบางส่วนในกระเพาะของหมาป่า แล้วนำกระเพาะทั้งชิ้นพร้อมสมุนไพรมารับประทาน จะมีสรรพคุณเป็นยาอายุวัฒนะ รักษาอาการแก่เฒ่า

จากเรื่องเล่าปรัมปรา ว่ากันว่าพระองค์ทรงครองเมืองนี้มา300 ปีแล้ว ทุก 50 ปีจะมีการวางแผนให้ได้มาซึ่งยาอายุวัฒนะตัวนี้ ทุกอย่างถูกจัดฉากให้เป็นไปตามแผนตั้งแต่เมื่อคืน โดยสองพรานผู้ออกล่าหมาป่าให้บาดเจ็บ อีก 50 ปีข้างหน้าหลานสาวของเด็กหญิงต้องสืบทอดหน้าที่ป้อนสมุนไพรแก่หมาป่า และล่อลวงมาฆ่าเอากระเพาะ เป็นหน้าที่ที่เลี่ยงไม่ได้ เพราะความรับผิดชอบนี้ตกทอดมาจากรุ่นสู่รุ่นในครอบครัวของเธอมาตั้งแต่อดีต

จบ