ประสาทเสีย
จี๊ด – ตอนที่ 2/3
เป็นเวลาเย็นเลยทีเดียวที่สองแม่ลูกกลับมาถึงบ้าน พวกเธอมาพร้อมรถส่งสินค้าจากร้านขายเครื่องเรือน ส่วนต้นไม้ที่ได้ซื้อไว้แล้วนั้น วันพรุ่งนี้ร้านจะนำมาลงปลูกให้ กว่าพนักงานของร้านขายเครื่องเรือนจะนำชั้นวางหนังสือ ชั้นวางโทรทัศน์ โซฟากำมะหยี่พร้อมโต๊ะสตูลลงบ้านลูกค้าเสร็จก็หัวค่ำ พอดีกับรถส่งสินค้าจากร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้า ที่นำสินค้ามาส่งซึ่งมีทั้งโทรทัศน์จอยักษ์ ชุดเครื่องเสียง ตู้เย็น หม้อหุงข้าว และชุดรับสัญญาณดาวเทียมซึ่งพรุ่งนี้จะมีช่างมาติดตั้งให้ สองแม่ลูกนั่งกินอาหารปรุงสำเร็จที่ซื้อมาจากร้านในตัวเมือง แก้วกิ่งยังสงสัยไม่หายที่แม่ของเธอซื้อต้นยี่โถทีเดียวเกือบสิบต้น “แม่คะ หนูถามจริง ๆ เถอะว่าแม่อยากได้ต้นยี่โถมาทำอะไรเยอะแยะขนาดนั้น” ยุพายิ้มให้กับท่าทีสงสัยของลูกสาวก่อนตอบไปว่า “ที่บ้านเรามีหนู!” “หนูเหรอคะ?” “ใช่...
จี๊ด – ตอนที่ 1/3
ยุพาช่วยแก้วกิ่ง ลูกสาวเพียงคนเดียวของเธอยกสัมภาระใบโตลงจากกระโปรงหลังรถเก๋งสีขาวสุดหรู สัมภาระที่ขนมานั้นมีมากมาย พวกเธอกำลังจะย้ายมาอยู่ที่นี่อย่างถาวร หลังจากแก้วกิ่งได้ฟ้องหย่าอดีตสามี ผู้เป็นเจ้าของธุรกิจส่งออกผลิตภัณฑ์ทางการเกษตร เนื่องจากจับได้ว่าอดีตสามีแอบไปทำสาวนักศึกษาท้องป่องถึงสองคน เธอเรียกค่าสินไหมจากเขาไม่น้อย มันมากพอจะตั้งตัวทำธุรกิจเล็ก ๆ สักอย่างที่นี่ได้ ยุพายกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ผุดขึ้นเต็มหน้าผาก หันเข้าไปมองสถานที่ที่เธอและลูกสาวจะย้ายมาอยู่ นี่คือบ้านหลังเก่าของเธอเอง เป็นบ้านที่สร้างมาจากน้ำพักน้ำแรงของสามีสุดที่รักผู้รับราชการทหาร หลังจากเขาเสียชีวิตขณะปฏิบัติหน้าที่ครั้งสุดท้าย ตอนบุกทะลายพวกลักลอบตัดไม้ ประจวบกับแก้วกิ่งสอบติดมหาวิทยาลัยชื่อดังในกรุงเทพได้ เธอจึงตัดสินใจทิ้งบ้านหลังนี้แล้วย้ายไปอยู่กรุงเทพกับลูกสาว นับเป็นเวลาสิบกว่าปีแล้วที่เธอไม่ได้กลับมาเยี่ยมบ้านหลังนี้ “ดีนะคะที่ตอนนั้นแม่ไม่ได้ขายบ้านหลังนี้ทิ้ง” แก้วกิ่งพูด “แม่ว่าถ้าแม่ทำอย่างนั้น...
ศูนย์สี่ตัว – ตอนที่ 4/4 จบ
เวลาของเด็กสาวเหลือน้อยลงไปทุกที เธอไม่ยอมดูนาฬิกาเลย เพราะถ้าทำอย่างนั้นเหมือนเป็นการนับถอยหลังให้จุดจบชีวิตของตนเองมาถึง ตอนนี้เธอสำนึกผิดแล้ว เธอรู้สึกโกรธตัวเองที่ทำแบบนั้นกับเพื่อนที่แสนดีอย่างเมษา หวังว่าเมษาคงจะอโหสิกรรมให้เธอ และผลจากการกระทำสิ้นคิดนั่นกำลังจะกลับมาเอาชีวิตเธอในอีกไม่ช้า แสงทองส่องประกายระยิบระยับมาจากริมทางข้างหน้า เมื่อมองดูให้ดีจึงรู้ว่าเป็นแสงจากวัดแห่งหนึ่งในย่านนี้ เด็กสาวนึกอยากทำบุญอุทิศส่วนกุศลไปให้เพื่อนสาวและตนเองในชาติหน้า หวังว่าชาติหน้าถ้ายังได้เกิดมาเป็นเพื่อนกันอีก ผลบุญครั้งนี้คงจะดลใจไม่ให้เธอทำอะไรผิดพลาดเหมือนอย่างชาตินี้อีก “พี่คะ แวะทำบุญที่วัดข้างหน้านี้หน่อยได้ไหม?” มีนาบอกสิงหา “อืม… ได้สิครับ เดี๋ยวพี่จะเลี้ยวให้นะ” สิงหาให้สัญญาณไฟกับรถคันที่อยู่ท้าย เขาบังคับรถเลี้ยวเข้าซุ้มศาลาวัดที่สร้างอย่างประณีตวิจิตรสวยงาม มีนาได้ทำบุญกวดน้ำอุทิศส่วนกุศลดั่งที่เธอตั้งใจ เสร็จจากนั้นสองนายตำรวจก็พาเธอกลับมายังสถานีตำรวจ โดยทั้งสองอาสาจะดูแลเธอเป็นอย่างดี...
ศูนย์สี่ตัว – ตอนที่ 3/4
เด็กสาวถือโทรศัพท์ด้วยมือข้างหนึ่งซึ่งสั่นเทา รู้ตัวอีกทีเธอก็กดรับสายแล้วยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูเสียแล้ว “สวัสดี…” น้ำเสียงแหบแห้ง ทว่าเย็นจับจิตดุจแผ่นน้ำแข็งกรีดผ่าขั้วหัวใจ เธอจำเจ้าของเสียงได้ มันเป็นเสียงแหบพร่าของชายแก่ที่โทรเข้าเครื่องของเมษาเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว “นาฬิกาชีวิตของคุณจะเดินอีกแค่สองรอบเท่านั้น หลังจากนั้นเราจะขอรับวิญญาณของคุณไป คุณเหลือเวลาอีกยี่สิบสี่ชั่วโมงเท่านั้น” “นี่มันเรื่องอะไร?” มีนาถามเสียงสั่น “ก็ตามโปรโมชั่นสุดพิเศษตอนนี้ไง” “โปรโมชั่นอะไร ฉันไม่เห็นรู้เรื่อง” ตื้ด… ดด ตื้ด… ดดด สายนั้นถูกตัดไป “เดี๋ยว!” มีนาลดโทรศัพท์ลง...
ศูนย์สี่ตัว – ตอนที่ 2/4
เมื่อหลายเดือนก่อนกระแสเบอร์มรณะเป็นที่ฮือฮามากในหมู่เด็กวัยรุ่นมัธยม เบอร์ที่ว่ากันว่าเป็นเบอร์ของยมทูต ซึ่งเมื่อโทรเข้าเครื่องของใครแล้ว คน ๆ นั้นจะเสียชีวิตในทันที ไม่น่าเชื่อว่าเรื่องที่ฟังดูเหลวไหลจะเกิดขึ้นจริงแล้ววันนี้ ในเย็นวันนั้นเอง เรื่องเบอร์โทรมรณะกลับมาเป็นที่โจษจันอีกครั้งบนสังคมออนไลน์ มันแพร่กระจายไปรวดเร็วมาก คนที่ขวัญอ่อนจริง ๆ ถึงขั้นปิดโทรศัพท์ของตนเองแล้วนำไปวางไว้บนหิ้งพระ ส่วนพวกหัวรั้นอยากลองดีก็โทรไปที่เบอร์มรณะ แต่กลับกลายเป็นว่าเบอร์นั้นยังไม่เปิดใช้บริการ มีนากลับมาถึงหอพักใกล้โรงเรียนที่ตนและเมษาเช่าอยู่ด้วยกัน บัดนี้เพื่อนคนสนิทของเธอไม่อยู่เสียแล้ว เมษาจากไปอย่างไม่มีวันกลับ มีนาเก็บข้าวของเครื่องใช้และเสื้อผ้าของเมษาเข้ากระเป๋า พรุ่งนี้พ่อแม่ของเมษาจะมาเอาข้าวของพวกนี้กลับ จากนี้ไปเธอต้องอยู่หอพักห้องนี้ตามลำพังจนกว่าจะเรียนจบมัธยม ผ่านพ้นเหตุการณ์เชียร์ลีดเดอร์สาวตายปริศนามาได้เกือบหนึ่งสัปดาห์แล้ว สารวัตรหนุ่มยังหาเหตุผลดี...
ศูนย์สี่ตัว – ตอนที่ 1/4
เสียงร้องเพลงเชียร์กีฬาดังอื้ออึงลั่นบริเวณสนามฟุตบอลของโรงเรียนมัธยมชื่อดังในตัวจังหวัดแห่งหนึ่ง แม้จะอยู่กลางที่โล่งแจ้ง แต่เสียงยังดังแสบแก้วหู นักกีฬาในชุดสีฟ้าคนหนึ่งรับลูกกลมที่เพื่อนส่งมาให้พักไว้ที่เท้า เขามองผู้เล่นฝั่งตรงข้ามที่วิ่งเข้ามาประกบซ้ายขวา ก่อนจะง้างขาเหนี่ยวลูกกลมเข้าประตูสุดแรง ขึ้นนำ 3-2 ชาวสีฟ้าที่ยืนให้กำลังใจนักกีฬาอยู่ข้างสนาม พร้อมใจกันตะโกนเสียงเซ็งแซ่ด้วยความดีใจที่สีของตัวเองทำประตูได้ เชียร์ลีดเดอร์สีเดียวกันรีบต่อตัวกันเป็นสามชั้น เพื่อข่มเชียร์ลีดเดอร์ฝั่งตรงข้าม พร้อมกันนั้นเสียงโห่ร้องด้วยความชอบอกชอบใจก็ดังขึ้นกราวใหญ่ ประสานกับเสียงปรบมือให้ผู้เป็นยอดสุดของปฏิมากรรมมนุษย์ชิ้นนี้ เด็กสาวผู้เป็นยอดสุดซึ่งยืนขาเดียวอยู่บนฝ่ามือของเพื่อนเชียร์ลีดเดอร์ชายในขณะนี้ กำลังอ้าแขนยิ้มร่ารับเสียงชื่นชมอย่างภาคภูมิใจ ไม่แปลกที่เสียงโห่ร้องจะดังสนั่นขนาดนี้ เพราะเธอผู้นี้ทั้งสวย ผิวขาวเนียนละเอียดลออ ตัวเล็กน่ารัก ถูกอกถูกใจหนุ่มน้อยหลายคน แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ไม่รู้พลาดอีท่าไหน...
รางวัลที่หนึ่ง – ตอนที่ 2/2 จบ
แม้ป้าแช่มจะสังขารไม่อำนวยต่อการออกแรงหนัก ๆ แถมยังมีอาการข้อเข่าเสื่อมรุมเร้า ถึงอย่างนั้นแกยังวิ่งได้คล่องปรือตามไอ้ปี๊ดไปติด ๆ ทั้งสองออกแรงวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต คนหนึ่งอยากได้ของของคนอื่นมาเป็นของตน ส่วนอีกคนอยากได้ของอันเป็นของตนกลับคืน พวกเขาซอกแซกไปตามหมู่บ้านที่ร้างผู้คน เนื่องจากออกไปใช้แรงงานแลกเงิน ไอ้ปี๊ดมันคิดว่าป้าแช่มวิ่งนาน ๆ ก็คงเหนื่อยและหยุดตามไปเอง แต่ที่ไหนได้ ป้าแช่มแกอึดกว่าที่คิด ยังวิ่งตามมาอย่างไม่ลดละ ไอ้ปี๊ดออกแรงวิ่งต่อไม่ไหวแล้ว เรี่ยวแรงที่ขาผอมกะหร่องหายไปหมด เหลียวไปมองด้านหลังเห็นป้าแช่มยังวิ่งตามมาด้วยใบหน้าเหี้ยมขึง มันต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว ไม่อย่างนั้นเงินยี่สิบล้านในรูปของสลากกินแบ่งหลุดหายไปแน่ ข้างหน้าเป็นทางแยก...
รางวัลที่หนึ่ง – ตอนที่ 1/2
ชายวัยรุ่นร่างกะหร่อง วิ่งซอกแซกไปตามซอกซอยในหมู่บ้านอันแออัด เพื่อหนีเจ้าหนี้ที่ยกพรรคพวกมาทวงเงินค่าพนักบอลที่มันค้างจ่าย กูรูฟุตบอลในเว็บไซต์บอกอย่างมั่นใจว่าปีนี้ทีมหงส์ไฟจะกลับมาคืน “ฟอร์ม” มันเชื่อตามนั้น จึงเดิมพันแบบจัดหนัก ผลสุดท้ายกลับเจ็บหนัก เพราะทีมหงส์ไฟถ่านหมดจนต้องคืน “ฟอร์มาลีน” ตกรอบแรกก่อนใครเพื่อน ชายวัยรุ่นหนีกลุ่มคนอายุไล่เลี่ยกัน 2-3 คนที่ไล่ตามหลัง โชคดีที่พวกนั้นไม่ใช่คนในพื้นที่ คงรู้จักซอกซอยภายในหมู่บ้านนี้ไม่ดีเท่ามัน เดี๋ยวหลบซ้าย เลี้ยวขวา เข้าหลืบ มุดช่อง พวกนั้นคงงงว่ามันหายไปไหน แต่ยังไม่ทันได้หลบซ้ายก็มีพรรคพวกของเจ้าหนี้อีกคนขับรถจักรยานยนต์มาตัดหน้า แล้วถีบเข้ายอดอกอย่างแรง...
