เป็นเวลาเย็นเลยทีเดียวที่สองแม่ลูกกลับมาถึงบ้าน พวกเธอมาพร้อมรถส่งสินค้าจากร้านขายเครื่องเรือน ส่วนต้นไม้ที่ได้ซื้อไว้แล้วนั้น วันพรุ่งนี้ร้านจะนำมาลงปลูกให้ กว่าพนักงานของร้านขายเครื่องเรือนจะนำชั้นวางหนังสือ ชั้นวางโทรทัศน์ โซฟากำมะหยี่พร้อมโต๊ะสตูลลงบ้านลูกค้าเสร็จก็หัวค่ำ พอดีกับรถส่งสินค้าจากร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้า ที่นำสินค้ามาส่งซึ่งมีทั้งโทรทัศน์จอยักษ์ ชุดเครื่องเสียง ตู้เย็น หม้อหุงข้าว และชุดรับสัญญาณดาวเทียมซึ่งพรุ่งนี้จะมีช่างมาติดตั้งให้
สองแม่ลูกนั่งกินอาหารปรุงสำเร็จที่ซื้อมาจากร้านในตัวเมือง แก้วกิ่งยังสงสัยไม่หายที่แม่ของเธอซื้อต้นยี่โถทีเดียวเกือบสิบต้น
“แม่คะ หนูถามจริง ๆ เถอะว่าแม่อยากได้ต้นยี่โถมาทำอะไรเยอะแยะขนาดนั้น”
ยุพายิ้มให้กับท่าทีสงสัยของลูกสาวก่อนตอบไปว่า
“ที่บ้านเรามีหนู!”
“หนูเหรอคะ?”
“ใช่ มันมีมานานแล้ว ตั้งแต่สร้างบ้านเสร็จใหม่ ๆ เลย แม่พยายามหาทุกวิถีทางในการกำจัดมัน แต่มันก็ยังไม่หายไปเสียที ไอ้หนูพวกนี้มันขยายพันธุ์เร็วนะ ไม่รู้ตอนนี้จะมีกันสักกี่ร้อยตัว สงสัยคงอยู่กันเป็นนิคมเลยมั้ง”
“แม่อยากกำจัดมันโดยการปลูกต้นยี่โถไว้ในบ้านเยอะ ๆ น่ะเหรอคะ หนูว่าจ้างบริษัทที่เขารับกำจัดมาจัดการจะได้ผลดีกว่าไหม?”
“ก็แม่ไม่ชอบสารเคมีนี่”
หลังเสร็จจากอาหารเย็น สองแม่ลูกก็พากันมาทดสอบโทรทัศน์เครื่องใหม่ด้วยกันที่ห้องนั่งเล่น บ้านของพวกเธอคงอยู่ไกลจากสถานีส่งสัญญาณมาก คุณภาพของภาพที่รับได้จึงไม่ดีเท่าไหร่ ดาราหน้าใหม่ที่มาเล่นละครรีเมคก็เล่นแข็งอย่างกับหุ่นกระบอก พระนางตีบทกันไม่แตกและแสดงไม่เข้าคู่กัน สู้ต้นฉบับที่ยุพาเคยดูสมัยเป็นสาวไม่ได้
ถึงจะไม่ประทับใจนักแสดงเท่าไหร่ แต่ยุพาก็ดูจนจบตอนและมีทีท่าว่าเธอจะติดจนอดใจรอดูตอนต่อไปในวันพรุ่งนี้แทบไม่ไหว ยุพากำลังจะไปนอน แต่แก้วกิ่งจะอยู่ดูรายการทอล์คโชว์ต่อ ยุพาไม่ว่าอะไร เพียงแต่เตือนว่าพรุ่งนี้แก้วกิ่งมีนัดกับผู้รับเหมาเรื่องดูที่ดิน พูดแค่นั้นเธอก็ขึ้นห้องนอน
จี๊ด!
เสียงหนูร้องและวิ่งลนลาน เมื่อรู้สึกถึงแรงประตูกระทบบานกบ ยุพาแหงนมองพลางคาดคะเนดูว่ามันคงมีกันสัก 7-8 ตัวใต้เพดานแผ่นนั้น อยู่กันเป็นครอบครัวเลยสินะ
จี๊ด… ดดด จี๊ด ๆ ๆ ๆ
เสียงที่ยุพาเกลียดและไม่อยากได้ยินที่สุดในชีวิต พร้อมใจกันดังขึ้นเมื่อหัวเธอถึงหมอน ไอ้หนูพวกนี้จงใจแกล้งกันชัด ๆ ไว้ถึงคราวของเธอบ้าง พวกมันจะร้องไม่ออก เสียงนั้นยังคงดังต่อไปไม่หายไปไหน ท่าทางมันจะตามเข้าไปในฝันของเธอให้ได้
ครั้งสิบกว่าปีก่อนที่ยุพาอาศัยอยู่ที่บ้านหลังนี้ เธอเคยวางกาวดักหนูไว้ในห้องครัว หลังจากเห็นหนูสีดำตัวใหญ่วิ่งผ่านระหว่างกำลังทำอาหารเย็น ผลคือรุ่งเช้าหนูตัวที่ว่าติดหนึบอยู่กับกาวเหนียวที่เธอวางดักไว้ จากนั้นเธอกำจัดมันโดยการขุดหลุมฝังมันทั้งเป็นไว้ที่หลังบ้าน นั่นเป็นครั้งแรกที่ยุพามีความสุขกับการกำจัดหนู
ไม่กี่วันถัดจากนั้น เสียงน่ารำคาญบริเวณหัวเตียงปลุกเธอขึ้นมาในตอนเช้า เธอดันเตียงหลบไปชิดข้างฝาอีกด้านหนึ่งของห้องนอน สิ่งที่เห็นทำเธอตะลึง ลูกหนูตัวสีแดงกว่าสิบตัวกระจุกเป็นกลุ่มอยู่ตำแหน่งที่เป็นหัวเตียงของเธอ เมื่อคืนมีแม่หนูมาแอบคลอดลูกไว้ตรงนี้ เธอคิดแผนกำจัดลูกหนูพวกนี้ออกในทันที
เริ่มโดยการจัดการกวาดพวกมันใส่ถุงพลาสติก จากนั้นห่อด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์หนาหลายชั้นจนกลายเป็นลูกบอล แล้วรัดให้อยู่ด้วยหนังยางมัดถุงแกง เธอนำลูกบอลที่บรรจุชีวิตหนูตัวน้อยกว่าสิบตัว ไปให้เด็กแถวบ้านใช้เตะเล่น เด็ก ๆ ชอบกันใหญ่และบอกว่าอยากได้เพิ่มอีก นั่นทำให้เธอเริ่มกระหายในการล่าหนู
ยุพาตื่นจากนิทราอันยาวนาน เธอลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิบนเตียง พลางบิดขี้เกียจแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง เมื่อก่อนถ้ามองออกไปจะเห็นต้นไม้ขึ้นเขียวครึ้ม แต่หลังจากไปอยู่กรุงเทพเสียนาน ต้นไม้พวกนั้นไม่มีคนดูแลก็พากันแห้งตายหมด และวันนี้บรรยากาศขจีแบบนั้นกำลังจะกลับมา ต้นไม้ที่ได้สั่งซื้อไว้ตั้งแต่เมื่อวาน ทางร้านจะนำมาลงปลูกให้ในวันนี้ เธออยากเห็นต้นยี่โถดอกสีชมพูปลูกล้อมบ้านเธอเร็ว ๆ แล้ว
ตุ้บ!
ของหนักตกลงกลางตักยุพา เธอก้มลงมองเห็นเป็นหนูสีดำตัวใหญ่เท่าลูกหมาจ้องเขม็งมองหน้าเธอ มันร้องจี๊ด ๆ แล้วกระโจนเข้าใส่ ใช้เล็บสกปรกตะกุยหน้าเธอ
“กรี๊ด!”
ยุพาร้องเด้งตัวลุกขึ้นจากเตียง ไม่มีหนูบนตักเธอ ไม่มีบาดแผลบนใบหน้า มีแต่เหงื่อเม็ดเป้งเกาะอยู่เต็ม เธอฝันไปและตอนนี้เธอตื่นแล้ว เธออยากอาบน้ำผลัดเสื้อผ้าเสียหน่อย อากาศของฤดูร้อนทำเธอเหงื่อออกจนเสื้อผ้าชุ่มไปหมด
ร้านขายต้นไม้นำต้นไม้ที่สั่งไว้มาลงให้แต่เช้า ยุพาต้องเข้าไปกำกับคนงานว่าต้องนำต้นไหนลงตรงไหนบ้าง ประจวบกับช่างจากร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้ามาติดตั้งจานรับสัญญาณดาวเทียม ยุพาจำเป็นต้องทำอาหารกลางวันเลี้ยงทุกคน เพื่อเป็นการแสดงออกถึงน้ำใจไมตรี กว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยก็เป็นเวลาเย็นเสียแล้ว วันนี้เป็นวันที่ยุพาเหนื่อยกว่าวันไหน ๆ เนื่องจากแก้วกิ่งไม่อยู่บ้าน เพราะออกไปพบเพื่อนสนิทหนุ่มผู้รับเหมาก่อสร้างเพื่อคุยเรื่องตึกแถวที่จะสร้าง
แก้วกิ่งกลับบ้านมาอย่างหน้าชื่นตาบาน เรื่องสร้างตึกแถวดำเนินการไปได้เร็วกว่าที่เธอคิดไว้ อีกไม่นานคงได้เห็นมันตั้งตระหง่านเด่นสะดุดตาคนทั่วไปที่ผ่านไปมา
ละครเรื่องโปรดออกอากาศแล้ว วันนี้สองแม่ลูกได้รับชมภาพที่คุณภาพดีขึ้นกว่าเดิมมาก เนื้อเรื่องก็เข้มข้นน่าติดตามขึ้นเรื่อย ๆ ยิ่งดูยุพาก็ยิ่งตกหลุมรักในเสน่ห์ของพระเอกหุ่นกระบอกคนนั้น
ละครจบแล้ว สองแม่ลูกแยกย้ายกันกลับขึ้นห้องไปนอน เพราะต่างคนต่างเหนื่อยมาทั้งวัน เมื่อเข้ามาถึงห้องยุพาถึงกับตกใจ มุมฟูกนอนด้านหนึ่งถูกแทะจนขาด นุ่นที่ยัดอยู่ข้างในทะลักออกมาเกลื่อนพื้น ต้องเป็นฝีมือของหนูบ้าพวกนั้นแน่ ๆ พวกหนูนรก! อยู่สุขไม่เป็น
ยุพาลงไปเอาไม้กวาดกับที่ตัก เพื่อมาจัดการเก็บกวาดทำความสะอาดห้องของเธอ ขณะที่เธอกลับเข้ามานั้นเองก็พบกับหนูวันเจริญพันธุ์สี่ตัวกำลังกัดแทะรอยแหว่งเดิมนั้นอย่างเมามัน ยุพาเปลี่ยนมาจับตรงโคนของด้ามไม้กวาด โดยเอาส่วนที่เป็นปลายชี้ไปข้างหน้า สองเท้าค่อย ๆ ย่างเข้าไปใกล้อย่างเงียบ ๆ เธอเงื้อไม้กวาดขึ้นสุดแขนแล้วฟาดลงอย่างรวดเร็ว หวังให้โดนหนูเพียงสักตัว
เฟี้ยว…ววว
ตุ้บ! ตุ้บ! ตุ้บ!
เธอกระหน่ำตีไม่ยั้ง ไอ้หนูพวกนี้มันสมควรตาย โทษฐานทำลายข้าวของเสียหาย ไม่รู้สัตว์เดรัจฉานพันธุ์นี้จะเกิดมาให้รกโลกทำไม เพราะไม่เห็นพวกมันจะเป็นประโยชน์อะไรสักอย่าง
ยุพาตีหนูตายคาที่ได้สองตัว อีกตัวหนึ่งพยายามหนีในสภาพร่อแร่ แต่เธอหันไปตีมันหัวแบะได้ทัน ส่วนอีกตัวโดดไต่เสา หลบเข้ารอยแตกบนเพดานไปอย่างรวดเร็ว
เธอพักหอบพลางคิดไปด้วยว่าจะจัดการกับศพหนูทั้งสามอย่างไรดี ระหว่างนั้นแก้วกิ่งก็โผล่เข้ามาพลางถามว่าเกิดอะไรขึ้น ผู้เป็นแม่เล่าไปตามจริง แล้วถามกลับว่าคิดเห็นอย่างไรกับการกำจัดศพหนูพวกนี้ ลูกสาวตอบมาว่าให้เอาไปทิ้งในถังขยะหน้าบ้าน รอรถเทศบาลมาเก็บพรุ่งนี้เช้า แต่ยุพาค้านอยู่ในใจ เพราะความเห็นของลูกสาวออกจะเรียบง่ายไปหน่อย
หญิงวัยกลางคนเดินหิ้วถุงพลาสติกเปื้อนเลือด มาตามแสงสลัวจากเสาไฟข้างถนน ออกมาจนถึงสี่แยกกลางหมู่บ้าน สี่แยกที่ซอยทั้งสามและทางออกสู่ถนนใหญ่มาบรรจบกันซึ่งมีหมาจรจัดฝูงหนึ่งเป็นเจ้าถิ่น ตอนที่ยุพาไปถึง พวกมันกำลังนอนหงอย แต่ละตัวมีสภาพซูบผอม หวังว่าศพหนูสามตัวนี้จะพอประทังปากท้องพวกมันได้บ้าง
เธอหยุดกลางสี่แยก วางถุงพลาสติกลงแล้วคลี่ปากถุง จากนั้นก้าวถอยออกมาอยู่ในระยะปลอดภัย กลิ่นคาวเลือดลอยไปตามอากาศ ปะทะกับสัมผัสรับกลิ่นอันว่องไวเป็นพิเศษของเหล่าบรรดาหมาจรจัด พวกมันยกหัวขึ้นมาอย่างสนใจ ค่อย ๆ เข้ามาด่อม ๆ มอง ๆ พอรู้ว่าเป็นหนูก็แข่งกันกระโจนแย่งกันขย้ำสัตว์ตัวน้อยที่ตายแล้ว
ร่างเล็ก ๆ ของหนูทั้งสามตัวฉีกกลางอากาศ เลือดสาดกระเซ็นเป็นเม็ดติดตามหน้าของบรรดาเจ้าหมาหิวโซเหล่านั้น เธอแสยะยิ้ม พวกหนูเกิดมามีประโยชน์แค่เป็นอาหารของสัตว์เดรัจฉานด้วยกันเท่านั้นเอง
กินอาหารเช้าเสร็จ แก้วกิ่งก็รีบออกจากบ้านเพื่อไปพบกับผู้รับเหมาก่อสร้างคนสนิท วันนี้ทั้งสองนัดกันไปดูวัสดุตกแต่งภายในกันที่ต่างจังหวัดใกล้ ๆ ช่วงนี้แก้วกิ่งอาจต้องออกตะลอนไปโน่นนี่นั่นอยู่บ่อย ๆ เนื่องจากกำลังเป็นช่วงเตรียมการก่อสร้าง เธอต้องตัดสินใจเลือกอะไรหลาย ๆ อย่าง เพื่อให้การก่อสร้างเป็นไปด้วยความราบลื่นและออกมาตรงใจเธอมากที่สุด
วันนี้เป็นอีกวันที่ยุพาอยู่บ้านตามลำพัง เธอไม่รู้สึกเหงาและไม่เคยนึกอยากเลี้ยงสัตว์สักตัวไว้เป็นเพื่อน เธอเกลียดสัตว์ทุกชนิด เพราะพวกมันนำมาซึ่งปัญหามากกว่าประโยชน์ อยู่บ้านเพียงอ่านหนังสือสักเล่มเธอก็หายเหงาแล้ว
