พวงมาลัยบังคับทิศทางรถกลายเป็นตักของเมียให้คนขับหนุนนอนไปเสียแล้ว ทุกคนบนรถนั่งหลับปุ๋ยไม่รู้สึกถึงอาการฉวัดเฉวียนของรถ พรุ่งนี้คงได้ออกข่าวโทรทัศน์ใหญ่โต เมื่อรถทัวร์ลวดลายการ์ตูนสีสันสดใสพุ่งมาด้วยความเร็วเต็มที่ อัดกับรถขนน้ำมันที่แล่นอยู่อีกช่องเดินรถ ซึ่งวิ่งมาด้วยความเร็วสูงไม่แพ้กัน น้ำมันที่บรรทุกมาเต็มอัตราทะลักออกมาจากถังบรรจุ เมื่อได้ทำความรู้จักกับสะเก็ดไฟที่เกิดจากโลหะเสียดสีกันก็กลายเป็นไฟลุกท่วม
ตู้ม!
เฮือก!
ป้าแก้วตกใจ หายใจเฮือกใหญ่เอาอากาศเข้าปอด อาการนี้ทำให้ลัดดาที่นั่งหลับอยู่ข้าง ๆ พลอยหลุดจากนิทราตามมาด้วย เธอเพียงแค่ฝันไป มันเป็นเพียงแค่ความฝันเท่านั้น
“เป็นอะไรไปคะพี่แก้ว?” ลัดดางัวเงียถาม
ป้าแก้วระลึกถึงความฝัน เธอรู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมาเสียอย่างนั้น บอกกับลัดดาเสียงเหนื่อย ๆ “พี่ฝัน… พี่ฝันร้าย”
“ฝันร้ายเหรอคะ?” ลัดดาทวนคำ
ป้าผกาและพจมานที่นั่งหลับก็ตื่นขึ้นมาด้วยเหมือนกัน
“เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” ป้าผกาถาม
“พี่แก้วเขาฝันร้ายค่ะ” ลัดดาตอบป้าผกา แล้วหันมาพูดกับป้าแก้ว “ไม่เป็นไรนะคะ มันก็แค่ความฝัน”
“แต่พี่ใจคอไม่ดีเลย รู้สึกเหมือนจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับพวกเราทั้งหมดบนรถคันนี้” ป้าแก้วยังไม่หายจากอาการเหนื่อย
“อย่าคิดมากไปเลยค่ะ โบราณว่าไว้ว่าฝันร้ายจะกลายเป็นดี บางทีพวกเราทั้งหมดอาจกำลังจะพบเจอกับโชคดีก็เป็นได้นะคะ” พจมานพูดปลอบใจ
ป้าแก้วพยักพเยิดแล้วทิ้งตัวพิงเบาะ ลัดดาเห็นดังนั้นก็ลูบไหล่ปลอบใจ ท่าทางแกจะคิดมากกับความฝันของแกจริง ๆ
ผู้โดยสารทั้งคันรถมีลืมตาตื่นอยู่แค่ 4 คนแถวสุดท้าย พวกเธอเป็นคนกลุ่มแรกที่ลงจากรถทัวร์ แล้วได้ตื่นตากับความยิ่งใหญ่ของสิ่งก่อสร้างที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า รถทัวร์จอดเทียบโรงแรมหรูสูงเก้าชั้น เมื่อแหม่มบอกว่าที่นี่คือที่พักสำหรับกิจกรรมในครั้งนี้ ผู้โชคดีทั้งรถที่ลืมตาตื่นต่างก็ฮือฮา ช่างผิดจากที่ลัดดาคาดหวังไว้ราวฟ้ากับเหว บริษัทนี้ไม่ได้กระจอกอย่างที่เคยดูถูกไว้
แหม่มบอกว่าห้องพักของพวกเธออยู่ชั้นสี่ แต่ละห้องพักได้สองคน ลัดดาตัดสินใจชวนป้าแก้วพักห้องเดียวกัน แกไม่ตอบได้แต่ผงกหัวเบา ๆ ส่วนป้าผกากับพจมานพักอยู่ด้วยกัน ห้องข้างกันนี้เอง
ห้องพักไม่ได้ใหญ่โตโก้หรูเหมือนอย่างในหนังในละคร แต่การจัดตกแต่งก็ดูมีรสนิยมดี เตียงเดี่ยวสองหลังวางขนานกันอยู่ฝั่งขวามือ บนหัวเตียงเป็นกระจกหน้าต่าง เปิดม่านมองออกไปเห็นทัศนียภาพอันสวยงามของหาดทราย ฝั่งซ้ายเป็นตู้เสื้อผ้าและโต๊ะเครื่องแป้ง ลึกเข้าไปเป็นห้องน้ำ
ลัดดาและป้าแก้วตกลงกันว่าลัดดาจะนอนเตียงหลังในสุด ส่วนอีกหลังเป็นของป้าแก้ว ในเวลาที่ทุกคนต่างตื่นเต้นกับสถานที่ กลับมีแต่ป้าแก้วนี่แหละที่นั่งเหงาหงอยเศร้าซึมอยู่เพียงคนเดียว เห็นอย่างนี้ลัดดาก็พลอยหมดสนุกลงไปด้วย
“ยังคิดมากอยู่เหรอคะ? ปล่อยมันผ่านไปเถอะค่ะ อุตส่าห์มาถึงที่นี่แล้ว ก็ควรจะสนุกมากกว่านะคะ” ลัดดาพูด
ป้าแก้วถอนใจเฮือกใหญ่
“พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเอามาคิดมากทำไม แต่ใจคอมันไม่ดียังไงไม่รู้ บอกไม่ถูกเหมือนกัน แย่จังเลยนะที่พี่เป็นแบบนี้ พานพาน้องลัดดาหมดสนุกไปด้วยเลย”
“ไม่หรอกค่ะ เดี๋ยวหนูนี่แหละจะทำให้พี่แก้วรู้สึกสนุกขึ้นเอง”
“ขอบใจจ้ะ” ป้าแก้วยิ้มให้
ถัดจากนั้นสองชั่วโมง กิจกรรมแรกก็เริ่มขึ้น แหม่มเรียกทุกคนมาที่ห้องจัดเลี้ยงขนาดเล็กห้องหนึ่ง ที่นี่มีโต๊ะรับประทานอาหาร แต่ยังไม่มีอาหาร กิจกรรมนี้คือแนะนำตัวเองเพื่อสานสัมพันธ์กับผู้โชคดีคนอื่น ๆ
จากที่ได้ฟังป้าผกาแนะนำตัวเอง เธอเป็นคนที่กินอาหารเสริมยี่ห้อเอบีซีมานานที่สุด ประมาณเ 9 เดือน แกเปิดร้านขายเสื้อผ้าวัยรุ่นแถวมหาวิทยาลัย และเปิดบริการดูดวงด้วยไพ่ยิปซีควบคู่ไปด้วย เชื่อได้เลยว่าต่อจากนี้สาวร่างท่วมทั้งหลายแถวนี้ คงต่อคิวขอให้ป้าผกาทำนายดวงให้ แต่ขออภัย ครั้งนี้ป้ากะมาพักผ่อนเต็มที่ ไม่ได้นำเครื่องมือทำกินติดตัวมาด้วย
พจมานบอกว่าตัวเองเป็นลูกผู้ว่าจังหวัดหนึ่ง กินอาหารเสริมนี้มา 7 เดือนเห็นจะได้ รู้สึกพอใจกับผลดีที่มีต่อสุขภาพ เธอมีความสุขกับการกินมากขึ้นกว่าแต่ก่อน จนน้ำหนักเพิ่มเฉลี่ยเดือนละเกือบ 5 กิโลกรัม เธอบอกว่าเธอสะสมตุ๊กตาบาร์บี้มาตั้งแต่ยังเล็ก จนถึงตอนนี้มีร่วมสองร้อยตัวได้ ในแต่ละปีเธอมักจะได้รับอนุญาตจากคุณพ่อ ให้เดินทางไปพักผ่อนต่างประเทศในช่วงปิดเทอม และปิดเทอมที่จะถึงนี้ เธอวางแผนจะไปเกาหลีเพื่อตามรอยซีรี่ส์ที่เธอประทับใจ พจมานเธอคงอ่านหนังสือน้อยไป จนดูไม่ออกว่าสายตาของคนฟังแต่ละคนนั้นเปี่ยมไปด้วยความหมั่นไส้
ป้าแก้วแกคงยังคิดมากเรื่องฝันร้าย แหม่มถามคำแกตอบคำ บอกแค่ว่ากินอาหารเสริมนี้มา 5 เดือน ตัวเองเปิดแผงขายหนังสือ แนะนำตัวแค่นี้เธอก็ขอตัวกลับไปนั่งที่เดิม
เมื่อแนะนำตัวเองครบหมดทุกคน แหม่มก็เอาป้ายชื่อมาแจกสำหรับห้อยคอ บนป้ายนั้นมีชื่อและหมายเลขลำดับ ป้าแก้ว ลัดดา ป้าผกาและพจมานได้ลำดับเรียงกัน ซี-13, ซี-14, ซี-15 และ ซี-16
คืนนี้บริษัทเลี้ยงอาหารหรูมื้อใหญ่ แต่ละอย่างล้วนเป็นของชอบของสาวเจ้าเนื้อทั้งนั้น ทั้งของทอดต่าง ๆ สเต็ก สปาเก็ตตี้ เบเกอรี่ น้ำหวานต่าง ๆ นานา ใครอยากกินอาหารเพื่อสุขภาพจำพวกสลัดอย่ามาถามหาเอาแถวนี้ เลี้ยงเยอะขนาดนี้ เหมือนจะขุนทุกคนให้อ้วนกว่าเดิมอย่างนั้นแหละ
พรุ่งนี้แหม่มนัดสาว ๆ ไว้ 9 โมงเช้าที่ห้องโถงชั้นล่าง เมื่อมาพร้อมทุกคนแล้วจะเดินเท้าไปยังหาดที่จะจัดกิจกรรม เธอรับรองว่ากิจกรรมพรุ่งนี้สนุกถูกใจทุกคนแน่นอน เสร็จจากมื้ออาหารแล้ว สาว ๆ ก็แยกย้ายกันกลับเข้าห้องพัก
หลังจากอาบน้ำเรียบร้อย ป้าแก้วก็เข้านอนแต่ตัวค่ำ ไม่อยู่ดูหนังโรแมนติกเป็นเพื่อนลัดดาที่อยู่ดูจนถึงดึก ลัดดาชอบเคเบิลของทางโรงแรม แม้ช่องรายการจะไม่เยอะเป็น 200-300 ช่องเหมือนที่บ้านของเธอ แต่ช่องรายการต่าง ๆ ของที่นี่เป็นช่องคุณภาพทั้งนั้น ไม่มีช่องที่ขายของทั้งวันให้เห็นเลย
เช้านี้อากาศสดใส เสียงเคาะประตูห้องปลุกลัดดาให้ตื่นเดินมาดู เมื่อเปิดประตูก็พบกับบริกรหนุ่มเข็นรถนำอาหารเช้าสองจานใหญ่มาให้ เธอกล่าวขอบคุณ ก่อนที่บริการหนุ่มจะกลับไป อาหารมื้อเย็นเมื่อวานยังทำเธออิ่มอยู่เลย ยังไม่อยากรับประทานอาหารเช้าตอนนี้ นี่เพิ่งจะ 7 โมงกว่า หันไปดูป้าแก้วเห็นแกยังนอนกรนเบา ๆ ไม่อยากปลุกจึงเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเข้าห้องน้ำจัดการอาบน้ำให้ร่างกายสดชื่นกระปรี้กระเปร่า
ลัดดาเสร็จภารกิจราว 8 โมง กลิ่นอาหารเช้าจานใหญ่ลอยมาเตะจมูกชวนน้ำลายไหล เมื่อแต่งตัวชุดสวยเรียบร้อยแล้วก็เดินมาปลุกป้าแก้วให้ลุกขึ้นมากินอาหารเช้าด้วยกัน
“พี่แก้วคะ ตื่นมากินอาหารเช้าด้วยกันเถอะค่ะ” เธอเรียกและเขย่าไหล่ป้าแก้วอยู่อย่างนี้จนถึงรอบที่ 3 กว่าป้าแก้วแกจะตื่น
ป้าแก้วพูดกับลัดดาน้ำเสียงไม่สดใสเอาเสียเลย
“กินก่อนเถอะจ้ะ วันนี้พี่รู้สึกไม่สบาย คงจะไปร่วมกิจกรรมกับคนอื่น ๆ ไม่ไหว ฝากน้องลัดดาบอกคุณแหม่มด้วยนะ”
“อย่างนั้นเหรอคะ แล้วพี่แก้วจะกินยาสักหน่อยไหม เดี๋ยวหนูลงไปซื้อให้”
“ไม่เป็นไรจ้ะ ได้นอนพักอีกสักหน่อยก็คงหาย”
“งั้นเดี๋ยวหนูบอกพี่แหม่มให้ หายไว ๆ นะคะ”
“ขอบใจจ้ะ”
พูดจบป้าแก้วก็นอนต่อ ส่วนลัดดาหลังจากจัดการสวาปามอาหารเช้าจานใหญ่จนเกลี้ยง ก็เดินมาที่ห้องของป้าผกาและพจมานซึ่งอยู่ข้าง ๆ เล่าเรื่องของป้าแก้วให้ฟัง แล้วป้าแก้วก็กลายเป็นที่วิพากษ์วิจารณ์ไปเสีย
“ท่าทางจะเป็นเอามากนะ ไม่สบายเพราะคิดมากเรื่องความฝันแน่ ๆ เลย” ป้าผกาว่า
“มีโอกาสเป็นไปได้นะคะ มีอยู่ครั้งหนึ่ง คุณหญิงย่าของหนูเคยฝันว่ามีโจรมาขโมยเครื่องเงินของท่านไปทั้งชุด ท่านคิดมากเรื่องนี้จนล้มป่วย ก็เครื่องเงินชุดนั้นราคาตั้ง 5 ล้านนี่คะ” พจมานพูด
ลัดดาและป้าผกามีสีหน้าหมั่นไส้ขึ้นมาทันทีเวลาพจมานคุยโม้โอ้อวดเรื่องความร่ำรวยของครอบครัวเธอ พจมานดูคนไม่ออกเหรอว่าสีหน้าแบบนี้พวกเขาคิดอย่างไรกับเธอ ทั้ง 3 สาวลงไปร่วมกิจกรรมเวลา 9 โมงเช้าเป๊ะ บรรยากาศข้างนอกตอนนี้มืดฟ้ามัวดิน ไม่สมกับเป็นพื้นที่ทะเลเลย แต่กิจกรรมที่จัดนั้นสนุกถูกใจสาว ๆ มาก
วันนี้มืดฟ้ามัวดินทั้งวันจริง ๆ ผิดกับเมื่อวานที่แดดกำลังดี น่าลงเล่นน้ำ นี่จวนจะ 5 โมงเย็นแล้ว ตะวันยังไม่โผล่มาให้เห็น สาว ๆ วางแผนจะถ่ายรูปตะวันลาลับขอบทะเลเสียหน่อยเป็นอันต้องผิดหวังไป แล้วสิ่งที่ทุกคนกลัวก็เกิดขึ้น ฝนที่ตั้งเค้าขู่มาตั้งแต่หัววัน บัดนี้ร่วงลงมาราวฟ้าถล่ม
