ปรัมปรา – ตอนที่ 2/2 (จบ)
เด็กสาวเดินไปดูใกล้ ๆ เห็นแผลเหวอะที่ลำตัวของหมาป่าตัวนั้น โดนพรานผู้ชั่วร้ายยิงหรืออย่างไรนะ เธอสามารถจะช่วยอะไรหมาป่าตัวนี้ได้บ้าง คงใจดำน่าดูถ้าเธอปล่อยให้ความตายมาพรากชีวิตมันไป จริงสิ! เห็ดในตะกร้าที่เธอหิ้วอยู่นั้น มีสรรพคุณทางการรักษามหาศาลนี่นา หากหมาป่าเคราะห์ร้ายตัวนี้ได้กินมันแล้ว ต้องหายจากความเจ็บปวดทรมานแน่ แต่สมุนไพรนี้มีไว้สำหรับพระราชา เธอจะเอามาให้หมาป่ากินไม่ได้ มองดูหมาป่าก็รู้สึกสงสารขึ้นมาจับใจ จะทำอย่างไรดีนะ? เด็กหญิงตัดสินใจหยิบสมุนไพรออกจากตะกร้ามาให้หมาป่ากิน เธอยื่นเข้าไปใกล้ปากแต่มันไม่ยอมงับ เธอจึงแง้มปากของมันขึ้นเล็กน้อย แล้วยัดสมุนไพรใส่ปาก มันไม่ยอมเคี้ยว คงไม่มีแรงเหลือ เด็กสาวภาวนาขออย่าให้การช่วยเหลือนี้ไร้ค่า เธอหิ้วตะกร้าเปล่าเดินกลับเมืองด้วยความเปี่ยมสุข...
ปรัมปรา – ตอนที่ 1/2
ในค่ำคืนอันเหน็บหนาว กลางป่าลึกบนภูเขาสูง หมาป่าขนสีเงินกำลังวิ่งหนีสุดชีวิต นายพรานหัวใจเหี้ยมโหดสองคนแบกปืนกระบอกยักษ์ในมือวิ่งตามหลังมา พวกเขาส่องมันมาที่หมาป่า สัตว์ที่ได้ชื่อว่าเป็นเดรัจฉาน ปัง! นัดแรกเฉียดขาหลังไปนิดเดียวเท่านั้น นับว่ายังโชคดีที่ไม่เป็นอะไร หมาป่าเร่งฝีเท้าขึ้นอีกเพราะไม่รู้จะโชคดีเป็นครั้งที่สองหรือไม่ ขนสีเงินของมันแวววาว เมื่อต้องกับแสงจันทร์ในคืนนี้ มันรักชีวิตตัวเอง อยากหนีให้พ้นจากรัศมีลูกตะกั่วที่หมายมายังตัวปัง! คราวนี้โชคไม่ดีเหมือนคราวที่แล้ว ลูกตะกั่วแหวกอากาศมาอย่างรวดเร็ว แล้วพุ่งทะลุผิวหนังที่ปกคลุมไปด้วยขนหนาสีเงิน ฝังลึกเข้าไปในอวัยวะสำคัญภายในร่างกาย เจ็บปวดเหลือเกิน มนุษย์สองคนผู้มีจิตใจเหี้ยมโหด คิดเบียนเบียนชีวิตผู้อื่นเช่นนี้คงเรียกว่าเป็นเดรัจฉานไม่ต่างจากมันเท่าไร หนำซ้ำพวกเขาอาจเดรัจฉานกว่ามันเสียอีก เพราะแม้หมาป่าตัวนี้จะล่าสัตว์เล็กตัวอื่นที่อ่อนแอกว่า...
จี๊ด – ตอนที่ 3/3 (จบ)
บ้านที่อาศัยอยู่ก็เก่ามากแล้ว สีฟ้าที่เคยทาไว้นอกตัวบ้าน บัดนี้ถูกแสงแดดโลมเลียเสียจนซีดจางไม่น่ามอง เครื่องเรือนไม้เก่าก็สมควรได้รับการทาน้ำยาเคลือบเงาใหม่ พื้นบางแห่งควรรื้อแล้วปูใหม่ วันนี้ยุพาคิดว่าจะทุ่มเวลากับการสำรวจจุดต่าง ๆ ในบ้านที่เห็นว่าควรจะซ่อมโดยเริ่มที่ห้องนอนของเธอก่อนอันดับแรก ขณะที่ก้าวขาขึ้นบันไดถึงชั้นสอง ยุพาก็ได้ยินเสียงแหลมเล็กของมันดังขึ้นมาจากเพดานด้านบนหัว ฟังจากเสียงมันคงอยู่กันหลายตัว สิ่งสำคัญที่สุดที่ลืมไม่ได้ในการทำบ้านให้น่าอยู่ คือต้องกำจัดหนูทุกตัวให้สิ้นซาก! บันไดอะลูมิเนียมแบบกางตั้งได้ถูกขอยืมมาจากเพื่อนบ้าน ยุพาตั้งมันไว้ตรงทางเดินชั้นสองใกล้กับบันไดขึ้นลง จุดนี้เองที่เธอได้ยินเสียงหนูและตอนนี้มันยังดังอยู่ มือข้างหนึ่งถือค้อนอีกข้างถือสวิงพร้อมจัดการเก็บกวาด เธอค่อย ๆ ปีนขึ้นบันไดอะลูมิเนียมอย่างมั่นคง ออกแรงทุบเพดานด้วยค้อนจนมันเคลื่อนเปิดออก เธอปีนขึ้นอีกขั้น ชะโงกหน้าเข้าช่องเพดาน...
จี๊ด – ตอนที่ 2/3
เป็นเวลาเย็นเลยทีเดียวที่สองแม่ลูกกลับมาถึงบ้าน พวกเธอมาพร้อมรถส่งสินค้าจากร้านขายเครื่องเรือน ส่วนต้นไม้ที่ได้ซื้อไว้แล้วนั้น วันพรุ่งนี้ร้านจะนำมาลงปลูกให้ กว่าพนักงานของร้านขายเครื่องเรือนจะนำชั้นวางหนังสือ ชั้นวางโทรทัศน์ โซฟากำมะหยี่พร้อมโต๊ะสตูลลงบ้านลูกค้าเสร็จก็หัวค่ำ พอดีกับรถส่งสินค้าจากร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้า ที่นำสินค้ามาส่งซึ่งมีทั้งโทรทัศน์จอยักษ์ ชุดเครื่องเสียง ตู้เย็น หม้อหุงข้าว และชุดรับสัญญาณดาวเทียมซึ่งพรุ่งนี้จะมีช่างมาติดตั้งให้ สองแม่ลูกนั่งกินอาหารปรุงสำเร็จที่ซื้อมาจากร้านในตัวเมือง แก้วกิ่งยังสงสัยไม่หายที่แม่ของเธอซื้อต้นยี่โถทีเดียวเกือบสิบต้น “แม่คะ หนูถามจริง ๆ เถอะว่าแม่อยากได้ต้นยี่โถมาทำอะไรเยอะแยะขนาดนั้น” ยุพายิ้มให้กับท่าทีสงสัยของลูกสาวก่อนตอบไปว่า “ที่บ้านเรามีหนู!” “หนูเหรอคะ?” “ใช่...
จี๊ด – ตอนที่ 1/3
ยุพาช่วยแก้วกิ่ง ลูกสาวเพียงคนเดียวของเธอยกสัมภาระใบโตลงจากกระโปรงหลังรถเก๋งสีขาวสุดหรู สัมภาระที่ขนมานั้นมีมากมาย พวกเธอกำลังจะย้ายมาอยู่ที่นี่อย่างถาวร หลังจากแก้วกิ่งได้ฟ้องหย่าอดีตสามี ผู้เป็นเจ้าของธุรกิจส่งออกผลิตภัณฑ์ทางการเกษตร เนื่องจากจับได้ว่าอดีตสามีแอบไปทำสาวนักศึกษาท้องป่องถึงสองคน เธอเรียกค่าสินไหมจากเขาไม่น้อย มันมากพอจะตั้งตัวทำธุรกิจเล็ก ๆ สักอย่างที่นี่ได้ ยุพายกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ผุดขึ้นเต็มหน้าผาก หันเข้าไปมองสถานที่ที่เธอและลูกสาวจะย้ายมาอยู่ นี่คือบ้านหลังเก่าของเธอเอง เป็นบ้านที่สร้างมาจากน้ำพักน้ำแรงของสามีสุดที่รักผู้รับราชการทหาร หลังจากเขาเสียชีวิตขณะปฏิบัติหน้าที่ครั้งสุดท้าย ตอนบุกทะลายพวกลักลอบตัดไม้ ประจวบกับแก้วกิ่งสอบติดมหาวิทยาลัยชื่อดังในกรุงเทพได้ เธอจึงตัดสินใจทิ้งบ้านหลังนี้แล้วย้ายไปอยู่กรุงเทพกับลูกสาว นับเป็นเวลาสิบกว่าปีแล้วที่เธอไม่ได้กลับมาเยี่ยมบ้านหลังนี้ “ดีนะคะที่ตอนนั้นแม่ไม่ได้ขายบ้านหลังนี้ทิ้ง” แก้วกิ่งพูด “แม่ว่าถ้าแม่ทำอย่างนั้น...
ศูนย์สี่ตัว – ตอนที่ 4/4 จบ
เวลาของเด็กสาวเหลือน้อยลงไปทุกที เธอไม่ยอมดูนาฬิกาเลย เพราะถ้าทำอย่างนั้นเหมือนเป็นการนับถอยหลังให้จุดจบชีวิตของตนเองมาถึง ตอนนี้เธอสำนึกผิดแล้ว เธอรู้สึกโกรธตัวเองที่ทำแบบนั้นกับเพื่อนที่แสนดีอย่างเมษา หวังว่าเมษาคงจะอโหสิกรรมให้เธอ และผลจากการกระทำสิ้นคิดนั่นกำลังจะกลับมาเอาชีวิตเธอในอีกไม่ช้า แสงทองส่องประกายระยิบระยับมาจากริมทางข้างหน้า เมื่อมองดูให้ดีจึงรู้ว่าเป็นแสงจากวัดแห่งหนึ่งในย่านนี้ เด็กสาวนึกอยากทำบุญอุทิศส่วนกุศลไปให้เพื่อนสาวและตนเองในชาติหน้า หวังว่าชาติหน้าถ้ายังได้เกิดมาเป็นเพื่อนกันอีก ผลบุญครั้งนี้คงจะดลใจไม่ให้เธอทำอะไรผิดพลาดเหมือนอย่างชาตินี้อีก “พี่คะ แวะทำบุญที่วัดข้างหน้านี้หน่อยได้ไหม?” มีนาบอกสิงหา “อืม… ได้สิครับ เดี๋ยวพี่จะเลี้ยวให้นะ” สิงหาให้สัญญาณไฟกับรถคันที่อยู่ท้าย เขาบังคับรถเลี้ยวเข้าซุ้มศาลาวัดที่สร้างอย่างประณีตวิจิตรสวยงาม มีนาได้ทำบุญกวดน้ำอุทิศส่วนกุศลดั่งที่เธอตั้งใจ เสร็จจากนั้นสองนายตำรวจก็พาเธอกลับมายังสถานีตำรวจ โดยทั้งสองอาสาจะดูแลเธอเป็นอย่างดี...
ศูนย์สี่ตัว – ตอนที่ 3/4
เด็กสาวถือโทรศัพท์ด้วยมือข้างหนึ่งซึ่งสั่นเทา รู้ตัวอีกทีเธอก็กดรับสายแล้วยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูเสียแล้ว “สวัสดี…” น้ำเสียงแหบแห้ง ทว่าเย็นจับจิตดุจแผ่นน้ำแข็งกรีดผ่าขั้วหัวใจ เธอจำเจ้าของเสียงได้ มันเป็นเสียงแหบพร่าของชายแก่ที่โทรเข้าเครื่องของเมษาเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว “นาฬิกาชีวิตของคุณจะเดินอีกแค่สองรอบเท่านั้น หลังจากนั้นเราจะขอรับวิญญาณของคุณไป คุณเหลือเวลาอีกยี่สิบสี่ชั่วโมงเท่านั้น” “นี่มันเรื่องอะไร?” มีนาถามเสียงสั่น “ก็ตามโปรโมชั่นสุดพิเศษตอนนี้ไง” “โปรโมชั่นอะไร ฉันไม่เห็นรู้เรื่อง” ตื้ด… ดด ตื้ด… ดดด สายนั้นถูกตัดไป “เดี๋ยว!” มีนาลดโทรศัพท์ลง...
ศูนย์สี่ตัว – ตอนที่ 2/4
เมื่อหลายเดือนก่อนกระแสเบอร์มรณะเป็นที่ฮือฮามากในหมู่เด็กวัยรุ่นมัธยม เบอร์ที่ว่ากันว่าเป็นเบอร์ของยมทูต ซึ่งเมื่อโทรเข้าเครื่องของใครแล้ว คน ๆ นั้นจะเสียชีวิตในทันที ไม่น่าเชื่อว่าเรื่องที่ฟังดูเหลวไหลจะเกิดขึ้นจริงแล้ววันนี้ ในเย็นวันนั้นเอง เรื่องเบอร์โทรมรณะกลับมาเป็นที่โจษจันอีกครั้งบนสังคมออนไลน์ มันแพร่กระจายไปรวดเร็วมาก คนที่ขวัญอ่อนจริง ๆ ถึงขั้นปิดโทรศัพท์ของตนเองแล้วนำไปวางไว้บนหิ้งพระ ส่วนพวกหัวรั้นอยากลองดีก็โทรไปที่เบอร์มรณะ แต่กลับกลายเป็นว่าเบอร์นั้นยังไม่เปิดใช้บริการ มีนากลับมาถึงหอพักใกล้โรงเรียนที่ตนและเมษาเช่าอยู่ด้วยกัน บัดนี้เพื่อนคนสนิทของเธอไม่อยู่เสียแล้ว เมษาจากไปอย่างไม่มีวันกลับ มีนาเก็บข้าวของเครื่องใช้และเสื้อผ้าของเมษาเข้ากระเป๋า พรุ่งนี้พ่อแม่ของเมษาจะมาเอาข้าวของพวกนี้กลับ จากนี้ไปเธอต้องอยู่หอพักห้องนี้ตามลำพังจนกว่าจะเรียนจบมัธยม ผ่านพ้นเหตุการณ์เชียร์ลีดเดอร์สาวตายปริศนามาได้เกือบหนึ่งสัปดาห์แล้ว สารวัตรหนุ่มยังหาเหตุผลดี...
ศูนย์สี่ตัว – ตอนที่ 1/4
เสียงร้องเพลงเชียร์กีฬาดังอื้ออึงลั่นบริเวณสนามฟุตบอลของโรงเรียนมัธยมชื่อดังในตัวจังหวัดแห่งหนึ่ง แม้จะอยู่กลางที่โล่งแจ้ง แต่เสียงยังดังแสบแก้วหู นักกีฬาในชุดสีฟ้าคนหนึ่งรับลูกกลมที่เพื่อนส่งมาให้พักไว้ที่เท้า เขามองผู้เล่นฝั่งตรงข้ามที่วิ่งเข้ามาประกบซ้ายขวา ก่อนจะง้างขาเหนี่ยวลูกกลมเข้าประตูสุดแรง ขึ้นนำ 3-2 ชาวสีฟ้าที่ยืนให้กำลังใจนักกีฬาอยู่ข้างสนาม พร้อมใจกันตะโกนเสียงเซ็งแซ่ด้วยความดีใจที่สีของตัวเองทำประตูได้ เชียร์ลีดเดอร์สีเดียวกันรีบต่อตัวกันเป็นสามชั้น เพื่อข่มเชียร์ลีดเดอร์ฝั่งตรงข้าม พร้อมกันนั้นเสียงโห่ร้องด้วยความชอบอกชอบใจก็ดังขึ้นกราวใหญ่ ประสานกับเสียงปรบมือให้ผู้เป็นยอดสุดของปฏิมากรรมมนุษย์ชิ้นนี้ เด็กสาวผู้เป็นยอดสุดซึ่งยืนขาเดียวอยู่บนฝ่ามือของเพื่อนเชียร์ลีดเดอร์ชายในขณะนี้ กำลังอ้าแขนยิ้มร่ารับเสียงชื่นชมอย่างภาคภูมิใจ ไม่แปลกที่เสียงโห่ร้องจะดังสนั่นขนาดนี้ เพราะเธอผู้นี้ทั้งสวย ผิวขาวเนียนละเอียดลออ ตัวเล็กน่ารัก ถูกอกถูกใจหนุ่มน้อยหลายคน แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ไม่รู้พลาดอีท่าไหน...
