สาวใช้ – ตอนที่ 3/4
อากาศกรุงเทพคืนนี้ร้อนอบอ้าว ไม่มีลมพัด ทุกอย่างนิ่งสนิท ที่เมื่อวานแววหลับไปอย่างง่ายดาย เนื่องด้วยความเหนื่อยและอ่อนเพลีย แต่คืนนี้เธอปกติสบายดี ตาสองข้างลืมโพลงอยู่กลางความมืด ในห้องพักเล็กแคบที่เปิดพัดลมเพดานหวังหมุนเวียนอากาศ แต่กลับไม่ช่วยอะไร ทั้งที่เพิ่งอาบน้ำไป แต่ตอนนี้เหงื่อเม็ดเล็กเริ่มผุดออกมาตามร่างกาย เธอคิดถึงบ้านขึ้นมาจับใจ บ้านเกิดที่ท้องฟ้าระยิบระยับไปด้วยหมู่ดาว ลมสบายพัดผ่านตลอดคืน เพียงเปิดหน้าต่างรับ ต่างจากที่นี่ราวฟ้ากับเหว แววทนความอุดอู้อยู่ในห้องไม่ไหว ตอนนี้เวลาประมาณสี่ทุ่ม เธอเปิดประตูออกมาจากห้องพัก ทุกอย่างเงียบสนิท สาวใช้ทุกคนต่างหลับกันหมดแล้วในห้องของใครของมัน เธอหวังว่าอยู่ที่นี่นานวันเข้า ร่างกายของเธอคงปรับตัวให้ชินกับอากาศและนอนหลับได้อย่างสบายใจเหมือนกับคนอื่น...
สาวใช้ – ตอนที่ 2/4
แววยกมือไหว้ทุกคนตรงม้านั่ง ทุกคนเป็นผู้หญิงและดูอายุมากกว่าเธอ บัวแนะนำให้เธอรู้จักเพื่อนร่วมงานทีละคน เริ่มจาก “ป้าอารี” ผู้อาวุโสที่สุด เปรียบเสมือนหัวหน้าแม่บ้าน คอยดูแลความเรียบร้อยเป็นระเบียบทุกอย่างของบ้านหลังนี้ อยู่ที่นี่มานานกว่าใครเป็นสิบปีเห็นจะได้ แกดูเป็นคนใจดี ท่าทางโอบอ้อมอารีเหมือนชื่อ พูดจาไพเราะน่าฟัง ไม่ปากร้ายเหมือนคนใช้ในละคร “ดาว” หลานสาวแท้ ๆ ของป้าอารี ดูอายุห่างจากแววไม่มาก หลังเรียนจบชั้น ม.3 ก็ติดสอยห้อยตามป้าอารีมาทำงานเป็นแม่บ้านที่กรุงเทพ รับหน้าที่ดูแลทำความสะอาดเครื่องแต่งกายให้แก่นายจ้างทั้งสอง “นุ้ย”...
สาวใช้ – ตอนที่ 1/4
เพิ่งสิ้นฤดูทำนา ไร่ท้องทุ่งโล่งเตียน มีกองฟางตั้งอยู่หลายหย่อม รอการนำไปเป็นอาหารเลี้ยงสัตว์เคี้ยวเอื้อง กว่าจะเวียนมาถึงฤดูนี้อีกครั้ง ระหว่างนี้ท้องนาแทบไร้ประโยชน์เพราะไม่สามารถเพาะปลูกได้ เนื่องจากไม่มีฝนตก มีไว้เพียงเพื่อผูกวัวควายไว้กับหลักเท่านั้น ชาวบ้านที่เป็นเกษตรกรจะย้ายมาทำอาชีพรับจ้าง ไปทำงานโรงงาน หรือขับรถส่งของ บ้างก็เข้ากรุงเทพหางานหาการทำ พอฤดูทำนาเวียนมาอีกคราจึงค่อยขอลากลับมาทำอาชีพเดิม แวว สาวชาวบ้านที่ประกอบอาชีพเกษตรกรเหมือนคนอื่น ๆ ในชุมชน เพิ่งจะหมดงานรับจ้างทำนาไป เธออาศัยอยู่กับน้าผู้เป็นน้องสาวท้องเดียวกับแม่ของเธอ แค่สองคนในเรือนไม้เล็ก ๆ ไม่มีที่นาทำกินเป็นของตัวเอง เธอปรึกษากับเพื่อนว่าจะเข้าเมืองไปทำงานโรงงานสักแห่ง...
พ่อ แม่ ลูก – ตอนที่ 3/3 (จบ)
ผมรอวันนี้มานาน… วันที่ผมจะได้สะสางเรื่องที่ค้างคาให้หมดไปเสียที ที่ผ่านมาพ่อผมจะรู้ตัวไหมนะว่าท่านเลี้ยงหมาตัวเมียมาโดยตลอด ไม่ใช่ภรรยาที่เพียบพร้อมสมบูรณ์แบบอย่างที่เคยอวดใคร ๆ ภายใต้ความสวย ความจงรักภักดีที่แสดงให้เห็น นั้นเป็นสิ่งที่ลวงหลอกทั้งสิ้น พ่อผมโดนผู้หญิงที่ทำตัวเหมือนหมาสำส่อนหลอกมาแล้วไม่รู้กี่สิบยี่สิบปี ผู้หญิงที่มีสถานะเป็นแม่ของผมนั้นแอบคบชู้ นางนั่นมันคงไม่คิดว่าเด็กอายุ 4 ขวบจะเข้าใจเรื่องราวของผู้ใหญ่ล่ะมั้ง ถึงได้พาชู้มาสมสู่ถึงในบ้าน ตอนที่พ่อออกไปทำงานโดยที่ในห้องนั้นผมก็อยู่ด้วย ตอนอายุขนาดนั้นผมไม่เข้าใจหรอกว่าแม่กับผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่พ่อถอดเสื้อผ้าทำอะไรกันบนเตียง มาเข้าใจเอาก็ตอนโตแล้ว งานเอกสารที่มันทำอยู่ก็เป็นบริษัทของชู้มัน มันมีข้ออ้างในการออกไปเจอชู้ทุกวันโดยที่พ่อหรือใคร ๆ ต่างไม่สงสัย...
พ่อ แม่ ลูก – ตอนที่ 2/3
ฉันกลัวเหลือเกิน… กลัวมากเหลือเกิน ไม่คิดเลยว่าเรื่องที่ฉันจินตนาการเอาไว้จะกลายเป็นจริงขึ้นมาวันนี้ มันน่าจะเห็นแก่ความเป็นลูกเป็นแม่ เป็นเลือดเนื้อเดียวกันบ้าง แทนที่จะทำเรื่องน่ากลัวแบบนั้น ฉันรู้สึกว่าลูกชายไม่ค่อยชอบฉันตอนมันอายุสัก 10 ขวบ ฉันขอเรียกลูกชายว่ามันเลยแล้วกัน เด็กเลือดเย็นแบบนั้นฉันรับในฐานะลูกไม่ได้ มันก็เหมือนสัตว์เดรัจฉานตัวหนึ่งที่ไม่รู้บุญคุณคนเบ่งคลอดมันออกมา หากรู้ว่าโตขึ้นมันจะเลือดเย็น กลายเป็นฆาตกรแบบนี้ ฉันกินยาขับเลือดให้แท้งมันออกมาเสียแต่แรกเลยดีกว่า ตั้งแต่มันอายุ 10 ขวบ มันชอบมองฉันด้วยสายตาแปลก ๆ เป็นสายตาคุกคามแบบที่คนอยู่เหนือกว่ามองคนที่ด้อยกว่า ไม่น่าเชื่อว่าฉันจะได้เห็นสายตาแบบนั้นจากเด็กอายุแค่...
พ่อ แม่ ลูก – ตอนที่ 1/3
ผมไม่เข้าใจเลย… ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมลูกและภรรยาของผมถึงทำเรื่องน่ากลัวแบบนั้นลงไป ครอบครัวของเราเป็นชนชั้นฐานะปานกลาง ตอนนี้ผมพยายามสุดความสามารถ เพื่อพาครอบครัวไปสู่ฐานะมั่งคั่ง ตัวผมทำงานในบริษัทส่งออกสินค้า เงินเดือนของผมเพียงคนเดียวสามารถเลี้ยงปากเลี้ยงท้องทุกคนในครอบครัวได้ แต่ภรรยาของผมเป็นผู้หญิงหัวสมัยใหม่ ไม่ยอมอยู่บ้านเฉย ๆ รอขอเงินจากสามีใช้ เธอทำงานเกี่ยวกับเอกสารให้บริษัทแห่งหนึ่ง เราสองคนมีลูกชายด้วยกันเพียงคนเดียวอายุ 13 ปี เพิ่งเข้าเรียนชั้น ม.1 ในปีนี้ ลูกชายของผมคนนี้ค่อนข้างขี้อาย แต่ไม่มีปัญหาในการเข้าสังคม แกเป็นคนช่างคิด ช่างจินตนาการ เวลาไปไหนจะพกสมุดจดบันทึกไว้ด้วยเสมอ...
เซิร์ฟเวอร์ – ตอนที่ 4/4 (จบ)
อาทิตย์เลื่อนต่อไปอีก มีนักวิจัยเดินถือแก้วกาแฟและขนมปังแผ่นผ่านกล้องไปอีก 6-7 คน มาเดี่ยวบ้าง มาคู่บ้าง ทว่าก็ไม่ใช่คนที่มาลีตามหา อาทิตย์คิดในใจว่าหากเพื่อนของมาลีที่ชื่อไมค์ปลอมหน้าตาด้วยล่ะ เธอคงจะจำเพื่อนของเธอไม่ได้แน่ เขาอาจเป็นใครสักคนที่เดินผ่านกล้องไปแล้วก็เป็นได้ และในที่สุดมาลีก็นั่งไม่ติดเก้าอี้ เมื่อมีนักวิจัยในชุดกาวน์ถือแก้วกาแฟและขนมปังแผ่นเดินเข้ามาอีกคน “คนนี้แหละๆ” มาลีร้องพร้อมชี้นิ้วมาที่หน้าจอโน้ตบุ๊กของอาทิตย์ ไมค์เป็นคนรูปร่างสูงใหญ่แบบนักกีฬา ผิดกับนักวิจัยส่วนใหญ่ในนี้ที่สูงผอม ใบหน้าของเขาคมสัน ดูหล่อเหล่าแม้มองจากภาพที่ไม่ค่อยชัดของกล้องวงจรปิด เขาคงศึกษาพฤติกรรมของผู้คนในนี้มาอย่างดี รู้ว่าควรเข้ามาเวลาไหน แต่งตัวอย่างไรและต้องถืออะไรติดมือมาบ้าง ไมค์เดินเลยกล้องที่ชื่อเมนเกทไปแล้ว อาทิตย์กดสลับไปที่กล้องตัวถัดไปซึ่งถ่ายบริเวณทางเดิน...
เซิร์ฟเวอร์ – ตอนที่ 3/4
ทีแรกนายจ้างของอาทิตย์เสนอพี่ในที่ทำงานซึ่งมีประสบการณ์ด้านการโอนย้ายข้อมูลให้ตามไปช่วยอีกแรง แต่อาทิตย์ปฏิเสธเพราะไม่อยากให้ใครมารู้เห็นหรือสงสัยในภารกิจของเขา นายจ้างบอกว่าทำอย่างนั้นไม่ได้ ถ้าอาทิตย์ไปที่นั่นคนเดียว ทางสำนักวิจัยจะว่าเอาได้ว่าบริษัทของเราไม่มีความเป็นมืออาชีพและพลันหมดความน่าเชื่อถือลง อาทิตย์จึงเลือกให้น้องฝึกงานท่าทางเซ่อซ่าติดตามไปเป็นลูกมือแทน เมื่อเตรียมฮาร์ดดิสก์รุ่นใหม่เปี่ยมประสิทธิภาพไว้หลังรถตู้แล้ว อาทิตย์ก็ขับเพื่อขนมันไปที่สำนักวิจัยพร้อมกับน้องฝึกงาน ระหว่างทางน้องฝึกงานเอาแต่นั่งจิ้มโทรศัพท์มือถือ ตั้งแต่เข้ามาฝึกงานที่บริษัท อาทิตย์ไม่เห็นเด็กคนนี้มีปฏิสัมพันธ์กับใครเลย ถามอะไรคำก็ตอบคำอย่างกับเป็นหุ่นยนต์ แต่ดีเหมือนกันจะได้ไม่เป็นอุปสรรคมาจุ้นจ้านภารกิจของเขา มาลีบอกว่าไมค์หายตัวไปเมื่อวันที่ 5 ของ 3 เดือนที่แล้ว หากดูภาพจากกล้องวงจรปิดในวันนั้นคงรู้แน่ว่าไมค์หายไปไหน ภาพจากกล้องวงจรปิดถูกเก็บไว้ในห้องเก็บเซิร์ฟเวอร์ที่อาทิตย์กำลังจะเข้าไป แต่ไม่รู้ว่าผ่านมานานขนาดนี้ ระบบจะลบภาพเหล่านั้นทิ้งโดยอัตโนมัติหรือเปล่า...
เซิร์ฟเวอร์ – ตอนที่ 2/4
เมื่อได้ยินอาทิตย์ถามเช่นนั้น หญิงสาวลึกลับก็มีท่าทีลุกลี้ลุกลน หันมองซ้ายขวาอย่างกลัวใครจะมาเห็น “คุยกันที่นี่ไม่ปลอดภัย เรื่องที่เราจะคุยกันต่อไปนี้เป็นความลับระหว่างนายกับฉันเท่านั้น จะให้ใครมาได้ยินไม่ได้ ห้องของนายอยู่ชั้น 3 ห้อง 314 ใช่ไหม?” ไม่รอให้อาทิตย์พูดอะไร หญิงสาวลึกลับก็เดินดุ่ม ๆ หายเข้าไปในอพาร์ทเมนท์ของอาทิตย์เสียแล้ว ชายหนุ่มยืนงงอยู่กลางซอยที่ห้อมล้อมไปด้วยอาคารที่พัก เขาหิ้วถุงในมือเดินตามหญิงสาวลึกลับเข้าไปในอพาร์ทเมนท์ที่เขาเช่าอยู่ เมื่อเข้ามาถึงข้างในอาคารสร้างใหม่ ตกแต่งและทาสีด้วยสีสันสดใสก็พบว่าเธอรอเขาอยู่ในลิฟต์ ห้องพักของเขาอยู่ชั้นสาม ปกติไม่เคยใช้ลิฟต์เพราะเดินเท้าขึ้นบันไดตลอด แต่วันนี้เมื่อหญิงสาวลึกลับท่าทางไม่น่าไว้ใจปรากฏตัว เขาต้องจับตาดูเธอไว้ตลอด...
