ชุดขาว – ตอนที่ 2/5
เล่าจบเพื่อนนักศึกษาใหม่ก็ส่งเสียงฮือฮา ขนลุกขนพองไปกับเรื่องที่อัฐเล่า ไม่อยากจินตนาการเลยว่าหากเป็นต้องไปตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนั้น จะประคองสติไว้กับตัวเช่นใด เหรียญหัวเราะหึในลำคอ แววตาส่องประกายเหมือนคนจับโกหกคนอื่นได้ เขาหันหน้าไปคุยกับเพื่อน ๆ “นี่แบงก์ นายกลัวผีหรือเปล่า?” “ไม่รู้สิว่ากลัวไหม ไม่เคยเจอเองกับตัว แต่ฉันไม่เชื่อหรอกว่าผีมีจริง และก็ไม่อยากเจอด้วย” แบงก์ตอบ “ฉันก็ไม่เคยเจอ” หยวนบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ฉันก็ไม่เคยเจอและไม่เชื่อด้วยว่าผีมีจริง ฉันว่านายอัฐคนนี้มันแต่งเรื่องหลอกเราทุกคน ผีอะไรวะไปติดอยู่ในกระจกโต๊ะเครื่องแป้งออกมาไม่ได้ ปัญญาอ่อนไปฉันว่า” เหรียญสับเละเรื่องที่อัฐเพิ่งเล่าจบ “แต่ฉันเชื่อนะ”...
ชุดขาว – ตอนที่ 1/5
อากาศยานลำยักษ์เหินอยู่กลางเวหา เหนือแผ่นดินที่มีภูมิทัศน์เป็นภูเขาสูงต่ำเขียวขจี เมฆเกาะกลุ่มก้อนสีหม่นคล้ำ ดูคล้ายพร้อมจะสาดสายฟ้าสู่เบื้องล่างในเร็วนี้ ไฟสัญญาณแจ้งให้ผู้โดยสารรัดเข็มขัดที่นั่งสว่างขึ้น เสียงนักบินประจำเครื่องดังขึ้นผ่านลำโพง แจ้งให้ผู้โดยสารทราบว่าเครื่องบินลำนี้กำลังจะถึงที่หมายในอีกไม่ช้า ทิวทัศน์ด้านล่างเริ่มมีตึกรามบ้านช่องให้เห็นบ้างแล้ว ท้องถนนแม้จะมีรถราหลายคันสัญจรแต่ยังดูโล่งมาก เมื่อเทียบกับท้องถนนในเมืองหลวงที่แน่นขนัดไปเสียทุกสาย เครื่องบินลดระดับความสูงลงกะทันหัน ทำเอาผู้โดยสารเสียวตรงท้องน้อย หัวใจหล่นวูบไปตาตุ่ม ในที่สุดเครื่องบินจากเมืองหลวงลำนี้ก็พาผู้โดยสารมาถึงที่หมายโดยสวัสดิภาพ ชายหนุ่มวัยรุ่นนั่งรออยู่ตรงที่นั่งเพื่อรอผู้โดยสารคนอื่นทยอยลงจากเครื่อง เมื่อเครื่องบินโล่งดีแล้วเขาค่อยลุกขึ้นมาหยิบกระเป๋าของตนเอง จากช่องเก็บสัมภาระเหนือที่นั่งลากตามคนอื่นออกไป เมื่อมองออกมาจากอาคารผู้โดยสารขาเข้าจะเห็นเครื่องบินจอดอยู่บนลานไม่กี่ลำ มีภูเขาสีเขียวสดบดบังบางส่วนด้วยหมอกจาง ๆ เป็นฉากหลัง สายฝนโปรยปรายเบา ๆ...
สาวใช้ – ตอนที่ 4/4 (จบ)
แววเข้าไปประคองบัวลุกจากเตียง พาเธอซ้อนรถมอเตอร์ไซค์มาหาหมอที่คลินิกหน้าปากซอย รอคิวเดี๋ยวเดียวก็ได้เข้าไปตรวจ หมอวินิจฉัยว่าบัวปวดหัวเพราะเป็นไมเกรน จากนี้ไปต้องระวังไม่ให้ตัวเองเครียด พักผ่อนให้เพียงพอ อย่าปล่อยให้ร่างกายอ่อนเพลียและขาดน้ำ ไม่อย่างนั้นอาการปวดหัวเช่นนี้จะกำเริบอีก หลังรับยาและจ่ายค่ายาเรียบร้อยแล้ว แววก็พาบัวกลับบ้าน พากลับมาส่งถึงห้อง ประคองลงนอนที่เตียง “พี่บัวต้องกินอะไรลงท้องหน่อยนะถึงจะกินยาได้” แววบอกด้วยความเป็นห่วง ตอนนี้เธอนับถือบัวเหมือนพี่สาวคนหนึ่ง “ขอบใจจ้ะ พี่ขอนอนพักสักแป๊บ แล้วเดี๋ยวจะลุกมากินข้าวกินยา น้องแววกลับไปเถอะพี่ไม่รบกวนแล้ว” “ถ้าพี่เป็นอะไรหรือต้องการอะไรเรียกหนูได้เลยนะ หรือถ้าลุกไม่ไหว จะโทรหาก็ได้” แววบอกแล้วทิ้งบัวให้อยู่คนเดียวในห้องตามลำพัง...
สาวใช้ – ตอนที่ 3/4
อากาศกรุงเทพคืนนี้ร้อนอบอ้าว ไม่มีลมพัด ทุกอย่างนิ่งสนิท ที่เมื่อวานแววหลับไปอย่างง่ายดาย เนื่องด้วยความเหนื่อยและอ่อนเพลีย แต่คืนนี้เธอปกติสบายดี ตาสองข้างลืมโพลงอยู่กลางความมืด ในห้องพักเล็กแคบที่เปิดพัดลมเพดานหวังหมุนเวียนอากาศ แต่กลับไม่ช่วยอะไร ทั้งที่เพิ่งอาบน้ำไป แต่ตอนนี้เหงื่อเม็ดเล็กเริ่มผุดออกมาตามร่างกาย เธอคิดถึงบ้านขึ้นมาจับใจ บ้านเกิดที่ท้องฟ้าระยิบระยับไปด้วยหมู่ดาว ลมสบายพัดผ่านตลอดคืน เพียงเปิดหน้าต่างรับ ต่างจากที่นี่ราวฟ้ากับเหว แววทนความอุดอู้อยู่ในห้องไม่ไหว ตอนนี้เวลาประมาณสี่ทุ่ม เธอเปิดประตูออกมาจากห้องพัก ทุกอย่างเงียบสนิท สาวใช้ทุกคนต่างหลับกันหมดแล้วในห้องของใครของมัน เธอหวังว่าอยู่ที่นี่นานวันเข้า ร่างกายของเธอคงปรับตัวให้ชินกับอากาศและนอนหลับได้อย่างสบายใจเหมือนกับคนอื่น...
เซิร์ฟเวอร์ – ตอนที่ 4/4 (จบ)
อาทิตย์เลื่อนต่อไปอีก มีนักวิจัยเดินถือแก้วกาแฟและขนมปังแผ่นผ่านกล้องไปอีก 6-7 คน มาเดี่ยวบ้าง มาคู่บ้าง ทว่าก็ไม่ใช่คนที่มาลีตามหา อาทิตย์คิดในใจว่าหากเพื่อนของมาลีที่ชื่อไมค์ปลอมหน้าตาด้วยล่ะ เธอคงจะจำเพื่อนของเธอไม่ได้แน่ เขาอาจเป็นใครสักคนที่เดินผ่านกล้องไปแล้วก็เป็นได้ และในที่สุดมาลีก็นั่งไม่ติดเก้าอี้ เมื่อมีนักวิจัยในชุดกาวน์ถือแก้วกาแฟและขนมปังแผ่นเดินเข้ามาอีกคน “คนนี้แหละๆ” มาลีร้องพร้อมชี้นิ้วมาที่หน้าจอโน้ตบุ๊กของอาทิตย์ ไมค์เป็นคนรูปร่างสูงใหญ่แบบนักกีฬา ผิดกับนักวิจัยส่วนใหญ่ในนี้ที่สูงผอม ใบหน้าของเขาคมสัน ดูหล่อเหล่าแม้มองจากภาพที่ไม่ค่อยชัดของกล้องวงจรปิด เขาคงศึกษาพฤติกรรมของผู้คนในนี้มาอย่างดี รู้ว่าควรเข้ามาเวลาไหน แต่งตัวอย่างไรและต้องถืออะไรติดมือมาบ้าง ไมค์เดินเลยกล้องที่ชื่อเมนเกทไปแล้ว อาทิตย์กดสลับไปที่กล้องตัวถัดไปซึ่งถ่ายบริเวณทางเดิน ไมค์เดินสวนกับนักวิจัยตัวจริงในนั้นโดยไม่มีใครสงสัย เมื่อเขาหายลับจากกล้อง อาทิตย์ก็สลับไปดูภาพจากกล้องที่อยู่ใกล้เคียงเช่นนี้ไปเรื่อย ๆ ไมค์เดินเข้ามาลึกมาก จนมาหยุดอยู่หน้าห้อง ๆ...
พ่อ แม่ ลูก – ตอนที่ 1/3
ผมไม่เข้าใจเลย… ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมลูกและภรรยาของผมถึงทำเรื่องน่ากลัวแบบนั้นลงไป ครอบครัวของเราเป็นชนชั้นฐานะปานกลาง ตอนนี้ผมพยายามสุดความสามารถ เพื่อพาครอบครัวไปสู่ฐานะมั่งคั่ง ตัวผมทำงานในบริษัทส่งออกสินค้า เงินเดือนของผมเพียงคนเดียวสามารถเลี้ยงปากเลี้ยงท้องทุกคนในครอบครัวได้ แต่ภรรยาของผมเป็นผู้หญิงหัวสมัยใหม่ ไม่ยอมอยู่บ้านเฉย ๆ รอขอเงินจากสามีใช้ เธอทำงานเกี่ยวกับเอกสารให้บริษัทแห่งหนึ่ง เราสองคนมีลูกชายด้วยกันเพียงคนเดียวอายุ 13 ปี เพิ่งเข้าเรียนชั้น ม.1 ในปีนี้ ลูกชายของผมคนนี้ค่อนข้างขี้อาย แต่ไม่มีปัญหาในการเข้าสังคม แกเป็นคนช่างคิด ช่างจินตนาการ เวลาไปไหนจะพกสมุดจดบันทึกไว้ด้วยเสมอ...
เซิร์ฟเวอร์ – ตอนที่ 4/4 (จบ)
อาทิตย์เลื่อนต่อไปอีก มีนักวิจัยเดินถือแก้วกาแฟและขนมปังแผ่นผ่านกล้องไปอีก 6-7 คน มาเดี่ยวบ้าง มาคู่บ้าง ทว่าก็ไม่ใช่คนที่มาลีตามหา อาทิตย์คิดในใจว่าหากเพื่อนของมาลีที่ชื่อไมค์ปลอมหน้าตาด้วยล่ะ เธอคงจะจำเพื่อนของเธอไม่ได้แน่ เขาอาจเป็นใครสักคนที่เดินผ่านกล้องไปแล้วก็เป็นได้ และในที่สุดมาลีก็นั่งไม่ติดเก้าอี้ เมื่อมีนักวิจัยในชุดกาวน์ถือแก้วกาแฟและขนมปังแผ่นเดินเข้ามาอีกคน “คนนี้แหละๆ” มาลีร้องพร้อมชี้นิ้วมาที่หน้าจอโน้ตบุ๊กของอาทิตย์ ไมค์เป็นคนรูปร่างสูงใหญ่แบบนักกีฬา ผิดกับนักวิจัยส่วนใหญ่ในนี้ที่สูงผอม ใบหน้าของเขาคมสัน ดูหล่อเหล่าแม้มองจากภาพที่ไม่ค่อยชัดของกล้องวงจรปิด เขาคงศึกษาพฤติกรรมของผู้คนในนี้มาอย่างดี รู้ว่าควรเข้ามาเวลาไหน แต่งตัวอย่างไรและต้องถืออะไรติดมือมาบ้าง ไมค์เดินเลยกล้องที่ชื่อเมนเกทไปแล้ว อาทิตย์กดสลับไปที่กล้องตัวถัดไปซึ่งถ่ายบริเวณทางเดิน...
เซิร์ฟเวอร์ – ตอนที่ 3/4
ทีแรกนายจ้างของอาทิตย์เสนอพี่ในที่ทำงานซึ่งมีประสบการณ์ด้านการโอนย้ายข้อมูลให้ตามไปช่วยอีกแรง แต่อาทิตย์ปฏิเสธเพราะไม่อยากให้ใครมารู้เห็นหรือสงสัยในภารกิจของเขา นายจ้างบอกว่าทำอย่างนั้นไม่ได้ ถ้าอาทิตย์ไปที่นั่นคนเดียว ทางสำนักวิจัยจะว่าเอาได้ว่าบริษัทของเราไม่มีความเป็นมืออาชีพและพลันหมดความน่าเชื่อถือลง อาทิตย์จึงเลือกให้น้องฝึกงานท่าทางเซ่อซ่าติดตามไปเป็นลูกมือแทน เมื่อเตรียมฮาร์ดดิสก์รุ่นใหม่เปี่ยมประสิทธิภาพไว้หลังรถตู้แล้ว อาทิตย์ก็ขับเพื่อขนมันไปที่สำนักวิจัยพร้อมกับน้องฝึกงาน ระหว่างทางน้องฝึกงานเอาแต่นั่งจิ้มโทรศัพท์มือถือ ตั้งแต่เข้ามาฝึกงานที่บริษัท อาทิตย์ไม่เห็นเด็กคนนี้มีปฏิสัมพันธ์กับใครเลย ถามอะไรคำก็ตอบคำอย่างกับเป็นหุ่นยนต์ แต่ดีเหมือนกันจะได้ไม่เป็นอุปสรรคมาจุ้นจ้านภารกิจของเขา มาลีบอกว่าไมค์หายตัวไปเมื่อวันที่ 5 ของ 3 เดือนที่แล้ว หากดูภาพจากกล้องวงจรปิดในวันนั้นคงรู้แน่ว่าไมค์หายไปไหน ภาพจากกล้องวงจรปิดถูกเก็บไว้ในห้องเก็บเซิร์ฟเวอร์ที่อาทิตย์กำลังจะเข้าไป แต่ไม่รู้ว่าผ่านมานานขนาดนี้ ระบบจะลบภาพเหล่านั้นทิ้งโดยอัตโนมัติหรือเปล่า...
เซิร์ฟเวอร์ – ตอนที่ 2/4
เมื่อได้ยินอาทิตย์ถามเช่นนั้น หญิงสาวลึกลับก็มีท่าทีลุกลี้ลุกลน หันมองซ้ายขวาอย่างกลัวใครจะมาเห็น “คุยกันที่นี่ไม่ปลอดภัย เรื่องที่เราจะคุยกันต่อไปนี้เป็นความลับระหว่างนายกับฉันเท่านั้น จะให้ใครมาได้ยินไม่ได้ ห้องของนายอยู่ชั้น 3 ห้อง 314 ใช่ไหม?” ไม่รอให้อาทิตย์พูดอะไร หญิงสาวลึกลับก็เดินดุ่ม ๆ หายเข้าไปในอพาร์ทเมนท์ของอาทิตย์เสียแล้ว ชายหนุ่มยืนงงอยู่กลางซอยที่ห้อมล้อมไปด้วยอาคารที่พัก เขาหิ้วถุงในมือเดินตามหญิงสาวลึกลับเข้าไปในอพาร์ทเมนท์ที่เขาเช่าอยู่ เมื่อเข้ามาถึงข้างในอาคารสร้างใหม่ ตกแต่งและทาสีด้วยสีสันสดใสก็พบว่าเธอรอเขาอยู่ในลิฟต์ ห้องพักของเขาอยู่ชั้นสาม ปกติไม่เคยใช้ลิฟต์เพราะเดินเท้าขึ้นบันไดตลอด แต่วันนี้เมื่อหญิงสาวลึกลับท่าทางไม่น่าไว้ใจปรากฏตัว เขาต้องจับตาดูเธอไว้ตลอด...
เซิร์ฟเวอร์ – ตอนที่ 1/4
งานดูแลรักษาระบบเครือข่ายคอมพิวเตอร์ เป็นงานที่น่าเบื่อมาก “อาทิตย์” ทำงานแสนน่าเบื่อนี้ให้บริษัทรับติดตั้งระบบเครือข่ายคอมพิวเตอร์แห่งหนึ่งมาย่างเข้าปีที่ 3 แล้ว โดยเริ่มตั้งแต่เรียนจบปริญญาตรี สมัยยังเป็นนักศึกษา เขาวาดฝันไว้ว่าอยากทำงานคลุกคลีกับคอมพิวเตอร์ เพราะหลงใหลเจ้าเครื่องคำนวณไฟฟ้านี้ แต่เมื่อได้เข้ามาทำงานจริง แต่ละวันกลับไม่สวยงามเหมือนดังวาดฝัน วันจันทร์ถึงวันศุกร์เขาเจอลูกค้าน่ารำคาญไม่ซ้ำกันเลย ลูกค้าบางคนไม่เข้าใจว่าทำไมอะไหล่คอมพิวเตอร์ชิ้นเล็ก ๆ ถึงราคาแพงหูฉี่และทำไมต้องรอนำเข้าจากต่างประเทศนานเป็นสัปดาห์ บางคนไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเสียเงินซื้อซอร์ฟแวร์ลิขสิทธิ์ที่จับต้องเป็นชิ้นเป็นอันไม่ได้ ในเมื่อของเหล่านี้สามารถหาดาวน์โหลดได้ฟรีจากอินเตอร์เน็ต ลูกค้าบางคนอวดรู้ ชอบหลับหูหลับตาเถียงเกี่ยวกับศัพท์เทคนิคด้านคอมพิวเตอร์ที่ตนเองจำมาผิด ๆ ถูก ๆ...
ฝันร้าย – ตอนที่ 4/4 (จบ)
ภาพต่อมาถ่ายที่บ้าน ตั้วโตขึ้นจากรูปก่อนอย่างก้าวกระโดด เขานั่งบนพื้น ที่ตักมีเด็กทารกคนหนึ่งซึ่งคงเป็นตั้ม รูปนี้ตั้วยังคงหน้าอมทุกข์เหมือนเดิม เขายังไม่ยินดีที่ได้น้องชายมาอยู่ร่วมบ้านด้วยอีกคน “สองพี่น้องใครหล่อกว่ากันเอ่ย?” นงเยาว์เปรย แล้วมองลูกชายคนโตกับคนเล็กสลับกัน “หล่อพอกันแหละแม่ แต่ตั้มอาจหล่อกว่าพี่ตั้วนิดหนึ่ง” ตั้มเล่นหูเล่นตาใส่แม่ นิสัยนี้เองที่ตั้วติดมาจากน้องชาย จนเขากลายเป็นคนใหม่ที่มองโลกสดใสและกล้าแสดงออก รูปถัดจากนั้นหลาย ๆ รูปเป็นสมัยตั้วเรียนมัธยม ถ่ายในงานวิชาการต่าง ๆ ที่ตั้วแข่งขันและได้รับรางวัล ตอนตั้วเล่นละครเวทีที่งานราตรีโรงเรียน ถ่ายกับเพื่อนตอนแข่งบาสเก็ตบอลเหงื่อโชก ไปทัศนะศึกษาที่ต่าง...
ฝันร้าย – ตอนที่ 3/4
ตั้วมองสองคนที่มายืนข้างเตียงอย่างพินิจวิเคราะห์ คนหนึ่งเป็นหญิงวัยกลางคนที่มีริ้วรอยแห่งวัยกระจายอยู่ทั่วใบหน้า อีกคนเป็นเด็กผู้ชายวัยประมาณ 12-13 หน้าตาดูฉลาดหลักแหลม ซึ่งน่าจะเป็นลูกชายของหญิงคนนี้ ตั้วนึกไม่ออกว่าสองคนนี้เกี่ยวข้องกับเขาอย่างไร ทำไมจึงมาอยู่ในห้องนี้ได้ “ฟื้นแล้วเหรอลูก รู้ไหมลูกนอนสลบไม่ได้สติไปสามวันสามคืนเต็ม ๆ แม่ค่อยโล่งใจหน่อยที่เห็นลูกฟื้นเสียที” หญิงวัยกลางคนพูดอย่างเก็บอาการดีใจเอาไว้ไม่ได้ “แม่เป็นห่วงพี่มากเลยนะ เตรียมข้าวต้มมาทุกวันเผื่อพี่ตื่นมาแล้วหิวจะได้กิน” เด็กชายพูด “แม่ถามหมอแล้วนะ หมอบอกว่าอนุญาตให้ลูกกินอาหารรสอ่อนได้ จะกินข้าวต้มเลยไหม แม่จะได้เอาไปอุ่นให้” จนถึงตอนนี้ตั้วยังนึกไม่ออกว่าเขาเกี่ยวข้องกับสองคนตรงหน้านี้อย่างไร ในหัวของเขาตอนนี้โล่งไปหมดไร้ซึ่งข้อมูลใด ๆ...
ฝันร้าย – ตอนที่ 2/4
ตั้วหยิบถุงพลาสติกใส่มะม่วงสุกลูกใหญ่หลายลูกจากหลังรถกระบะ ถือเดินเข้าไปในบ้านสองชั้นซึ่งเปิดประตูอ้าซ่า เหมือนรู้ว่าจะมีแขกมาวันนี้ แม้จะไม่ได้มาเยือนบ้านหลังนี้นานแล้วแต่ตั้วก็เดินเข้ามาจนถึงห้องครัวโดยไม่หลง “ป้าจันทร์ครับ แม่ฝากมะม่วงสุกมาให้ครับ” ตั้วเอ่ยแล้ววางถุงมะม่วงไว้บนโต๊ะกินข้าว หญิงวัยห้าสิบต้น ๆ ละสายตาจากหม้อกล้วยบวดชีหันมามองแขกผู้มาเยือน เมื่อเห็นว่าเป็นหลานชายหล่อนก็ทักทายด้วยความคุ้นเคย “อ้าวตั้ว แม่ฝากมะม่วงมาให้ป้าเหรอจ๊ะ สุกกำลังดีเลยขอบใจมากนะ ไว้บ่ายนี้ป้าจะทำข้าวเหนียวมะม่วง ถึงตอนตั้วกลับบ้านก็แวะมาเอาไปฝากทุกคนที่บ้านนะ แล้วนี่รีบเข้าร้านรึเปล่า รออีกนิดกล้วยบวดชีก็ได้ที่แล้ว ป้าจะฝากเอาไปให้คนงานที่ร้านหน่อยได้ไหม?” ตั้วอยู่รอตามคำขอของผู้เป็นป้า ไม่นานนักเธอก็ปิดเตาแล้วตักกล้วยบวดชีอุ่นๆ ร้อน ๆ...
25 Ways to Make Money Online, Offline and at Home
Excepteur sint occaecat cupidatat non proident, sunt in culpa qui officia deserunt mollit anim id est laborum. Sed ut perspiciatis unde omnis iste natus error sit voluptatem accusantium doloremque laudantium.
Lifestyle blogs
รางวัลที่หนึ่ง – ตอนที่ 2/2 จบ
แม้ป้าแช่มจะสังขารไม่อำนวยต่อการออกแรงหนัก ๆ แถมยังมีอาการข้อเข่าเสื่อมรุมเร้า ถึงอย่างนั้นแกยังวิ่งได้คล่องปรือตามไอ้ปี๊ดไปติด ๆ ทั้งสองออกแรงวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต คนหนึ่งอยากได้ของของคนอื่นมาเป็นของตน ส่วนอีกคนอยากได้ของอันเป็นของตนกลับคืน พวกเขาซอกแซกไปตามหมู่บ้านที่ร้างผู้คน เนื่องจากออกไปใช้แรงงานแลกเงิน ไอ้ปี๊ดมันคิดว่าป้าแช่มวิ่งนาน ๆ ก็คงเหนื่อยและหยุดตามไปเอง แต่ที่ไหนได้ ป้าแช่มแกอึดกว่าที่คิด ยังวิ่งตามมาอย่างไม่ลดละ ไอ้ปี๊ดออกแรงวิ่งต่อไม่ไหวแล้ว เรี่ยวแรงที่ขาผอมกะหร่องหายไปหมด เหลียวไปมองด้านหลังเห็นป้าแช่มยังวิ่งตามมาด้วยใบหน้าเหี้ยมขึง มันต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว ไม่อย่างนั้นเงินยี่สิบล้านในรูปของสลากกินแบ่งหลุดหายไปแน่ ข้างหน้าเป็นทางแยก...
Investment Ideas
The ONE Thing กฎแห่ง “สิ่งเดียว” ละทิ้งทุกอย่าง แล้วหาสิ่งเดียวที่ทำแล้วพาไปสู่ความสำเร็จ
หนังสือหลายเล่มเสนอแนวคิดว่าให้ตัดสิ่งไม่จำเป็นออกไป เพื่อให้เหลือเวลาทำแต่สิ่งสำคัญแค่ไม่กี่อย่าง แต่หนังสือเล่มนี้เสนอแนวคิดที่สุดโต่งกว่านั้นมาก นั่นคือการตัดทุกอย่าง แล้วเหลือสิ่งที่ต้องทำเพียงแค่สิ่งเดียวเท่านั้น ไอติมอ่าน ep นี้ มาแนะนำหนังสือ The ONE Thing กฎแห่ง “สิ่งเดียว” เขียนโดยแกรี เคลเลอร์ แก่นหลักของหนังสือเล่มนี้คือ ความสำเร็จไม่ได้เกิดจากการทำหลายอย่างพร้อมกัน แต่เกิดจากการเลือกสิ่งเดียวที่สำคัญที่สุด แล้วทำมันให้ดีที่สุดจนสำเร็จครับ แกรีย้อนไปดูผลงานในอดีตของตัวเอง เขาพบรูปแบบสำคัญที่เกิดขึ้นซ้ำเหมือนกันทุกครั้ง นั่นคือช่วงที่เขาประสบความสำเร็จมากที่สุด...
Market News
Of Mice and Men: เพื่อนยาก – มิตรภาพและความฝันของคนยากจนที่ไม่อาจเป็นจริง
ไอติมบุ๊คคลับ ep นี้ มาเล่าเนื้อหาจากวรรณกรรมเรื่องเพื่อนยาก (Of Mice and Men) ผลงานชิ้นเอกของจอห์น สไตน์เบค (John Steinbeck) ซึ่งเป็นวรรณกรรมคลาสสิกที่สะท้อนภาพชีวิตและการดิ้นรนของแรงงานในช่วงภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ของสหรัฐอเมริกาครับ เรื่องนี้เล่าถึงความสัมพันธ์ของเพื่อน ความฝัน และโชคชะตาที่โหดร้าย ผมอ่านเรื่องนี้เมื่อ 5 ปีที่แล้ว ยังจำตอนจบของเรื่องที่สะเทือนใจได้ถึงทุกวันนี้อยู่เลยครับ เรื่องนี้มีตัวละครหลักอยู่สองตัว เป็นเพื่อนที่แตกต่างกันทั้งรูปลักษณ์และนิสัย คนแรกชื่อจอร์จ...
