
ผู้เขียน: เฮเธอร์ มอร์ริส (Heather Morris)
สำนักพิมพ์: แมร์รี่โกราวด์
จำนวนหน้า: 304 หน้า
ลาลี เป็นหนุ่มชาวยิว อาศัยอยู่อย่างสงบกับครอบครัวในสโลวาเกีย
วันหนึ่งทางการสั่งให้หนึ่งครอบครัวส่งสมาชิกหนึ่งคนไปใช้แรงงานที่ค่าย ลาลีที่ยังหนุ่มเสียสละเป็นตัวแทนครอบครัว
เขาถูกพาขึ้นรถไฟที่แออัด มายังค่ายกักกันเอาช์วิทซ์ของทหารเยอรมัน
ทุกคนที่มาถึงจะถูกสักหมายเลขบนแขน ที่นี่ทหารจะเรียกนักโทษด้วยหมายเลข ชื่อของพวกเขาไม่สำคัญอีกต่อไป
นักโทษที่ถูกเกณฑ์มา โดนใช้ให้สร้างที่พักอีกหลายหลัง เพื่อรองรับนักโทษชุดอื่นที่จะตามมา
ลาลีจับผลัดจับผลูได้มาเป็นช่างสัก คอยสักหมายเลขให้นักโทษคนใหม่ที่เข้ามา
เขาไม่ชอบหน้าที่นี้ที่ต้องตีตราให้มนุษย์ด้วยกันเป็นสิ่งไร้ค่า แต่ยังอยากมีชีวิตรอดจากค่ายนรกนี้จึงต้องยอมทำ
อยู่ในค่ายลาลีได้มิตรภาพจากเพื่อนนักโทษด้วยกัน ไปสนิทสนมแบบแปลก ๆ กับผู้บังคับบัญชา และที่สำคัญเขาได้พบรักในค่ายอีกด้วย
ก่อนอ่านผมทำใจไว้แล้วว่าเรื่องที่เกี่ยวกับนาซีต้องหดหู่
แต่ผิดคาด เล่มนี้ไม่ได้หดหู่ขนาดบีบคั้นหัวใจให้แตกสลาย
มีหดหู่อยู่บ้าง เพราะประวัติศาสตร์โหดร้ายขนาดนั้น
แต่เรื่องนี้เล่าในมุมของตัวละครที่มีความหวังอย่างแรงกล้าว่าจะได้รับอิสระภาพ
กลายเป็นคนอ่านได้กำลังใจจากบรรดาตัวละคร
เล่มนี้เป็นนิยายที่มีเค้าโครงจากเรื่องจริงของลุดวิก ไอเซนเบิร์ก
เขาถูกส่งไปค่ายเอาช์สวิทซ์วันที่ 23 เมษายน 1942
หมายเลยที่สักบนแขนของเขาคือ 32407
เล่มนี้ฉบับแปลไทยหาอ่านยากแล้ว เพราะสำนักพิมพ์ปิดตัวไปแล้วครับ
เพื่อน ๆ ต้องหามือสอง หรือซื้อบน Kindle ผมเคยเห็นลดราคาเหลือ $1.99 อยู่ครับ