นิยาย
รักไม่รับจ้าง – ตอนที่ 9
ตู้เย็น หลังจากเรียนคาบสุดท้ายเสร็จ ผมก็มาที่ห้องสมุดคณะเพื่อติวหนังสือกับไอ้นนท์ มาถึงก็เห็นมันนั่งอยู่ในห้องกระจกห้องเดิม ผมเปิดประตูเข้าไป ถอดกระเป๋าสะพายแล้วนั่งตรงข้ามมัน “วันนี้ติวภาษาอังกฤษนะ มึงเรียนเป็นไงบ้าง ฟังที่อาจารย์พูดออกทุกคำไหม?” ไอ้นนท์ถาม “กูฟังไม่รู้เรื่องทุกคำขนาดนั้น แต่ก็พอจับใจความสำคัญได้” “มีตรงไหนที่มึงอยากเสริมไหม พวกหลักแกรมม่าข้อไหนที่มึงยังไม่เข้าใจบ้าง?” “ไม่รู้ดิ กูไม่ได้แกรมม่า เลยไม่รู้ว่าตัวเองอ่อนตรงไหน” “จริง ๆ ภาษาอังกฤษใช้ไม่ถูกหลักแกรมม่า ฝรั่งก็พอจะเดาออกจากบริบท สิ่งสำคัญในการสื่อสารทุกภาษาคือ มึงต้องมีคลังศัพท์ภาษานั้นในหัวเยอะ...
รักไม่รับจ้าง – ตอนที่ 8
นนท์ เมื่อวานตอนเย็นผมโทรไปที่ร้านกรีนเฮาส์คาเฟ่ เพื่อสอบถามเรื่องทำงานพาร์ทไทม์ ได้คุยกับพี่ส้มเจ้าของร้านคร่าว ๆ ถึงขอบเขตของการทำงาน ความยืดหยุ่นในการทำงานและเรื่องค่าตอบแทน วันนี้พี่ส้มนัดสัมภาษณ์ผมที่ร้านเพื่อดูหน้าค่าตา พูดคุยสอบถามทัศนะคติว่าเหมาะสมที่จะร่วมงานกับร้านไหม ผมมาถึงร้านตรงตามเวลานัด เดินเข้าไปก็ตรงไปถามพนักงานที่เคาน์เตอร์ แล้วบอกว่ามีนัดกับพี่ส้ม ปรากฎว่าพนักงานคนที่ผมคุยด้วยคือพี่ส้ม “พี่นี่แหละพี่ส้ม ใช่น้องนนท์ที่นัดสัมภาษณ์งานไว้หรือเปล่า?” “ใช่ครับ สวัสดีครับพี่ส้ม” พนักงานที่เพิ่งล้างแก้วเสร็จ เดินมาอยู่ข้างพี่ส้ม “พนักงานใหม่เหรอพี่ อุ้ย! หล่อเชียว รับเข้าทำงานค่ะ...
รักไม่รับจ้าง – ตอนที่ 7
ตู้เย็น คาบเรียนวันนี้ทำผมท้อ ไม่คิดไม่ฝันว่าบนโลกนี้จะมีวิชายาก ๆ อย่างนี้อยู่ด้วย แถมตอน ม.ปลาย หูของผมก็ไม่เคยเฉียดได้ยินคำนี้เลย คุณคุ้นหูกับคำว่า ADT ไหมครับ ที่ย่อมาจาก Abstract Data Type มันเป็นวิชาหนึ่งที่สำคัญมากสำหรับคนเรียนวิศวะซอฟต์แวร์อย่างผม ควรจะรู้ลึก รู้ซึ้งและเข้าใจมันอย่างถ่องแท้ ไอ้ ADT ที่ว่ามันคือวิธีการเก็บข้อมูลชนิดหนึ่งที่เอาไว้เก็บข้อมูลที่ซับซ้อน แรก ๆ...
รักไม่รับจ้าง – ตอนที่ 6
นนท์ หลังเรียนคาบสุดท้ายเสร็จ ผมก็รีบบึ่งมอไซด์ออกจากคณะ เย็นนี้ผมนัดพี่กับข้าวไว้ที่ร้านกรีนเฮาส์คาเฟ่ เพื่อไปเจอหน้าเจอตาและไปทำความรู้จักกับลูกศิษย์ จะเรียกอย่างนั้นได้ไหมนะ ไปเจอคนที่ผมจะต้องติวหนังสือให้ คือน้องชายแท้ ๆ ของพี่กับข้าว และเห็นว่าเรียนคณะวิศวกรรมซอฟต์แวร์มหาลัยเดียวกับผม แต่เรียนภาคพิเศษ ไม่ต้องเปิดกูเกิ้ลแมพให้นำทาง ผมก็ขี่มอไซด์มาถึงร้านกรีนเฮาส์คาเฟ่ได้ ตอนปิดเทอมผมวิ่งรับอาหารจากร้านนี้ไปส่งให้ลูกค้าอยู่บ่อย ๆ ไม่ได้จะอวยตัวเองนะ แต่ละแวกนี้ผมรู้เหนือรู้ใต้หมดว่าร้านไหนอยู่ตรงไหน ผมเลี้ยวมอไซด์เข้ามาในร้านที่นัดไว้ บรรยากาศที่นี่ร่มรื่น ตัวร้านทำเป็นเรือนกระจกสมกับชื่อร้านที่ตั้งว่ากรีนเฮาส์คาเฟ่ ผมเดินมาหน้าประตู ก่อนจะเอื้อมมือไปผลักประตู...
รักไม่รับจ้าง – ตอนที่ 5
ตู้เย็น วันนี้ผมเหนื่อยสายตัวแทบขาด กิจกรรมรับน้องวันนี้อาจจะไม่เหนื่อยเท่านี้ ถ้าสมาชิกในกลุ่มของผมไม่ได้มีแต่ผู้หญิง เรียกได้ว่าผมแบกทีมแทบจะทุกฐาน ฐานไหนใช้แรงเยอะผมคือคนแรกที่ต้องออกไปทำ พอกลุ่มโดนลงโทษผมก็มักจะโดนหนักกว่าคนอื่น ตอนนี้ผมกลับมาถึงห้องแล้ว ไอ้นนท์เป็นคนมาส่ง เย็นนี้มันพาผมไปเลี้ยงข้าวด้วย แต่ผมก็รู้สึกไม่ชอบหน้ามันเหมือนเดิมอยู่ดี มันดูเป็นคนเล่นหูเล่นตา ถ้าพูดกันตรง ๆ สำหรับผมมันเป็นคนกวนตีน แต่ไม่รู้ทำไมใคร ๆ ถึงอยากเป็นเพื่อนกับมัน รุ่นพี่ก็กรี๊ดกร๊าดมันใหญ่ ไอ้นนท์ไปไหนมันก็ทำตัวอัธยาศรัยดี ทักทายคนอื่นไปทั่ว ผมว่าวันนี้มันคงรู้จักเด็กปีหนึ่งทั้งคณะครบทุกคนแล้วมั้ง มาถึงห้องผมก็อาบน้ำทันที...
รักไม่รับจ้าง – ตอนที่ 4
นนท์ กิจกรรมรับน้องที่คณะสนุกมาก แถมยังได้เสื้อยืดกับกางเกงวอร์มมาฟรีอย่างละตัวอีก ผมเข้าไปได้ 2 ฐานแล้ว พอเดินมาเข้าฐานที่ 3 กับเพื่อนในกลุ่ม ผมก็สะดุดตาเข้ากับผู้ชายคนหนึ่ง ผมจำหน้าเขาได้ เพราะคือคนที่ผมทำเขาเปื้อนน้ำโคลนเมื่อเช้า เขาคนนั้นจ้องเขม็งมองมาด้วยสายตาเย็นยะเยือก เขาเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นหรือไงนะ เมื่อเช้าก็ทำตัวเย็นชาใส่ผม ผมไม่รู้ว่าจะตอบกลับสายตาแบบนั้นของเขายังไงดี เลยยิ้มแหย ๆ พลางผงกหัวปลก ๆ เป็นเชิงขอโทษ พอถึงช่วงแนะนำตัว ผมตั้งใจฟังว่าผู้ชายคนนั้นชื่ออะไร...
รักไม่รับจ้าง – ตอนที่ 3
ตู้เย็น มื้อเช้าวันนี้ผมอุ่นข้าวต้มกุ้งกินคู่กับน้ำผลไม้ที่พี่ข้าวซื้อติดตู้เย็นไว้ให้ ตอนนี้ผมอยู่ในชุดนักศึกษาเต็มยศ ผมยืนอยู่หน้ากระจก ถ่ายรูปตัวเองด้วยมือถือแล้วส่งไปให้พี่ข้าวดู คอนโดของพี่ข้าวอยู่หน้ามหาลัย แค่เดินข้ามถนนก็เจอประตูเข้ามหาลัยเลย แต่คณะวิศวกรรมที่ผมเข้าเรียนตั้งอยู่หลังมหาลัยน่ะสิ กูเกิ้ลแมพในมือถือบอกว่าต้องเดินจากตำแหน่งที่ผมยืนอยู่ไปที่คณะใช้เวลาประมาณ 15 นาที รถมอไซด์ผมก็ไม่มี ผมต้องเดินเท้าไปกลับระหว่างคอนโดกับคณะทุกวัน อย่างนี้สงสัยน่องคงได้ปูดเข้าสักวัน เสียดายพี่ข้าวน่าจะซื้อคอนโดตรงหลังมหาลัย นอกจากจะใกล้คณะวิศวกรรมแล้ว ของกินแถวนั้นยังมีให้เลือกเยอะและราคาถูกกว่าแถวหน้ามหาลัย ป๊าคาดหวังให้ผมเข้ามหาลัยนี้ มหาลัยที่เป็นความภาคภูมิใจของป๊า ไม่ใช่เพราะป๊าเรียนจบที่นี่หรอกนะ ป๊าผมไม่ได้เรียนหนังสือเพราะเป็นพี่ชายคนโตเลยต้องทำงานส่งน้องเรียน ป๊าส่งน้องสองคนเรียนจนจบมหาลัยนี้ด้วยน้ำพักน้ำแรงตัวเอง พอมีลูกก็คาดหวังให้เรียนมหาลัยเดียวกับพวกอา...
รักไม่รับจ้าง – ตอนที่ 2
นนท์ วันนี้น่าจะเรียกได้ว่าเป็นวันที่ผมเหนื่อยที่สุดในชีวิต สภาพผมตอนนี้เปียกโชกเหมือนลูกนกตกน้ำ พยายามใช้แรงเฮือกสุดท้ายตะเกียกตะกายจนบินกลับรังได้สำเร็จ วันนี้ตั้งแต่เช้าผมออกไปขับรถส่งอาหารทั้งวัน ซึ่งผมน่าจะวิ่งรับได้อีก 2-3 ออเดอร์ ถ้าฝนไม่ตกหนักจนอันตรายเกินกว่าจะขับมอไซด์ และทำผมเปียกทั้งตัวยันกางเกงใน ผมกลับมาถึงห้องเช่าขนาด 23 ตารางเมตร รีบตรงไปยังห้องน้ำทันที แล้วถอดเสื้อผ้าที่เปียกออกเตรียมเอาไปซัก ผมคงต้องรีบอาบน้ำทันที เพราะกลัวว่าน้ำฝนในเมืองจะไม่สะอาดแล้วทำให้ไม่สบายเอา ผมไม่อยากป่วยช่วงนี้เพราะใกล้เปิดเทอมแล้ว ผมชื่อ นนท์ ทักษะโยธิน ชื่อเล่นชื่อนนท์เหมือนชื่อจริงเลยครับ พรุ่งนี้ผมจะได้ใช้ชีวิตการเป็นนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์...
รักไม่รับจ้าง – ตอนที่ 1
ตู้เย็น วันนี้น่าจะเรียกได้ว่าเป็นวันที่ผมตั้งตารอให้มาถึงมากที่สุดในชีวิต วันที่ได้เป็นเหมือนนกน้อยที่บินออกจากรัง ผมตื่น 7 โมงเช้า สายที่สุดในบ้าน ลุกขึ้นเก็บฟูกบาง ๆ ที่ใช้ปูนอนกับหมอนใยสังเคราะห์เข้าไปไว้ในตู้ไม้ ผมหันมามองห้องโล่ง ๆ ขนาด 20 ตารางเมตร จากนี้ไปผมคงได้กลับมานอนห้องนี้แค่ครั้งคราว ครอบครัวของผมใช้ห้องนี้เป็นห้องนอนรวม ทุกคืนผม ป๊า แม่ และพี่สาวจะหยิบฟูกนอนมาวางในตำแหน่งประจำของตัวเองแล้วนอนรวมกัน เป็นอย่างนี้มาตั้งแต่ผมเกิดจนทุกวันนี้ผมอายุ 19...
