นิยาย
รักไม่รับจ้าง – ตอนที่ 18
นนท์ ผมรับจ้างทำทุกงานที่ได้เงินมาใช้จ่าย ไม่ว่าจะเป็นขี่รถรับส่งอาหาร รับติวหนังสือ ทำงานพิเศษที่คาเฟ่คอยชงกาแฟ หรือทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟที่ร้านอาหารผมก็ไม่เกี่ยง ก่อนเรียนจบปริญญาตรี ผมอยากเก็บเงินก้อนใหญ่ให้ได้สักก้อน สำหรับเป็นทุนตั้งต้นในการไปทำงานที่ต่างประเทศ การได้รับตำแหน่งเดือนคณะ ช่วยเปิดโอกาสในการรับรายได้ช่องทางใหม่ ๆ ให้กับผม อย่างแรกที่ได้คือในคืนที่ผมได้รับตำแหน่งสด ๆ ร้อน ๆ ผมได้รางวัลจากผู้สนับสนุนการประกวดมูลค่าเป็นหมื่นบาท แต่ไม่ได้มาในรูปเงินสดทั้งหมด บ้างก็มาเป็นคูปองแทนเงินสดสำหรับใช้ซื้อของในห้าง บ้างก็เป็นคูปองสำหรับดูแลผิวหน้าของสถาบันเสริมความงาม หรือได้มาเป็นคูปองแลกตั๋วหนังเยอะขนาดผมสามารถใช้ดูหนังฟรีได้ทั้งปี นอกจากนี้...
รักไม่รับจ้าง – ตอนที่ 17
ตู้เย็น ไอ้นนท์ดูแปลกไป จู่ ๆ มันก็ขี่มอไซด์เหมือนคนเพิ่งเริ่มหัด พอขับพ้นรถติดมาได้ มันก็แวะจอดข้างทาง ผมเห็นว่าไม่น่าดีเลยลงจากรถก่อน เดินไปจะถามไถ่ แต่ต้องตกใจกับใบหน้าซีดขาวไร้เลือดฝาดของมัน “เฮ้ยไอ้นนท์! มึงเป็นอะไรไปวะ?” ไอ้นนท์ทำสีหน้าไม่ดี ท่าทางดูพะอืดพะอม “กูไม่ค่อยไหวว่ะ ปกติเห็นเลือดออกนิดเดียวก็ใจไม่ดีแล้ว แต่นี่มาเห็นคนเลือดท่วมอย่างนี้กูไม่ไหวจริง ๆ ว่ะ” “มึงกลัวเลือดเหรอวะ? งั้นจอดรถทิ้งไว้แล้วลงมาก่อนดีกว่า” ไอ้นนท์ดับเครื่องมอไซด์แล้วลงจากรถมา ผมช่วยประคองเพราะมันดูอ่อนแรงเหลือเกิน...
รักไม่รับจ้าง – ตอนที่ 16
นนท์ วันนี้วันเสาร์ ผมมีนัดฝึกร้องเพลงกับไอ้ดินปืนที่คณะนิเทศ หลังจากกินมื้อเช้าที่ทำเองเสร็จแล้ว ผมกับไอ้ตู้เย็นก็มาหาไอ้ดินปืน เห็นมันนั่งอยู่ใต้ตึกคณะคนเดียว มันบอกว่าวันนี้มาช่วยงานพี่รหัส แต่พี่รหัสยังไม่มาเลยช่วยฝึกผมร้องเพลงไปก่อน ผมร้องเพลงฝนตกไหมให้มันฟังหนึ่งรอบ แล้วรอมันวิจารณ์ ผมนำคำแนะนำของไอ้ดินปืนมาปรับใช้ ช่วยได้มากจริง ๆ ผมไม่ได้คาดหวังว่าตัวเองต้องร้องเสียงเพราะแบบนักร้องไมค์ทองคำ เพราะผมเพิ่งเริ่มหัดร้องเพลงได้ไม่ถึงสัปดาห์ ฝึกกันไปสักครึ่งชั่วโมง พี่รหัสของไอ้ดินปืนก็มาถึง หอบอุปกรณ์ถ่ายภาพมาพะรุงพะรัง “โทษทีนะพี่มาช้าหน่อย รอนานหรือยังล่ะ?” พี่รหัสถามไอ้ดินปืน “ไม่นานครับพี่” พี่รหัสไอ้ดินปืนหันมามองผมกับไอ้ตู้เย็น...
รักไม่รับจ้าง – ตอนที่ 15
ตู้เย็น เช้านี้ผมฝันดี ฝันว่าได้ไปทะเลกับแฟน แต่ในฝันผมไม่เห็นนะว่าแฟนหน้าตาเป็นยังไง เราจับมือกันเดินเท้าเปล่าไปบนหาดทรายสีขาวละเอียด ลมสดชื่นจากทะเลพัดเข้ามาจนทำให้เสื้อที่เราสวมปลิวสะบัด พวกเราเดินลงไปในทะเล ยืนให้คลื่นซัดใส่เท้า ที่หาดแห่งนี้ไม่มีใครอื่นเลย เป็นหาดส่วนตัวของเราสองคน ผมขยับเข้าไปใกล้แฟน ยื่นหน้าจะไปจูบปากสีชมพูอวบอิ่มราวกับลูกเบอร์รี่สด ๆ กำลังจะเป็นฝันดีอยู่แล้วเชียว แต่ก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงดังเหมือนลมพายุ ใบไม้จากบนฝั่งถูกดูดเข้าไปหาทะเล ผมมองออกไปเห็นพายุไต้ฝุ่นลูกใหญ่กำลังเคลื่อนที่เข้าฝั่ง แฟนของผมเผ่นแน่บหนีไต้ฝุ่นไปไหนแล้วไม่รู้ วูวววววววววว! ภาพฝันเลือนหายไป รอบตัวผมดังไปด้วยเสียงดูดอากาศ ผมยกหมอนขึ้นมาปิดหู แต่เสียงน่ารำคาญยังทะลุเข้ามาให้ได้ยินอยู่ดี...
รักไม่รับจ้าง – ตอนที่ 14
นนท์ พอเลิกงานตอนเที่ยงคืน ผมก็รีบบึ่งมอไซด์มาคอนโดไอ้ตู้เย็นทันที เพราะกลัวมันรอนาน พอมาถึงและจอดรถเรียบร้อยแล้ว ผมก็โทรหาไอ้ตู้เย็น รอสายอยู่นาน แต่มันไม่ยอมรับสายจนสายถูกตัดไปเอง ผมกำลังจะโทรหามันอีกรอบก็เห็นลูกบ้านคอนโดคนหนึ่งผลักประตูเดินออกมาจากล็อบบี้ ผมรีบวิ่งเข้าไปก่อนประตูจะปิด เพราะประตูเข้าล็อบบี้ใช้คีย์การ์ดซึ่งผมไม่มี เข้ามาข้างในได้ ผมก็ขึ้นลิฟต์ไปยังชั้น 6 ระหว่างนี้ผมยังโทรหาไอ้ตู้เย็นอยู่ แต่มันไม่ยอมรับสักที จนผมเดินมาถึงหน้าห้องมัน ผมเลยเลิกโทร เปลี่ยนมาเคาะประตูเรียกให้มันมาเปิด แต่ก็เงียบฉี่ “ไอ้ตู้เย็น! เปิดประตูให้กูหน่อย” ผมพูดใส่ประตู...
รักไม่รับจ้าง – ตอนที่ 13
ตู้เย็น ไอ้นนท์กินจุกว่าที่ผมคิด เห็นมันผอม ๆ อย่างนี้แต่กินเก่งไม่เบา ผมสงสัยว่าที่มันกินเข้าไปเนี่ยไปอยู่ไหนหมด ไม่ไปสร้างเป็นกล้ามเนื้อบ้างเลยเหรอ เพิ่งผ่านมาได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงดี ผมชักเริ่มอิ่มแล้ว แต่คนอื่นดูยังกินต่อได้อีก เครื่องยังไม่ตก ผมใช้ตะเกียบคีบหมูที่ย่างสุกแล้วมาจุ่มในถ้วยน้ำจิ้ม เป่าให้หายร้อนสักนิดแล้วเอาเข้าปาก จากนั้นก็ดูดน้ำเก๊กฮวยตาม “กินน้ำตามทุกคำแบบนั้นก็อิ่มไวกันพอดี เดี๋ยวกินไม่คุ้มเอานะเว้ย” ไอ้นนท์หันมาว่าผม ผมยักไหล่ให้มัน จะชวนมันทะเลาะต่อหน้ารุ่นพี่ก็ใช่เรื่อง แต่มันก็พูดถูก ผมติดนิสัยกินข้าวคำน้ำคำ ถ้าไม่กินน้ำตามเข้าไปมันกลืนอาหารไม่ลง ทำแบบนี้อิ่มไวแน่นอนเพราะน้ำเต็มท้อง...
รักไม่รับจ้าง – ตอนที่ 12
นนท์ ผมตกใจที่มีพี่ผู้หญิงปี 2 คนหนึ่งเดินมาดึงผมให้ลุกออกจากแถว หมายความว่าจะให้ผมไปคัดตัวประกวดดาวเดือนคณะงั้นเหรอ ผมยังงง ๆ ไม่ทันคิดอะไร แค่ลุกขึ้นแล้วปล่อยให้พี่เขาจูงแขนไป ผมเฉย ๆ นะกับการประกวดอะไรแบบนี้ ถึงแม้ไม่ได้กระหายอยากเป็นเดือนคณะ แต่ก็อยากมีประสบการณ์ทำกิจกรรมอะไรพวกนี้ดูบ้าง “กรี๊ด… ดดด! น้องนนท์นนท์” “โหวตค่าโหวต เอาตำแหน่งไปเลยค่า” ดูเหมือนพวกรุ่นพี่จะจำผมได้แฮะ ในคณะพวกเขาเรียกผมว่านนท์นนท์ พอเบิ้ลคำเข้าไปทำให้ชื่อของผมดูน่ารักขึ้น และเพิ่มความเป็นเอกลักษณ์...
รักไม่รับจ้าง – ตอนที่ 11
ตู้เย็น ผมค่อย ๆ ตื่นจากการนอนหลับ ความงัวเงียค่อย ๆ หายไป ผมลุกขึ้นนั่งบนเตียงแล้วมองสำรวจไปรอบ ๆ ตอนนี้ผมอยู่ในห้องนอนที่คอนโด แต่ว่ามาอยู่อย่างนี้ได้ยังไงผมจำไม่ได้ เมื่อวานผมกับเพื่อนในวงไปเล่นดนตรีสดกันครั้งแรกที่ลมเย็นบาร์ มีลูกค้าเอาเครื่องดื่มแอลกอฮอล์มาให้ ผมกินไป 2 แก้ว แล้วเล่นต่อไปได้ 3-4 เพลง จากนั้นก็จำอะไรไม่ได้อีกเลยจนถึงตอนนี้ ผมคอแห้ง แถมรู้สึกมีรสชาติเปรี้ยว ๆ...
รักไม่รับจ้าง – ตอนที่ 10
นนท์ ผมเดินเข้ามาในครัวของร้านลมเย็นบาร์ เจอกับพี่สุเมธเจ้าของร้านพอดี พี่เขาแนะนำให้ผมรู้จักพี่แอน แม่ครัวของที่นี่ ในครัวมีผู้ช่วยพี่แอน 1 คน และพนักงานเสิร์ฟอีก 1 คน พี่แอนหยิบผ้ากันเปื้อนที่สกรีนโลโก้ร้านให้ผมใส่ แล้วแนะนำหน้าที่ที่ผมต้องทำ มันเป็นงานง่าย ๆ นั่นคือแค่นำอาหารจากในครัวไปเสิร์ฟให้ถูกโต๊ะ รับออเดอร์จากลูกค้า คอยเช็กบิล และถ้าว่างก็มาช่วยล้างจาน งานไม่มีอะไรยาก ไม่ต้องเรียนรู้อะไรก็เริ่มงานได้เลย ผมรับออเดอร์และเดินไปเสิร์ฟอาหาร ทำอยู่ไม่กี่เที่ยวก็จำตำแหน่งแต่ละโต๊ะได้...
