ใจพันธนาการ
ใจพันธนาการ – บทส่งท้าย
กลางแดดแรง ร้อนระอุในยามบ่ายเช่นนี้ เป็นใครก็ต้องหลบอยู่ในห้องแอร์เย็น ๆ แต่ไม่ใช่กับณเรศ วันหยุดยาวแบบนี้ เขาต้องใส่ชุดทำสวน ถือกรรไกรตัดหญ้ามาเล็มหญ้าที่สนามหน้าบ้าน ทั้งที่งานนี้มีมอดทำประจำอยู่แล้ว อีกฟ้ากใต้ร่มเงาไม้ใหญ่ แป้งหอมนอนเอนกายอ่านนิตยสารอยู่บนเตียงผ้าใบ พลางยกน้ำส้มคั้นเย็น ๆ ขึ้นดื่มอย่างสบายอารมณ์ หันมามองชายหนุ่มที่ทำสวนเป็นระยะ ณเรศพักมือ เอาแขนเสื้อปาดเหงื่อที่ท่วมหน้าผาก หันไปทางร่มไม้เห็นภรรยากำลังมองมา เธอเดินมาหาเขา ในมือถือแก้วน้ำส้มคั้นติดมาด้วย ส่งยื่นให้เขา เขารับมากระดกดื่มอย่างกระหาย ณเรศดื่มน้ำส้มคั้นจนหมดแก้ว...
ใจพันธนาการ – ตอนที่ 40
ด้านหลังเวที ศกรและนิตานั่งพักเพื่อเตรียมตัวให้พิธีกรสัมภาษณ์ ในอีกไม่นานต่อจากนี้ ณเรศเดินเข้ามาพร้อมดอกไม้ช่อโต เขาส่งมอบมันให้กับศกรและนิตา “ยินดีกับทั้งสองคนด้วยนะ” ณเรศกล่าว ใบหน้าไร้ซึ่งอารมณ์ ศกรและนิตามองใบหน้านั้น รับช่อดอกไม้ที่เขายื่นให้ “ขอบใจแกมาก” ศกรกล่าวอย่างรู้สึกยินดีที่ณเรศมาร่วมงาน “ที่ฉันมาก็เพื่อจะมาแสดงความยินดีและมาลาด้วย” “คุณจะลาไปไหนคะ?” นิตาถาม “ผมจะไปเรียนต่อที่เยอรมันนี!” ศกรและนิตาใจหายเมื่อได้ยิน ณเรศไม่เคยเปรยเรื่องนี้ให้ฟังมาก่อน “แล้วคุณจะไปเมื่อไหร่คะ?” “อย่างช้าคงจะเป็นมะรืนนี้” “มะรืนนี้!” ศกรทวนคำพูด “แล้วนี่แกบอกแป้งหอมแล้วหรือยัง?”...
ใจพันธนาการ – ตอนที่ 39
หลังจากอาการดีขึ้น ณเรศก็ออกจากโรงพยาบาลประจำหาดทรายขาว แล้วรีบให้มอดบึ่งรถเข้ามาที่โรงพยาบาลซึ่งแทนใจเข้ารับการรักษา เขาเป็นห่วงลูกบุญธรรมคนนี้มาก ทุกคนต่างใจจดใจจ่อ รอฟังความคืบหน้าการรักษาที่หน้าห้องผ่าตัดซึ่งแทนใจอยู่ในนั้น แป้งหอมนั่งร้องไห้เสียใจอยู่หน้าห้อง ณเรศเดินเข้ามาเห็นลุงเข้มก็เข้าไปถาม “นี่มันเกิดอะไรขึ้นครับลุงเข้ม แทนใจป่วยเป็นอะไร ทำไมไม่บอกให้ผมรู้” ลุงเข้มหน้าซีด เขาจะเริ่มอธิบายอะไรก่อนดี “เอ่อ… คือ… เจ้าแทนใจมันเป็นโรคลิ้นหัวใจรั่วมาตั้งแต่เล็ก ๆ แล้วครับ ทุกทีอาการไม่ได้หนักขนาดนี้ แต่พอเดือนก่อนเจ้าแทนมันไอเป็นเลือด ลุงเห็นว่าอาการท่าจะไม่ดี จึงพาส่งโรงพยาบาล แล้วคุณหมอก็บอกว่าต้องผ่าตัดซ่อมลิ้นหัวใจโดยด่วน...
ใจพันธนาการ – ตอนที่ 38
ท้องฟ้าที่เคยสว่างจากแสงอาทิตย์ ตอนนี้กลับมืดมน จะมีก็แต่สายฟ้าสาดแปล๊บลงมาเป็นพัก ๆ อากาศเริ่มลดอุณหภูมิ เย็นขึ้นเรื่อย ๆ และมีเค้าว่าฝนกำลังจะตก ไม่นานฝนเม็ดโตก็โหมลงมา ชายหนุ่มหญิงสาวได้แต่นั่งขดตัวหลบเปียกอยู่ในซอกหิน สถานที่พักพิงที่ดีที่สุดเท่านี้หาได้ในตอนนี้ หากเย็นนี้ณเรศไม่ออกไปหาผลไม้ป่า ป่านนี้ทั้งคู่คงหิวโซไปทั้งคืน อดทนเพียงผ่านค่ำคืนนี้ไปได้ พรุ่งนี้ต้องมีคนมาช่วยแน่ ทั้งสองหวังไว้ในใจอย่างนั้น แป้งหอมคู้ขานั่งกอดเข่าตนเอง อากาศเย็นกำลังจับขั้วหัวใจทีละน้อย ร่ายกายเธอสั่นเทิ้มอย่างควบคุมไม่ได้ ณเรศเห็นก็ถอดเสื้อนอกออกมาคลุมร่างเธอ หวังว่าเธอจะรู้สึกดีขึ้น หญิงสาวเงยหน้ามอง “ทำไมคุณไม่ใส่ไว้ล่ะคะ?”...
ใจพันธนาการ – ตอนที่ 37
“อย่าทำอะไรเรานะ” แป้งหอมว่าให้มัน เท้าถอยร่นออกมาพร้อมณเรศ “หลบไปก่อนแป้งหอม”ณเรศใช้แขนป้องตัวแป้งหอม หัวหน้าโจรเห็นก็แสยะยิ้มอย่างหมั่นไส้ “แหม… ชักอิจฉาแกสองคนแล้วสิ รักกันมากเหลือเกินนะ ดูฉันสิ อุตส่าห์เฝ้าติดตามนิตา แต่กลับถูกปฏิเสธ แถมยังพาตำรวจมาจับอีก ความรักของฉันช่างมีอุปสรรคเหลือเกิน” “เรื่องนั้นมันไม่เกี่ยวกับพวกเรานี่ ได้โปรดพาเราสองคนกลับเข้าฝั่งเถอะนะ ฉับรับรองว่าจะไม่พูดเรื่องของพวกนายให้ใครฟัง” แป้งหอมร้องขอ “ฮึ!” หัวหน้าโจรทำเสียงในลำคอ “จะให้ฉันเชื่อพวกแกงั้นเหรอ?” มันเดินเข้ามาเรื่อย ๆพร้อมกระชับปืนในมือ “งั้นถ้าพวกแกสามคนพาเราเข้าฝั่ง...
ใจพันธนาการ – ตอนที่ 36
ณเรศและแป้งหอมยืนบนระเบียง ทอดสายตามองหาดทรายสีขาว ถัดไปเป็นผืนทะเล ถัดไปอีกเป็นผืนดินชายฝั่งซึ่งมีถนน มีตึกสูง และมีคนที่กำลังตามหาเจ้าสาวของตน ถึงเวลาแล้วที่เขาต้องจบเกมนี้เสียที เขาควรยอมรับความจริงว่าเขาคือผู้แพ้ แล้วกลับไปแต่งงานกับนิตาตามที่สัญญาไว้ “เธออยากกลับไปหาไอ้ศกรหรือยัง?” ณเรศหันไปถามแป้งหอม เธอมองเขาก่อนจะตอบ “อยากสิ ฉันอยากกลับไปใช้ชีวิตอย่างเดิม ไม่อยากเป็นทาสให้คุณสั่งอยู่ฝ่ายเดียวแบบนี้” “และอยากกลับไปแต่งงานกับไอ้ศกรด้วยใช่ไหม?” ทั้งสองมองหน้ากัน เงียบไปพักใหญ่ ไม่มีใครพูดอะไรออกมา ต่างมองและฟังเสียงคลื่นถลาเข้าซัดหาดทรายที่ทำให้รู้สึกจิตใจสงบลง ท้องทะเลต้องแสงอาทิตย์ยามเย็น ส่องประกายสีเงินระยิบ อีกไม่นานอาทิตย์จะลาลับขอบฟ้า...
ใจพันธนาการ – ตอนที่ 35
ท่ามกลางแดดยามบ่ายอันร้อนระอุ ศกรเดินออกจากที่ทำงาน ตรงเข้าไปนั่งในรถของตนเองซึ่งจอดไว้ที่ลานของบริษัทดิเรกธานนท์ การเงินจำกัด ท่าทางของเขาดูรีบร้อนไม่ต่างจากสภาพอากาศ ขณะที่เข้าไปประจำที่นั่งหลังพวงมาลัยและกำลังจะปิดประตู มือใครคนหนึ่งก็รั้งไว้ไม่ยอมให้ปิด ศกรเงยหน้าขึ้นมอง ปรากฏเป็นนิตานั่นเอง “คุณกำลังจะไปตามหายายแป้งหอมใช่ไหม ขอฉันตามคุณไปด้วยคนสิ เผื่อจะเจอคุณณเรศบ้าง ขอบคุณนะ” พูดจบนิตาก็อ้อมมานั่งที่เบาะข้างคนขับ ศกรปิดประตูรถฝั่งเขา หันมามองตำหนินิตา “ฉันอนุญาตเธอแล้วหรือไง ถือวิสาสะอะไรเข้ามาเองแบบนี้” “อะไรกัน แค่นี้เอง ไม่เห็นจะต้องถืออะไรเลย” ศกรมองนิตาแล้วโคลงศีรษะเบา ๆ...
ใจพันธนาการ – ตอนที่ 34
ดึกสงัดท่ามกลางบรรยากาศเปลี่ยว กลางเกาะเดี่ยวบนผืนทะเลกว้างใหญ่ หลังเสร็จจากมื้อค่ำ ณเรศก็ลากแป้งหอมเข้ามาในห้องนอน เพื่อพันธนาการเธอไว้ด้วยโซ่อีกครั้ง “คุณไม่ต้องล่ามฉันไว้แล้วก็ได้มั้ง” แป้งหอมบ่น ขณะเธอนั่งบนเตียง ยอมให้ณเรศเอาโซ่ล่ามที่ข้อเท้าแต่โดยดี ดูเหมือนณเรศไม่ได้สนใจฟังคำพูดเธอเลย “วันนี้ฉันจะลดความยาวโซ่ลง เพื่อไม่ให้เธอเอาอะไรมาตีหัวฉันได้อีกเหมือนวันนี้” ณเรศพูด เขาใช้โซ่พันเสาต้นใหญ่หลายรอบเพื่อลดความยาวของมันลง “ทำไมคุณยังล่ามฉันอยู่อีก?” “กันเธอหนียังไงล่ะ” “ฉันไม่หนีหรอกน่า… ไม่ไว้ใจกันหรือไง ลองเชื่อใจสักครั้งแล้วปล่อยฉันดู” “ไม่เอา ฉันไม่อยากเสี่ยง” ณเรศล็อกกุญแจ เขาลุกขึ้นแล้วเก็บลูกกุญแจเข้ากระเป๋าเสื้อ...
ใจพันธนาการ – ตอนที่ 33
เรือเร็วแล่นฝ่าผืนน้ำเข้ามาจอดเทียบท่าของเกาะซึ่งเก็บความลับไว้ ชายหนุ่มแต่งตัวดูภูมิฐานเดินขึ้นมาจากเรือ ในมือของเขาถือถุงใส่เสื้อผ้าผู้หญิงสามถึงสี่ใบ เขาเดินทอดน่องผ่านดงไม้ตรงเข้ามายังบ้าน เมื่อมาถึงก็วางข้าวของทั้งหมดลงบนโต๊ะอาหาร มุ่งมายังหน้าห้องซึ่งกักขังหญิงสาวไว้ ก๊อก ๆ ๆ “แป้งหอม เธอยังไม่ตื่นหรือไง?” ก๊อก ๆ ๆ … “ฉันขอเข้าไปข้างในนะ” ณเรศหมุนลูกบิดผลักประตูเข้าห้องไป เขาไม่เห็นแป้งหอมที่แอบอยู่หลังประตู เธอเงื้อแจกันเซรามิกขนาดเหมาะมือขึ้น แล้วเหวี่ยงมันลงกลางศีรษะชายหนุ่มเต็มกำลัง จนแจกันแตก กุญแจที่ณเรศถือไว้หล่นลงพื้น “โอ๊ย…...
