ผู้เขียน: หลุยส์ ซัคเกอร์ สำนักพิมพ์: แพรวเยาวชน จำนวนหน้า: 222 หน้า บรัดเล่ย์ ชอล์กเกอร์ เด็กชายที่ถูกมองว่าชอบสร้างปัญหา เขาไม่มีเพื่อนสักคน ครูไม่สนใจจะสั่งสอน เขาไม่เคยทำการบ้าน เคยสอบตกจนซ้ำชั้นมาแล้ว แถมชอบโกหกเป็นนิสัย จนพ่อแม่เอือม วันหนึ่งโรงเรียนจ้างครูคนใหม่ชื่อคาร์ล่า หน้าที่ของเธอคือพูดคุยกับเด็กที่มีปัญหา และช่วยหาทางให้เด็กคนนั้นแก้ไขปัญหาได้ด้วยตัวเอง บรัดเล่ย์ต้องเข้ามาปรึกษากับครูคาร์ล่า ตอนแรกเขาตั้งกำแพงใส่เธอ ไม่รับฟังเธอเลย ครูคาร์ล่าค่อย ๆ...
ถ้าพูดถึงเรื่องการเงิน หลายคนอาจมองว่าเป็นเรื่องซับซ้อน มีหลายอย่างที่ต้องทำความเข้าใจมากเกินไป แต่จริง ๆ แล้วแก่นหลักที่จะทำให้ใครสักคนมั่งคั่งมีแค่ไม่กี่ข้อเองครับ และเป็นเหมือนสัจธรรมด้านการเงินที่ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ยุคสมัย หลักการเหล่านี้ก็ยังใช้ได้ดีอยู่ ไอติมอ่าน ep นี้ มาแนะนำเนื้อหาจากหนังสือ The Richest Man in Babylon ชื่อไทยมีหลายชื่อเลยครับ แล้วแต่ว่าตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ไหน ชื่อที่เห็นบ่อยคือเศรษฐีชี้ทางรวย หรือบุรุษผู้มั่งคั่งที่สุดในบาบิโลน เขียนโดยจอร์จ ซามูเอล...
ผู้เขียน: ริก ไรออร์แดน สำนักพิมพ์: ENTER Books จำนวน: 416 หน้า ฮาร์ดิง-เพนครอฟต์อะคาเดมี คือโรงเรียนที่สอนหลักสูตรวิทยาศาสตร์ทางทะเลที่ดีที่สุดในโลก โรงเรียนนี้ผลิตบุคลากรคุณภาพสู่องค์กรระดับโลกมาแล้วหลายรุ่น อานา ดักการ์ นักเรียนปีที่หนึ่งกำลังเดินทางเพื่อเข้ารับการทดสอบช่วงสุดสัปดาห์ พร้อมกับเพื่อน ๆ รวม 20 คน ทั้งหมดเดินทางออกจากสถาบัน แล้วก็เกิดเรื่องขึ้น สถาบันของพวกเขาถูกโจมตี โดยฝีมือของสถาบันคู่แข่ง ชีวิตของนักเรียนปีหนึ่งที่เหลือกลับตาลปัตร...
ผู้เขียน: หลุยส์ ซัคเกอร์ สำนักพิมพ์: แพรวเยาวชน จำนวนหน้า: 280 หน้า สแตนลีย์ เยลแนตส์ เด็กชายผู้ถูกตัดสินว่ามีความผิดข้อหาขโมยรองเท้า เขาเลยต้องไปเข้าค่ายดัดสันดาน ที่ค่ายสแตนลีย์และเด็กคนอื่นถูกผู้คุมสั่งให้ขุดหลุมกว้าง 5 ฟุต ลึก 5 ฟุต ทุกวัน วันละหลุม เพื่อเป็นการดัดนิสัย นานวันเข้า สแตนลีย์เอะใจว่าที่ถูกสั่งให้ขุดหลุม ไม่ใช่เพื่อดัดนิสัย แต่พวกเขากำลังถูกหลอกให้ขุดหาอะไรบางอย่างอยู่ต่างหาก...
ผู้เขียน: ชิราคาวะ นาโอฟุมิ สำนักพิมพ์: น้ำพุ จำนวนหน้า: 346 หน้า เรื่องราวเกิดขึ้นที่อียิปต์ยุคโบราณ เซติ ผู้ช่วยนักบวชที่ถูกฆาตกรรม แต่วิญญาณไปสู่ปรโลกไม่ได้ เพราะหัวใจถูกเฉือนหาย เทพเจ้าจึงให้เขากลับสู่ภพภูมิโลกเป็นเวลา 3 วัน เพื่อตามหาชิ้นส่วนหัวใจที่หายไป และสืบว่าเขาตายได้ยังไง ซื้อหนังสือเพราะหน้าปกมีอยู่จริง ปกติก่อนจะซื้อหนังสือเล่มใหม่ ผมจะเช็กคะแนนใน Goodread ก่อน...
ผู้เขียน: คาเรน เอ็ม. แมคมานาส (Karen M. McManus)สำนักพิมพ์: Beatจำนวนหน้า: 378 หน้า นักเรียนมัธยมปลาย 5 คนถูกทัณฑ์บนพร้อมกัน แล้วไซมอนซึ่งเป็นเด็กหนึ่งในนั้นเกิดเสียชีวิตขึ้นมา เพื่อนที่เหลืออีกสี่คน บรอนวิน แอ๊ดดี้ เนท และคูเปอร์ กลายเป็นผู้ต้องสงสัยทันที ทุกคนล้วนมีความลับที่ปกปิดไว้ ซึ่งนั่นอาจเป็นแรงจูงใจในการฆ่าปิดปากไซมอน หรือเป็นไปได้ว่า ทั้งสี่คนอาจร่วมมือกันก่อเหตุในครั้งนี้…? ผมชอบเรื่องนี้มาก เป็นนิยายสืบสวนสอบสวนตะวันตกที่อ่านแล้วรู้สึกว่ามัน(ส์)ดี ปกติผมเป็นแฟนนิยายสืบสวนญี่ปุ่นครับ...
ผู้เขียน: มิซึโยะ คาคุตะสำนักพิมพ์: Piccoloจำนวนหน้า: 148 หน้า รวมเรื่องสั้น 10 เรื่อง อารมณ์ของแต่ละเรื่องต่างกัน บางเรื่องอ่านแล้วเหงา บางเรื่องอ่านแล้วเจ็บปวดไปตัวละคร บางเรื่องมีกลิ่นอายแฟนตาซี โดยรวมเป็นหนังสือที่อ่านเพลินครับ ตอนที่ผมชอบที่สุดชื่อว่า สิ่งที่ตามหา เป็นเรื่องของคุณยายที่ป่วยจนต้องเข้าโรงพยาบาล ยายสั่งหลานสาวตามหาหนังสือเล่มหนึ่งให้ แม้หลานสาวไปมาหลายร้าน แต่ไม่เจอหนังสือเล่มที่ว่าสักที ผมชอบคำพูดของคุณยายที่บอกหลานสาวว่า ความคิดมักน่ากลัวกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นจริงเสมอ เป็นประโยคที่โดนใจผมมาก...
เรื่องสั้นแนวสยองขวัญ/ระทึกขวัญ กับเรื่องราวและตอนจบที่คุณคาดไม่ถึง ในเล่มประกอบด้วยเรื่องสั้นจำนวน 10 เรื่อง รางวัลที่หนึ่ง หญิงแก่ที่มีอาชีพขายผักโชคหล่นทับเมื่อถูกล็อตเตอร์รี่รางวัลที่หนึ่ง เงินก้อนนี้สามารถเปลี่ยนชีวิตคนคนหนึ่งได้เลย จึงเป็นที่หมายปองของเด็กหนุ่มผู้ติดหนี้พนันบอลซึ่งหวังจะเอาเงินรางวัลก้อนนี้มาใช้หนี้ …แต่มีหรือที่หญิงแก่จะยอม ศูนย์สี่ตัว หมายเลขโทรศัพท์ลึกลับเลขหนึ่งที่เราสามารถโทรฯไปขอให้ใครก็ได้ตายแบบใดก็ได้ตามที่เราบอก ก่อนตัดสินใจทุกอย่างควรศึกษารายละเอียดให้ดี …ไม่เช่นนั้นจะเจอสิ่งหมกเม็ดภายหลัง จี๊ด สองแม่ลูกย้ายกลับมาอยู่บ้านเก่าหลังที่เคยอยู่ ผู้เป็นแม่ดูหวาดระแวงที่ต้องกลับเข้ามาเพราะบ้านหลังนี้มี”มัน”ซ่อนอยู่ …มันรอเวลาที่เธอกลับมาเพื่อแก้แค้น ปรัมปรา นิทานหลายเรื่องเล่าว่าป่าเป็นสถานที่สุดอันตราย มีแต่สิ่งไม่น่าไว้ใจ …แม้แต่สิ่งที่สวยงามที่สุด โฉมงาม...
ถึงเวลาร้านปิด ทุกคนทะยอยกันกลับทางใครทางมัน กลุ่มของเหรียญยังมีสติกันครบ ยกเว้นหยวนที่หมดสภาพไปแล้ว ลำบากเหรียญและแบงค์ต้องหิ้วปีกกลับมาขึ้นรถของพี่ปอนด์ เหรียญกำชับให้เพื่อน ๆ หาถุงพลาสติกติดมือขึ้นรถไปด้วย เผื่อหยวนอ้วกระหว่างทางจะได้ไม่เหลือหลักฐานทิ้งไว้บนรถ ดูเหมือนฟรังก์จะติดใจบรรยากาศร้านในวงเหล้า ระหว่างทางกลับเธอเล่ามุกตลกที่โดนใจซ้ำให้เพื่อนในรถฟังอีกครั้ง คนระดับเธอมาเจออะไรแบบนี้เท่ากับได้เปิดโลกทัศน์เลยทีเดียว หยวนไม่ได้ก่อปัญหาอะไรระหว่างอยู่ในรถ เขานอนหราอ้าปากกรนอยู่ที่เบาหลัง หมดสภาพนายแบบแคทวอล์กไปเสียสิ้น ถนนเวลานี้โล่ง มีรถแล่นอยู่ไม่กี่คันเพราะมันดึกมาแล้ว เหรียญวางแผนอยู่ในใจว่าปิดเทอมนี้จะใช้เวลาทำอะไรบ้าง เขาคงต้องกลับบ้านไปให้พ่อแม่เห็นหน้าค่าตาบ้าง เพราะตั้งแต่มาเรียนที่นี่ เขากลับบ้านไปแค่ครั้งเดียวเอง คิดอย่างเพลิน ๆ...
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นสร้างความกังวลใจให้กับคนทุกระดับในสังคม แม้แต่ทางมหาวิทยาลัยก็ออกประกาศเตือนนักศึกษาให้ขับขี่รถอย่างระมัดระวัง งดสังสรรค์จนดึกดื่น ตลอดเวลาหนึ่งภาคการศึกษาในรั้วมหาวิทยาลัย มีข่าวเกี่ยวกับผีชุดขาวให้ได้ยินไม่เคยขาด หลังสอบวิชาหนึ่งเสร็จ เหรียญและเพื่อน ๆ นัดกันกินมื้อกลางวันที่โรงอาหารประจำคณะ กินไปพลางพูดเรื่องข้อสอบที่เพิ่งทำมา จนเข้าเรื่องผีชุดขาวในที่สุด “สักวันหนึ่งจะมีคนใดคนหนึ่งในกลุ่มเราเจอผีชุดขาวไหมวะ?” แบงก์เริ่มประเด็น “อย่าพูดแช่งกันเองแบบนี้สิ พวกเราก็ไม่ใช่พวกชอบเที่ยวกลางคืนสักหน่อย” ฟรังก์ปราม “ฉันนี่สิน่ากลัว บางทีเลิกงานเดินแบบดึก ๆ ก็หวั่นใจกลัวจะเจอผีชุดขาวเหมือนกัน” หยวนว่า “แต่พักนี้ไม่ค่อยได้ยินข่าวผีชุดขาวออกอาละวาดเลยนะ” เหรียญตั้งข้อสังเกต...
ใกล้เวลาเรียนวิชาแรกเข้าไปทุกที อาจารย์ประจำวิชายังไม่มีทีท่าว่าจะมาถึง ระหว่างนี้มีนักศึกษาชายคนถึงลุกไปเปิดประตูห้องเรียนให้ใครคนหนึ่งเดินเข้ามา ทีแรกทุกคนนึกว่าเป็นอาจารย์ พากันเงียบกริบแล้วหันมามองเป็นตาเดียว ทว่าแท้จริงแล้วเป็นอัฐ เพื่อนร่วมชั้นปี ชายหนุ่มร่างท้วม ผิวคล้ำ ที่ตอนเข้าค่ายวันนั้นยังเห็นปกติสบายดี แต่ตอนนี้เขาต้องเดินกะเผกโดยใช้ไม้ค้ำยันช่วยพยุง ขาข้างขวามีเฝือกดามอยู่ เพื่อนที่นั่งแถวหน้าเห็นสภาพอัฐดังนั้นก็เข้าไปช่วยประคองมานั่ง ทั้งห้องยังคนเงียบกริบ สายตาทุกคู่จ้องมายังเป้าหมายเดียวกัน เจ้าตัวเหมือนจะรู้ตัวว่าในหัวของเพื่อน ๆ มีคำถามเดียวกันที่อยากเอ่ยถามเขา แล้วใครคนหนึ่งก็เป็นตัวแทนถามคำถามประโยคนั้นออกมาในที่สุด “อัฐ… ขานายไปโดนอะไรมา?” “อุบัติเหตุน่ะ รถมอเตอร์ไซด์เราล้ม”...
เล่าจบเพื่อนนักศึกษาใหม่ก็ส่งเสียงฮือฮา ขนลุกขนพองไปกับเรื่องที่อัฐเล่า ไม่อยากจินตนาการเลยว่าหากเป็นต้องไปตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนั้น จะประคองสติไว้กับตัวเช่นใด เหรียญหัวเราะหึในลำคอ แววตาส่องประกายเหมือนคนจับโกหกคนอื่นได้ เขาหันหน้าไปคุยกับเพื่อน ๆ “นี่แบงก์ นายกลัวผีหรือเปล่า?” “ไม่รู้สิว่ากลัวไหม ไม่เคยเจอเองกับตัว แต่ฉันไม่เชื่อหรอกว่าผีมีจริง และก็ไม่อยากเจอด้วย” แบงก์ตอบ “ฉันก็ไม่เคยเจอ” หยวนบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ฉันก็ไม่เคยเจอและไม่เชื่อด้วยว่าผีมีจริง ฉันว่านายอัฐคนนี้มันแต่งเรื่องหลอกเราทุกคน ผีอะไรวะไปติดอยู่ในกระจกโต๊ะเครื่องแป้งออกมาไม่ได้ ปัญญาอ่อนไปฉันว่า” เหรียญสับเละเรื่องที่อัฐเพิ่งเล่าจบ “แต่ฉันเชื่อนะ”...
อากาศยานลำยักษ์เหินอยู่กลางเวหา เหนือแผ่นดินที่มีภูมิทัศน์เป็นภูเขาสูงต่ำเขียวขจี เมฆเกาะกลุ่มก้อนสีหม่นคล้ำ ดูคล้ายพร้อมจะสาดสายฟ้าสู่เบื้องล่างในเร็วนี้ ไฟสัญญาณแจ้งให้ผู้โดยสารรัดเข็มขัดที่นั่งสว่างขึ้น เสียงนักบินประจำเครื่องดังขึ้นผ่านลำโพง แจ้งให้ผู้โดยสารทราบว่าเครื่องบินลำนี้กำลังจะถึงที่หมายในอีกไม่ช้า ทิวทัศน์ด้านล่างเริ่มมีตึกรามบ้านช่องให้เห็นบ้างแล้ว ท้องถนนแม้จะมีรถราหลายคันสัญจรแต่ยังดูโล่งมาก เมื่อเทียบกับท้องถนนในเมืองหลวงที่แน่นขนัดไปเสียทุกสาย เครื่องบินลดระดับความสูงลงกะทันหัน ทำเอาผู้โดยสารเสียวตรงท้องน้อย หัวใจหล่นวูบไปตาตุ่ม ในที่สุดเครื่องบินจากเมืองหลวงลำนี้ก็พาผู้โดยสารมาถึงที่หมายโดยสวัสดิภาพ ชายหนุ่มวัยรุ่นนั่งรออยู่ตรงที่นั่งเพื่อรอผู้โดยสารคนอื่นทยอยลงจากเครื่อง เมื่อเครื่องบินโล่งดีแล้วเขาค่อยลุกขึ้นมาหยิบกระเป๋าของตนเอง จากช่องเก็บสัมภาระเหนือที่นั่งลากตามคนอื่นออกไป เมื่อมองออกมาจากอาคารผู้โดยสารขาเข้าจะเห็นเครื่องบินจอดอยู่บนลานไม่กี่ลำ มีภูเขาสีเขียวสดบดบังบางส่วนด้วยหมอกจาง ๆ เป็นฉากหลัง สายฝนโปรยปรายเบา ๆ...
แววเข้าไปประคองบัวลุกจากเตียง พาเธอซ้อนรถมอเตอร์ไซค์มาหาหมอที่คลินิกหน้าปากซอย รอคิวเดี๋ยวเดียวก็ได้เข้าไปตรวจ หมอวินิจฉัยว่าบัวปวดหัวเพราะเป็นไมเกรน จากนี้ไปต้องระวังไม่ให้ตัวเองเครียด พักผ่อนให้เพียงพอ อย่าปล่อยให้ร่างกายอ่อนเพลียและขาดน้ำ ไม่อย่างนั้นอาการปวดหัวเช่นนี้จะกำเริบอีก หลังรับยาและจ่ายค่ายาเรียบร้อยแล้ว แววก็พาบัวกลับบ้าน พากลับมาส่งถึงห้อง ประคองลงนอนที่เตียง “พี่บัวต้องกินอะไรลงท้องหน่อยนะถึงจะกินยาได้” แววบอกด้วยความเป็นห่วง ตอนนี้เธอนับถือบัวเหมือนพี่สาวคนหนึ่ง “ขอบใจจ้ะ พี่ขอนอนพักสักแป๊บ แล้วเดี๋ยวจะลุกมากินข้าวกินยา น้องแววกลับไปเถอะพี่ไม่รบกวนแล้ว” “ถ้าพี่เป็นอะไรหรือต้องการอะไรเรียกหนูได้เลยนะ หรือถ้าลุกไม่ไหว จะโทรหาก็ได้” แววบอกแล้วทิ้งบัวให้อยู่คนเดียวในห้องตามลำพัง...
อากาศกรุงเทพคืนนี้ร้อนอบอ้าว ไม่มีลมพัด ทุกอย่างนิ่งสนิท ที่เมื่อวานแววหลับไปอย่างง่ายดาย เนื่องด้วยความเหนื่อยและอ่อนเพลีย แต่คืนนี้เธอปกติสบายดี ตาสองข้างลืมโพลงอยู่กลางความมืด ในห้องพักเล็กแคบที่เปิดพัดลมเพดานหวังหมุนเวียนอากาศ แต่กลับไม่ช่วยอะไร ทั้งที่เพิ่งอาบน้ำไป แต่ตอนนี้เหงื่อเม็ดเล็กเริ่มผุดออกมาตามร่างกาย เธอคิดถึงบ้านขึ้นมาจับใจ บ้านเกิดที่ท้องฟ้าระยิบระยับไปด้วยหมู่ดาว ลมสบายพัดผ่านตลอดคืน เพียงเปิดหน้าต่างรับ ต่างจากที่นี่ราวฟ้ากับเหว แววทนความอุดอู้อยู่ในห้องไม่ไหว ตอนนี้เวลาประมาณสี่ทุ่ม เธอเปิดประตูออกมาจากห้องพัก ทุกอย่างเงียบสนิท สาวใช้ทุกคนต่างหลับกันหมดแล้วในห้องของใครของมัน เธอหวังว่าอยู่ที่นี่นานวันเข้า ร่างกายของเธอคงปรับตัวให้ชินกับอากาศและนอนหลับได้อย่างสบายใจเหมือนกับคนอื่น...